EP12 | ตัวตนของรุ่นพี่ 2/2

"ยัยเด็กคนนั้นไงที่ฉันเล่าให้ฟัง ที่แท้ก็อยู่คณะเดียวกันนี่เอง"

"คนนี้เองหรือที่เธอบอกว่าเกลียดขี้หน้าตั้งแต่แรกเห็นน่ะ"

"ใช่ แต่น่าจะอยู่คนละสาขา ถ้าช่วงที่รับน้องคณะฉันจะแกล้งให้เข็ดเลย พวกเธอต้องช่วยฉันด้วยนะเพราะมีโอกาสแค่ช่วงที่รับน้องทั้งคณะเท่านั้น ถ้ารับน้องแยกสาขาแล้วเราก็ไม่มีโอกาสได้แกล้งเด็กคนนั้นน่ะสิ"

"ได้สิ แล้วจะไปแกล้งมันตอนนี้เลยไหมล่ะ"

"ขาเจ็บอยู่ด้วยนี่ ดีเลย…แล้วเราจะแกล้งอะไรดีล่ะ"

"งั้นเดี๋ยวขอคิดแผนก่อน"

"เอ๊ะ! นั่นมันธามนี่ เห็นไหมว่าธามกำลังเดินตรงไปทางเด็กคนนั้นด้วย"

เพื่อนในกลุ่มของน้ำหวานก็พากันมองไปที่เด็กสาวเป็นตาเดียว

"น้องปราย ข้อเท้าดีขึ้นบ้างหรือยังครับ" ธามเดินเข้าไปทักปรายฟ้าที่นั่งอยู่โต๊ะม้าหินอ่อนคนเดียว แล้วมองไปที่ข้อเท้าด้วยความเป็นห่วง

"อ้าว…รุ่นพี่นี่เอง สวัสดีค่ะ" ปรายยกมือไหว้รุ่นพี่ที่ช่วยเหลือเธอไว้ตั้งหลายอย่าง จนเธอรู้สึกเกรงใจเขาเป็นอย่างมาก

"เลิกเรียกรุ่นพี่ได้แล้วครับ เรียกพี่ธามก็พอ แล้วข้อเท้าเป็นไงบ้าง ดีขึ้นบ้างหรือยัง"

"รุ่น...เออ พี่ธามคะ วันนี้ยังไงก็เจอพี่ธามแล้ว ปรายว่าจะเอาโทรศัพท์คืนพี่เลยได้ไหมคะ"

"ก็พี่บอกไปเมื่อคืนแล้วไง ถ้าเจ้าของไม่อยากรับ น้องปรายก็ยังคืนไม่ได้นะ"

"แต่ปรายไม่ได้มีความจำเป็นต้องใช้อะไรมากนี่คะ ปรายไม่สบายใจเลย"

"น้องปรายยังไม่ตอบคำถามพี่เลยนะ ว่าข้อเท้าดีขึ้นบ้างแล้วหรือยัง ไหนพี่ขอดูหน่อยสิ"

ธามย่อตัวลงตรงที่เด็กสาวนั่ง แล้วจับข้อเท้าดูว่าเธออาการดีขึ้นแล้วหรือยัง

"พี่ธามลุกขึ้นเถอะค่ะ คนมองกันเต็มเลย" เธอค่อนข้างประหม่าทุกสายตาที่ต่างก็พากันจ้องมองมาที่เธอกับเขา เพราะเธอยิ่งขาดความมั่นใจ พอโดนจ้องมองด้วยสายตาหลายร้อยคู่ก็ทำให้เธอยิ่งขาดความมั่นใจขึ้นไปอีก

"ทำไมล่ะครับ ก็พี่เป็นห่วง พี่เป็นคนทำให้น้องปรายเจ็บนะ พี่ก็ต้องรับผิดชอบสิ"

"แต่ปรายไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ นะคะพี่ธาม ปรายขอร้องล่ะค่ะ ลุกขึ้นเถอะนะคะ"

"ก็ได้ แต่มีข้อแม้นะ"

"อะไรคะ"

"ไม่ต้องคืนโทรศัพท์ให้พี่"

"แบบนั้นคงจะไม่ได้หรอกค่ะ"

"งั้นพี่ก็จะนั่งเฝ้าน้องปรายอยู่แบบนี้แหละ"

"ทำไมทำแบบนี้ล่ะคะพี่ธาม เราไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ แล้วเราเพิ่งเคยเจอกันครั้งแรกเมื่อวานนี้เอง ทำไทถึงต้องทำเพื่อปรายขนาดนี้ด้วยล่ะคะ พี่ธามลุกขึ้นเถอะ ปรายยอมก็ได้ ปรายยังไม่คืนมือถือให้พี่ตอนนี้ก็ได้ค่ะ"

ขนาดตอนนี้เธอก็ยังโดนจับจ้องโดยเพื่อนปีหนึ่งที่กำลังทำกิจกรรมรับน้องกันอยู่ ที่ต่างก็พากันมองมาทางเธอด้วยความสนใจ เธอจึงจำใจยอมรับข้อเสนอของเขา ยังดีกว่าตกเป็นเป้าสายตาของคนมากมายแบบนั้น

"น้องปรายก็พูดไม่ถูกนะว่าเราไม่เคยเจอกัน เราเคยเจอกันครั้งหนึ่งแล้วต่างหาก" ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินไปนั่งที่โต๊ะตรงข้ามกับปรายฟ้า

"ปรายไม่เห็นจำได้เลยค่ะ แล้วปรายก็ไม่ค่อยได้เจอใครด้วยนะคะ พี่ธามคงจะเข้าใจผิดแน่ ๆ"

"พี่ให้น้องปรายไปคิดเองก่อนหนึ่งคืน พรุ่งนี้พี่จะมาเอาคำตอบนะครับ"

"ค่ะ แต่ปรายก็คงจะคิดไม่ออกหรอกค่ะ เพราะปรายแทบไม่รู้จักใครเลยจริง ๆ"

"เพื่อนพี่เรียกแล้วล่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ขอตัวก่อนนะ คืนนี้อย่าลืมรับสายพี่ด้วยล่ะ"

ปรายฟ้ามองตามหลังร่างสูงด้วยความสงสัย นี่เธอเคยเจอเขามาก่อนจริงหรือเปล่า เพราะเธอแทบไม่ได้ไปที่ไหนเลย ตอนอยู่โรงเรียนประจำก็แทบจะไม่ได้ออกมาข้างนอกโรงเรียนเลยด้วยซ้ำ พอตอนมาอยู่ที่บ้านหลังใหม่ก็แทบจะไม่ได้พบเจอใครเหมือนกัน

"นี่น้ำหวาน ธามมันรู้จักเด็กที่เธอหมายหัวอยู่ด้วยนี่ ท่าทางดูสนิทสนมกันเชียวนะ"

"นี่ฉันก็เพิ่งรู้นี่แหละ คนอย่างธามจะไปรู้จักเด็กนั่นได้ยังไง คงจะทักไปตามมารยาทรุ่นพี่แหละมั้ง"

"เอาเป็นว่าวันนี้ก็คงยังไม่ได้แกล้งเด็กนั่นสินะ"

"นี่เธอจะคิดเยอะไปทำไมล่ะ เด็กนั่นอยู่คณะเดียวกันกับเรา ตึกเรียนเดียวกันกับเรา มีโอกาสทำตั้งเยอะแยะ วันนี้ปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน"

"ปราย นี่เธอรู้จักพี่ธามจริง ๆ สินะ"

"ใช่…ก็เพิ่งรู้จักน่ะเพราะพวกเราเคยเดินชนกันที่อาคารเรียนน่ะสิ ก็เลยรู้จักกัน แล้วมันทำไมหรือน้ำ ทำไมเธอถึงได้ตื่นเต้นขนาดนั้นล่ะ"

"ปราย นี่เธอไม่รู้จักพี่ธามจริง ๆ หรือ"

"ก็เพิ่งรู้จักเมื่อวานไง ตอนที่พี่เขาบอกชื่อให้รู้จักน่ะ"

"พี่ธามเขาเป็นดาราหน้าใหม่ แล้วเป็นเจ้าพ่อแห่งวงการโฆษณาเลยนะ เขาเพิ่งจะดังเป็นพลุแตกเมื่อไม่กี่เดือนนี้เอง"

"เอ๋? พี่ธามเป็นดาราหรือ ทำไมฉันถึงไม่รู้จักเลยล่ะ ถึงว่าแหละ เวลาที่ฉันอยู่กับรุ่นพี่ทีไรก็มักจะมีแต่คนมอง ที่โดนมองเพราะแบบนี้เองสินะ"

"นี่ปราย เธอไปอยู่ไหนมาเนี่ย เขาเป็นคนดังมากเลยนะ แถมเธอยังได้คุยกับเขาแบบสนิทสนมอีก ฉันอิจฉาเธอจริง ๆ"

ปรายฟ้าก็ได้แต่ครุ่นคิดว่าทำไมเธอถึงไม่รู้จักเขา แล้วก็เพิ่งนึกได้ว่าเธอไม่ได้ดูโทรทัศน์มานานหลายเดือนแล้วนี่เอง ตั้งแต่ตอนที่โดนใครบางคนบอกให้เธอเลิกติดตามผลงานของเขา