EP 2 | คืนที่แสนทรมาน NC 2/2

"น่ารำคาญจริง ๆ" ชายหนุ่มคว้าหมอนมาแล้วโยนไปปิดหน้าเด็กสาวไว้

"ฉันบอกให้หยุดร้องก็ยังจะร้องอยู่ได้ เดี๋ยวก็หมดอารมณ์ก่อนหรอก"

ชายหนุ่มแยกขาเรียวออกกว้าง แล้วดันแก่นกายเข้าไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้สนใจคนใต้ร่างสักนิด เขาไม่มีการเล้าโลมหรือเร้าอารมณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

"เชี่ย...แน่นจังวะ" ภาคิณค่อย ๆ ถอนแก่นกายออกมาจนหมด แล้วก็ต้องตกตะลึงกับคราบเลือดสีแดงที่ติดถุงยางออกมา มันบ่งบอกความจริงได้เป็นอย่างดีว่าเด็กคนนี้ยังไม่เคยผ่านมือผู้ชายมาก่อน

ส่วนปรายฟ้าก็อดทนกับความเจ็บปวดไว้ ตอนนี้เธอไม่จำเป็นต้องเก็บกักน้ำตาอีกต่อไป เพราะชายหนุ่มได้เอาหมอนมาปิดใบหน้าของเธอไว้ ต่อให้ร้องเท่าไหร่คนตรงหน้าก็คงไม่เห็น

เด็กสาวน้ำตาไหลพราก กำหมัดแน่นทั้งสองข้างเพื่อข่มความเจ็บ แล้วก็เม้มปากไว้เพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมา

พอรู้ว่าเขาเป็นคนแรกที่ได้เชยชมร่างกายนี้ ภาคิณก็ดึงถุงยางป้องกันออกทันที แล้วก็ดันแก่นกายเข้าไปอย่างไม่ปรานีเช่นเคย

เขาไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนใด ๆ ทั้งนั้นเพราะนี่คือสิ่งที่เธอสมควรต้องจ่าย มันคือสิ่งที่เขาควรได้รับตอบแทนกับการที่เขาต้องสูญเสียอิสรภาพไป

"รัดแน่นเกินไปแล้ว อย่าเกร็งนักสิ มัวแต่ทำตัวแข็งทื่ออยู่ได้ เดี๋ยวฉันก็หมดอารมณ์ก่อนพอดี"

ภาคิณขยับบั้นเอวเข้าออกช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เร่งสะโพกสอบเร็วขึ้น ภายในตัวของเธอรัดท่อนลำแกร่งของเขาแน่น จนเสียงทุ้มต่ำคำรามออกมาด้วยความสุขสม

ภาคิณเริ่มเร่งจังหวะอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงครางเบา ๆ ของเด็กสาวที่เล็ดลอดออกมาจากใต้หมอน ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อเขากระแทกเข้าออกในตัวเธอถี่รัวไม่หยุด จนทำให้เธอเสร็จสมไปก่อนเขาหนึ่งรอบ

ปรายฟ้ากระตุกสั่นอย่างแรงเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกวาบหวามในใจแปลก ๆ เป็นอารมณ์ที่เหมือนได้ปลดปล่อยอะไรบางอย่างออกมา

แต่เหมือนมันจะยังไม่จบสิ้น เมื่อภาคิณแยกขาเรียวออกกว้างอีกครั้ง แล้วเร่งบั้นเอวซอยถี่จนทำให้เขาแตะขอบสวรรค์ตามเธอไปเช่นกัน

เขาไม่ได้ใส่ถุงยางป้องกัน แต่กลับปล่อยน้ำรักเข้าไปในตัวเธอทั้งแบบนั้น เมื่อถอนแก่นกายออกแล้วเขาก็พลิกร่างบางให้นอนคว่ำหน้า แล้วดันท่อนลำเข้าไปในตัวเธอต่อเพื่อไม่ให้ขาดตอน

ร่างบางแต่อวบอิ่มของเธอทำให้เขาแทบคลั่ง ในตอนแรกเขาแค่ต้องการจะสั่งสอนเธอเท่านั้น แต่ความต้องการของเขาดันไม่หยุดเพียงเท่านี้เพราะในกายเขายังร้อนรุ่ม ยังมีความต้องการที่จะปลดปล่อยออกมาให้มากกว่านี้อีก

หลังจากนั้น ภาคิณก็พาเธอท่องราตรียาวไปอีกหลายชั่วโมง เขาได้แต่ทำจนกว่าจะหนำใจ โดยไม่มองหน้าเด็กสาวแม้แต่ครั้งเดียว เพราะถ้าเขาให้เธอนอนหงาย เขาก็จะโยนหมอนไปปิดหน้าเธอไว้ แต่ถ้าเป็นท่านอนคว่ำหน้ากับตะแคงข้าง เขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดอะไร เขาไม่อยากเห็นใบหน้าที่แสนเกลียดชังเพราะมันจะทำให้เขาหมดอารมณ์เปล่า ๆ

ชายหนุ่มเดินลงจากเตียงแล้วเดินไปชำระร่างกายในห้องน้ำ ส่วนเด็กสาวก็หมดแรงนอนไปด้วยความอ่อนเพลีย กิจกรรมบนเตียงที่กินเวลาไปหลายชั่วโมงโดยไม่หยุดพักทั้ง ๆ ที่เป็นครั้งแรกของเธอ ใบหน้าหวานเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา พลางนอนตะแคงข้างแล้วดึงผ้าห่มมาคลุมกายที่เปลือยเปล่าของตัวเองไว้

ร่างสูงเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ แล้วไปเปิดลิ้นชักตู้ยา จากนั้นก็โยนซองยาใส่ใบหน้าเธอ แล้ววางขวดน้ำดื่มไว้ที่โต๊ะข้างเตียง

"ลุกขึ้นมากินยาซะ นี่เป็นยาคุมฉุกเฉิน ก็ฉันเล่นปล่อยไปหลายครั้ง ถ้าเธอเกิดท้องขึ้นมาฉันก็แย่น่ะสิ"

ปรายฟ้าแค่พยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่งยังทำไม่ได้ เธอจึงพยายามแข็งใจฝืนลุกขึ้นหลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะร่างกายเธอล้าระบมและปวดเมื่อยไปทั้งตัว

"แค่นี้ทำไมลุกเองไม่ได้วะ อย่าสำออยนักเลย เร็วสิ!"

มือแกร่งกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้น เธอโอดครวญด้วยความเจ็บปวด แต่เพราะแรงดึงของเขาก็ทำให้เธอลุกขึ้นมานั่งได้

เธอแกะซองยาออกมาด้วยมือไม้สั่นเทา ก่อนจะถามคนตรงหน้าเพราะเธอไม่เคยทานยาแบบนี้มาก่อน

"เอ่อ…กินกี่เม็ดหรือคะ"

"เม็ดเดียวสิ! แค่นี้ก็ไม่รู้หรือไง แล้วพรุ่งนี้เช้าก็กินอีกเม็ดด้วย"

"ขอโทษนะคะ" มือบางเอื้อมไปคว้าขวดน้ำดื่มที่ตั้งบนโต๊ะข้างเตียง แต่เพราะแขนแทบไม่มีแรงเลยทำให้ขวดน้ำลื่นหลุดมือลงพื้น

"นี่จะแกล้งฉันใช่ไหม แก้แค้นที่ฉันทำร้ายเธอหรือยังไง ได้..." ภาคิณคว้าขวดน้ำที่ร่วงลงแล้วเปิดผาขวดออก จากนั้นก็หยิบยาจากมือเด็กสาวยัดใส่ในปากเธอ จากนั้นก็จับศีรษะเธอให้เงยขึ้นแล้วเอาน้ำดื่มกรอกใส่ปากจนเลอะเต็มหน้า

แค่ก! แค่ก! แค่ก!

เด็กสาวกลืนน้ำอึกใหญ่แต่ชายหนุ่มตั้งใจเทน้ำออกจากขวดเยอะจนทำให้เธอสำลักน้ำแล้วไอเสียงดัง

"กลืนเข้าไปหรือยังล่ะ อ้าปากสิ"

เด็กสาวใช้มือเช็ดน้ำออกจากปาก แต่เธอโดนมือแกร่งกระชากผมให้เงยหน้าขึ้น ปรายฟ้าก็ทำสีหน้าเหยเกด้วยความทรมาน

"ปรายกลืนไปแล้วค่ะคุณภาคิณ ปล่อยปรายเถอะนะคะ"

"แล้วไป" ชายหนุ่มปล่อยมือออก แล้วเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่

"ช่วงที่ฉันไม่อยู่หนึ่งสัปดาห์นี้ก็อย่าได้ขึ้นมานอนที่ห้องนี้ล่ะ เพราะตั้งแต่พรุ่งนี้ฉันจะให้เธอไปนอนที่เรือนของแม่บ้าน เธอจะเข้ามานอนที่นี่ได้ก็แค่ตอนที่ปู่ฉันมาค้างที่บ้างฉันเท่านั้น"

"ค่ะ"

"แล้วปู่ฉันก็บอกให้เธอเรียนมหาวิทยาลัยด้วยเพราะฉะนั้นจะเข้าที่ไหนก็เลือกไว้ด้วยล่ะ หลังจากฉันกลับมาจากกองถ่ายค่อยคุยกันอีกที"

ภาคิณเดินลากกระเป๋าเดินทางเตรียมออกไปนอกห้อง

"พรุ่งนี้อย่าได้โผล่หน้ามาที่ห้องนี้อีกล่ะ แล้วคืนนี้ฉันจะไปนอนที่คอนโด อย่าได้เอาเรื่องนี้ไปฟ้องปู่ของฉันด้วยกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เพราะไม่อย่างนั้นเธอไม่ตายดีแน่"

ภาคิณลากกระเป๋าที่แม่บ้านจัดเตรียมไว้ให้ตั้งแต่ตอนบ่ายออกไป เพราะเขาต้องไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัดถึงหนึ่งสัปดาห์ แล้วต้องเดินทางตั้งแต่วันพรุ่งนี้ในตอนเช้า

หลังจากลับสายตาชายหนุ่มแล้ว ปรายฟ้าก็เอนตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า เธอต้องรีบพักผ่อนให้มาก ๆ เพราะไม่รู้ว่าคนบ้านนี้จะมีคนที่ใจดีกับเธอบ้างหรือเปล่า