EP 1 | ไม่ยินดีต้อนรับ 1/2

หลังจากที่พูดคุยกันเสร็จแล้ว ปรายฟ้าก็ขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ภาคิณจึงเปิดบทสนทนาอีกครั้ง

"พูดตรง ๆ เลยแล้วกันนะครับ ปู่จะให้เด็กนั่นมาเฝ้าจับตาผมอย่างนั้นใช่ไหมครับ"

"ทำไมแกถึงคิดอะไรแบบนั้น"

"แล้วเด็กนั่นจะออกไปจากชีวิตผมได้เมื่อไหร่ล่ะครับ หรือจนกว่าผมจะเลิกเป็นดาราอย่างนั้นหรือไง"

"อะไรกัน นี่แกไม่คิดจะแต่งงานกับเด็กคนนี้จริง ๆ งั้นหรือ ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเลย นี่แกคิดไปถึงเรื่องที่จะเลิกกันแล้วหรือไง"

"อ้าว…มันก็แน่นอนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงครับ แล้วทำไมผมจะต้องไปแต่งงานกับเด็กคนนั้นด้วยละ"

"ผู้หญิงดี ๆ แบบนี้หาไม่ได้ง่าย ๆ หรอกนะ นี่ฉันอุตส่าห์หาคนที่เหมาะกับแกให้แล้วแท้ ๆ"

"อย่าคิดว่าผมจะหลงกลปู่นะ ผมแค่รับข้อเสนอว่าจะให้เด็กคนนี้แต่งงานกับผมเพราะผมจะได้ทำงานที่ผมรักได้ต่อไปเท่านั้น ไม่ได้หมายความว่าผมจะต้องเอาชีวิตทั้งชีวิตไปฝากกับเด็กคนนั้นหรอกนะครับ เพราะถ้าหมดประโยชน์เมื่อไหร่ผมก็จะเฉดหัวทิ้งทันที"

"ถ้าทำได้ก็ลองดูเถอะ เพราะฉันมั่นใจว่าเด็กคนนี้จะเอาแกอยู่หมัดได้แน่ ๆ"

"แล้วถ้าเกิดว่าเด็กคนนั้นเป็นฝ่ายอยากออกไปจากชีวิตผมเอง ก่อนที่ผมจะเลิกเป็นดาราล่ะครับ จะเป็นยังไงต่อ"

"ถ้าเกิดว่าเด็กคนนั้นขอออกไปจากแกเองก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ถ้ามันเป็นการตัดสินใจของหนูปรายเอง แกก็ทำงานของแกต่อไปได้ ข้อตกลงก็ถือว่าไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ"

"โห…แบบนี้ผมก็มีแต่เสียกับเสีย แต่ก็เอาเถอะครับ ผมจะยอมทนไปก่อนก็แล้วกัน"

"มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว"

ชายสูงวัยแอบอมยิ้ม ถึงยังไงเด็กคนนั้นก็ไม่มีทางขอปลีกตัวออกจากหลานชายเขาอย่างแน่นอน เพราะทั้งสองได้ทำข้อตกลงกันไว้ก่อนแล้ว

"พูดง่าย ๆ ก็คือ คนที่มีสิทธิ์เลือกไม่ใช่ผม แต่เป็นเด็กคนนั้นสินะครับ จะเอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นปู่ก็อย่ามาก้าวก่ายกับงานของผมอีกก็แล้วกันเพราะผมก็ทำตามข้อเสนอของปู่แล้ว"

หลังจากที่ปรายฟ้าเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง ทั้งสองคนก็หยุดการสนทนาลง

"ตั้งแต่วันนี้หนูปรายต้องไปอยู่กับหลานชายปู่แล้ว ปู่ก็ฝากดูแลเจ้าคิณมันด้วยนะ มีอะไรขาดเหลือก็บอกเจ้านั่นได้เลย หรือถ้าเจ้าคิณมันรังแกหนูก็โทรมาฟ้องปู่ได้ทุกเมื่อเลยนะ"

ปรายฟ้ายกมือไหว้ขอบคุณผู้มีพระคุณ แล้วหันไปมองชายหนุ่มที่ยังยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ

"ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันก็ขอฝากตัวด้วยนะคะคุณภาคิณ" ปรายฟ้าก้มศีรษะลงเล็กน้อย ส่วนชายหนุ่มก็ปรายตามองเธอแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

"งั้นฉันจะกลับแล้วล่ะ อ้อ…หนูปราย กระเป๋าเสื้อผ้าของหนู ฉันให้คนขนไปไว้ที่รถของเจ้าคิณให้แล้วล่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็พากันกลับไปพักผ่อนเถอะ"

"ขอบคุณมากนะคะ" ปรายฟ้ายกมือไหว้ขอบคุณผู้สูงวัยอีกครั้ง แล้วมองตามหลังของคนสูงวัยที่มีบอดี้การ์ดมาพยุงเดินไปจนลับตาด้วยความอาลัย

"จะไปได้หรือยัง"

"ขะ...ขอโทษนะคะ ไปได้เลยค่ะ" ปรายฟ้าตกใจแต่ก็รีบเดินตามแผ่นหลังสูงใหญ่ไปจนถึงที่จอดรถ

ระหว่างทางไปที่บ้านของชายหนุ่ม บรรยากาศในรถก็เงียบเชียบจนปรายฟ้าต้องคิดหาบทสนทนาพูดคุยกับเขา เพื่อทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี้ออกไป

"ฉันเป็นแฟนคลับของคุณภาคิณตั้งแต่ตอนที่คุณภาคิณแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกเลย ตอนนั้นฉันเพิ่งอายุสิบสามปีเองค่ะ เป็นหนังที่สนุกและน่าตื่นเต้นมาก คุณแสดงได้สมบทบาทมาก ๆ เพราะเรื่องนั้นจึงทำให้ฉันเริ่มที่จะติดตามผลงานของคุณ แล้วตอนนี้ก็ยังติดตามตลอดเลยนะคะ"

"หืม...อย่างนั้นหรือ" ภาคิณกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย "แล้วรู้สึกยังไงบ้างล่ะที่ตอนนี้จะได้กลายมาเป็นภรรยาของนักแสดงที่ตัวเองชื่นชอบมาตั้งนานน่ะ"

"มะ...ไม่เคยคิดเลยค่ะว่าจะมีโอกาสได้เจอตัวจริงแบบใกล้ชิดขนาดนี้ มันเกินกว่าที่ฝันไว้อีกค่ะ ฉันรู้สึกดีใจมากเพราะแค่นี้ก็เกินฝันแล้วล่ะค่ะ"

"แล้วเป็นแฟนคลับของฉันถึงขั้นไหนล่ะ" ชายหนุ่มถามเสียงราบเรียบ สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

"ฉันติดตามคุณทุกผลงานเลยค่ะ ทั้งงานละคร งานภาพยนตร์ งานเดินแบบ คุณเป็นคนที่มีความตั้งใจจริง ทำงานตรงต่อเวลา ไม่ถือตัวเวลาที่เจอแฟนคลับ แล้วก็เป็นกันเองมาก ๆ เพราะแบบนี้แฟนคลับของคุณจึงเหนียวแน่นมาก"

"แล้วเธอก็เป็นแฟนคลับตัวยงของฉันเลยสินะ"

"ใช่ค่ะ ฉันชื่นชมคุณมาก ๆ ขนาดหน้าจอโทรศัพท์ยังตั้งเป็นรูปของคุณเลยนะคะ แล้วอีกไม่กี่วันที่จะถึงนี้ คุณภาคิณก็จะมีจัดงานพบปะแฟนคลับแบบใกล้ชิดอีก เดิมทีฉันก็ว่าจะไปที่งานด้วยนะคะ แต่ไม่คาดคิดว่าเราจะได้มาอยู่บ้านหลังเดียวกันค่ะ ก็เลยเป็นอะไรที่เกินคาดมาก ๆ"

"ถ้าเจอฉันแล้วอยากจะทำอะไรล่ะ ถ้าเกิดว่าเราไม่ได้รู้จักกันในตอนนี้ เธออยากจะทำอะไรกับฉันบ้างล่ะ"

"ฉันอยากมีโอกาสได้คุยกับคุณบ้าง อยากจะสัมผัสมือสักครั้งในชีวิตค่ะ แต่ถึงจะรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นไปได้ยากที่คุณภาคิณจะได้จับมือกับแฟนคลับครบทุกคน แต่ฉันก็อยากเป็นหนึ่งในผู้โชคดีคนนั้นค่ะ ฉันหวังเพียงเท่านั้นจริง ๆ"

"แล้วเธออยากรู้ไหม ว่าฉันรู้สึกกับเธอยังไงในตอนนี้ หลังจากที่เธอเอาแต่คุยเรื่องของฉันไม่หยุดไม่หย่อนน่ะ"

"คะ?"

"อันดับแรกส่งโทรศัพท์มือถือของเธอมานี่หน่อยสิ แล้วปลดรหัสล็อกหน้าจอด้วย"

ภาคิณหักเลี้ยวรถหรูเข้าข้างทาง แล้วเบรกรถอย่างรวดเร็ว ส่วนปรายฟ้าที่ไม่ได้ตั้งตัว ใบหน้าก็เกือบไปกระแทกกับคอนโชลหน้ารถถ้าไม่มีเข็มขัดนิรภัยรั้งไว้เสียก่อน

ปรายฟ้าตกใจแต่ก็รีบขยับตัวให้เข้าที่ แล้วยื่นโทรศัพท์มือถือรุ่นเก่าให้ชายหนุ่ม ส่วนภาคิณคว้าโทรศัพท์ของปรายฟ้าไป แล้วโยนไว้ตรงช่องใส่ของหน้ารถของตัวเอง จากนั้นก็หันมาพูดกับเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"อย่ามาพูดว่าเป็นแฟนคลับของฉันต่อหน้าต่อตาฉันแบบนี้อีกนะ รู้ไหมว่าฉันขยะแขยงเธอแค่ไหน เอารูปของฉันมาตั้งไว้ในหน้าจอโทรศัพท์อย่างนั้นหรือ หึ! นี่เธอเป็นโรคจิตหรือไง ฉันล่ะขนลุกจริง ๆ น่าสะอิดสะเอียนเหลือเกิน ถ้าเป็นแฟนคลับทั่วไปฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ แต่กับเธอที่จะต้องมาแต่งงานด้วยแล้วเนี่ย มันฟังแล้วน่าขยะแขยงสิ้นดี อย่ามาทำอะไรแบบนั้นให้ฉันเห็นอีกนะ"

ภาคิณเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานต่อไปข้างหน้า ปรายฟ้าตัวสั่นด้วยความกลัวเพราะชายหนุ่มเร่งความเร็วรถด้วยความเร็วสูง ไม่ถึงสามสิบนาที รถหรูก็ขับเข้าไปที่บ้านหลังใหญ่ แต่น่าจะเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า แค่ทางเข้าก็กว้างขวาง ทั้งสองข้างทางก็ดูสดใสไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพรรณ มีน้ำตกที่ถูกตกแต่งเป็นสวนเล็ก ๆ สวยงาม จนปรายฟ้าอดที่จะเหลียวมองดูจนสุดสายตาไม่ได้

ภาคิณจอดรถหรูที่โถงใหญ่หน้าประตูทางเข้า ร่างสูงเดินออกมาจากตัวรถ โดยมีพ่อบ้านมารับกุญแจเพื่อนำรถหรูไปจอดไว้ที่โรงจอดรถของบ้านต่อ

หลังจากทั้งสองคนออกมาจากรถแล้ว ภาคิณก็เหลียวมองดูปรายฟ้าแวบหนึ่ง แล้วก็เหวี่ยงโทรศัพท์มือถือของปรายฟ้าลงกับพื้นจนแตกกระจาย แล้วใช้เท้าบดขยี้ซ้ำเหมือนจะทำลายของสิ่งนั้นให้แหลกเป็นผุยผง

ปรายฟ้าตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันตรงหน้า เธอได้แต่มองตามหลังชายหนุ่มที่เดินเข้าไปในตัวบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปรายฟ้ารีบคุกเข่าแล้วใช้มือเปล่าเขี่ยหาของที่ต้องการ พลางสะกดกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล ท่ามกลางสายตาของแม่บ้านสองคนที่กำลังมองมาที่เธออย่างดูแคลน

ปรายฟ้าเผลอยิ้มออกด้วยความโล่งใจ เมื่อการ์ดความจำในโทรศัพท์ของเธอยังไม่เสียหาย เพราะในนั้นมีรูปของผู้มีพระคุณที่เคยดูแลเธอ ตอนที่เธอยังอาศัยอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งหนึ่ง แล้วก็ยังมีรูปน้อง ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่อาศัยอยู่สถานที่แห่งนั้นอยู่ในนั้นอีกด้วย

ปรายฟ้าเดินก้มหน้าเข้าไปในคฤหาสน์หลังใหญ่โอ่อ่า เธอรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องมาที่เธอด้วยท่าทางน่ารังเกียจ เธอรีบสาวเท้าตามร่างสูงไปอย่างรวดเร็วเพราะเธอรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่จับจ้องมาเหลือเกิน

ปรายฟ้าก้าวขึ้นบันไดตามร่างสูงจนชายหนุ่มไปหยุดอยู่ที่ประตูห้อง ๆ หนึ่ง ปรายฟ้าก็หยุดชะงักแล้วยืนนิ่ง รอดูว่าคนร่างสูงตรงหน้าจะบอกอะไร

พ่อบ้านที่เดินตามมาติด ๆ ก็ยกกระเป๋าสัมภาระของปรายฟ้าขึ้นมาด้วย

"ขอบคุณมากนะคะ" ปรายฟ้ารีบกล่าวขอบคุณหลังจากที่พ่อบ้านเอากระเป๋ามาวางให้

ภาคิณเปิดประตูห้องนอนของตัวเองแล้วเดินเข้าไป ส่วนปรายฟ้าก็ลากกระเป๋าเดินทางตามเข้าไปในห้องนอนหรูด้วย

"ล็อกประตูด้วย" เสียงทุ้มออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ปรายฟ้าจึงลากกระเป๋าไปไว้มุมหนึ่งของห้อง แล้วรีบไปล็อกประตูตามคำสั่งของชายหนุ่ม

ปรายฟ้าได้แต่ยืนตัวเกร็งอยู่ตรงประตู หลังจากล็อกประตูเสร็จแล้วเพราะเธอไม่รู้จะทำตัวยังไงและทำอะไรต่อไปดี