EP13 | กดดันให้ออกไปจากชีวิต 1/2

วันที่สองของการรับน้องได้เริ่มขึ้น วันนี้ปรายฟ้าไม่ต้องใช้ไม้พยุงแล้วเพราะอาการเริ่มดีขึ้น เมื่อคืนเธอก็ได้รอดพ้นจากเงื้อมมือของภาคิณอย่างหวุดหวิดเพราะเขาไม่ได้กลับเข้ามานอนที่บ้าน เธอจึงมีเวลาพักฟื้นจนเดินได้เป็นปกติ แต่อาการก็ยังไม่หายปวดร้อยเปอร์เซ็นต์

หลังจากเลิกเรียนก็มีการรับน้องในสาขา รุ่นพี่เอกบัญชีก็นัดหมายน้องใหญ่ให้เจอกันใต้อาคารของคณะ

"ปราย…เธอยังไหวไหม"

"เดินได้แบบไม่ต้องใช้ไม้พยุงแล้วล่ะ แต่ก็ยังปวดอยู่บ้าง"

"วันนี้จะมีการฝึกบูมของสาขาบัญชีด้วยนะ เธอจะไหวไหม"

"อื้อ ฉันจะพยายามนะ ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงของเพื่อนในห้องน่ะ"

"โอเค ถ้าไม่ไหวก็รีบบอกฉันเลยนะ"

หลังจากที่ทำกิจกรรมเสร็จ ปรายฟ้ากับต้นน้ำเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางไว้ที่โต๊ะใต้ตึกคณะ ปรายฟ้าก็เหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตที่สอดอยู่ตรงกระเป๋านอก จึงหยิบมาคลี่อ่านดู

"น้ำกลับก่อนเลยนะวันนี้ ฉันมีธุระต้องไปที่อื่นอีกนิดหน่อยน่ะ"

"อ้าว…งั้นฉันรอจนกว่าเธอจะเสร็จธุระก็ได้ เพราะฉันก็ไม่ได้รีบอะไร"

"ไม่เป็นไรหรอกน้ำ เธอกลับก่อนได้เลยนะ"

"แน่ใจนะว่ากลับคนเดียวไหว"

"ข้อเท้าฉันดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องห่วงนะ"

"ไม่เป็นไรแน่นะ"

"ไม่เป็นไรจริง ๆ พรุ่งนี้เจอกันนะ"

หลังจากที่ต้นน้ำเดินออกไปแล้ว ปรายฟ้าก็เดินไปที่ห้องน้ำหลังตึกคณะ ตามคำสั่งของคนที่เขียนข้อความใส่กระดาษแล้วเอาไปใส่ในกระเป๋าเธอ

พอปรายฟ้าเดินไปตามที่โน้ตแผ่นนั้นเขียนไว้ก็ต้องตกใจเล็กน้อย เพราะมีรุ่นพี่ปีสี่อยู่ในนั้นสามคน หนึ่งในนั้นมีน้ำหวานรวมอยู่ด้วย

"มาช้าจริงนะ รอจนรากงอกแล้วเนี่ย" น้ำหวานกล่าวทักกับปรายฟ้าทันทีเมื่อเห็นปรายฟ้าปรากฏตัว

"รุ่นพี่มีอะไรจะคุยกับปรายหรือคะ พอดีปรายเห็นในกระดาษโน้ตบอกว่ามีเรื่องจะคุย"

"พวกเธอออกไปข้างนอกก่อนนะ ฉันอยากจะคุยกับเด็กคนนี้เป็นการส่วนตัวสักหน่อย" น้ำหวานหันไปคุยกับเพื่อนอีกสองคนที่มาเป็นเพื่อนเธอด้วย

"เมื่อคืนฉันได้คุยกับพี่คิณแล้วนะ เธอยังไม่มีทีท่าว่าจะออกไปจากบ้านของพี่คิณ แถมยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อนอีกด้วย ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะออกไปจากชีวิตของพี่คิณสักทีล่ะ"

"ปรายขอโทษรุ่นพี่ด้วยนะคะ ที่ทำให้รุ่นพี่ต้องวุ่นวายไปด้วย แต่ปรายขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ ปรายมีเหตุผลที่ยังออกไปจากตรงนั้นไม่ได้อยู่น่ะค่ะ"

"เหตุผลหรือ? เห็นแก่ตัวไปหน่อยไหม ฉันจะถามเธออีกที จะออกไปจากชีวิตพี่คิณได้หรือยัง หรืออยากจะลองดี ฉันเป็นแฟนเขานะ จะมีใครที่ไหนที่เห็นแฟนอยู่กับคนอื่นแล้วมานั่งสบายใจอยู่แบบนี้น่ะ"

"ปรายขอโทษที่เห็นแก่ตัวนะคะ แต่ปรายยังออกไปไม่ได้จริง ๆ ค่ะ"

"เธอรู้ใช่ไหมว่าพูดอะไรออกมา ถ้าอยากจะลองดีนักก็เอาสิ ถ้าเธอยังยืนยันที่จะไม่ออกไปจากชีวิตของแฟนฉัน เธอก็รู้นะว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"รุ่นพี่ไม่ต้องกังวลเลยนะคะ คุณภาคิณเกลียดปรายมาก เราสองคนไม่มีความรู้สึกอะไรเกินเลยแน่นอนค่ะ"

"โห…มั่นอกมั่นใจจังนะ ฉันไม่กลัวหรอกว่าพี่คิณจะมารู้สึกอะไรกับเธอน่ะ เพราะพี่คิณคงไม่ตาต่ำไปสนใจคนจืดชืดแบบเธออยู่แล้ว คงจะเป็นฝ่ายเธอมากกว่าล่ะมั้งที่จะเป็นฝ่ายไปหลงพี่คิณเข้าน่ะ"

"ปรายขอโทษนะคะที่เห็นแก่ตัว แต่สักวันหนึ่งปรายก็ต้องออกไปจากบ้านหลังนั้นอยู่แล้วค่ะ ขอให้รุ่นพี่ไม่ต้องเป็นกังวลอะไรทั้งนั้นนะคะ"

"จะไม่ออกไปดี ๆ ใช่ไหม ฉันอุตส่าห์เจรจาก่อนแล้วนะ ถ้าพูดดี ๆ แล้วยังไม่ยอมทำตาม ก็อย่าหวังว่าเธอจะได้เรียนอยู่ที่นี่ได้อย่างสงบสุขนะ"

"ปรายขอโทษจริง ๆ ค่ะรุ่นพี่"

"พวกเธอเข้ามานี่หน่อย" น้ำหวานเรียกเพื่อนสองคนให้เข้ามาที่ห้องน้ำอีกครั้ง

"จับตัวมันเข้าไปในห้องน้ำ"

เพื่อนของน้ำหวานทั้งสองคนขับแขนปรายฟ้าคนละข้าง แล้วดึงตัวเธอให้ไปนั่งบนฝาชักโครก

"ปรายเจ็บค่ะรุ่นพี่ อย่าทำอะไรปรายเลยนะคะ"

ทั้งสองคนที่ยืนขนาบข้างของปรายฟ้าล็อกแขนเธอไว้แน่นจะเธอขยับตัวไปไหนไม่ได้

"ฉันจะถามอีกทีนะ จะออกไปจากบ้านหลังนี้ดี ๆ หรือจะต้องให้ใช้กำลังบังคับ"

"ปรายยังมีสิ่งที่ต้องทำอยู่นะคะ ขอให้รุ่นพี่รอปรายสักนิดได้ไหมคะ"

"งั้นนี่ก็คือคำตอบสินะ"

น้ำหวานกระชากจุกผมที่ปรายฟ้ามัดรวบไว้อย่างแรงจนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

"จัดการมันเลย แต่อย่าให้เห็นรอยจนเด่นเกินไปล่ะ เอาที่ใต้ร่มผ้าดีกว่า"

น้ำหวานผลักปรายฟ้าลงกับพื้นห้องน้ำ แล้วใช้กระเป๋าแบรนด์เนมหรูตีไปที่ตามลำตัวของเธอ ส่วนเพื่อนน้ำหวานอีกสองคนก็จับแขนทั้งสองข้างไว้เพื่อไม่ให้ปรายฟ้าขัดขืนพวกเธอได้

"อย่าทำปรายเลยนะคะ ปรายเจ็บ รุ่นพี่คะ…ปรายเจ็บ"

แต่ทั้งสามคนก็ไม่ได้ฟังคำขอร้องของเธอเลย เนื้อตัวของเธอปวดร้าวไปทั่วร่างกาย เมื่อน้ำหวานระบายจนสาแก่ใจแล้วก็ปล่อยให้เธอนั่งอยู่ในห้องน้ำคนเดียว

เธอโดนน้ำหวานใช้กระเป๋าตีไปที่ตัวเธออยู่หลายครั้ง ถึงคนพวกนั้นจะไม่ตีตามจุดที่ทำให้เห็นง่าย ๆ แต่การที่เธอโดนตีเข้าไปที่จุดเดิมซ้ำ ๆ หลายครั้งก็ทำให้ร่างกายเธอปวดร้าวไม่น้อยเลย

ปรายฟ้าแข็งใจไม่ร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่ร่างกายเธอระบมไปทั้งตัว แม้จะพยายามดันตัวให้ลุกขึ้นยังแทบไม่ไหว เพราะข้อเท้าเธอยังไม่หายดี เธอดันตัวเองลุกขึ้นจนสำเร็จ แล้วจัดชุดนักศึกษาให้เรียบร้อยก่อนจะพาตัวเองออกไปจากห้องน้ำ

เธอหยิบเสื้อคลุมออกมาจากกระเป๋าแล้วสวมคลุมทับชุดนักศึกษาไว้อีกที แล้วเดินออกจากมหาวิทยาลัยด้วยอาการเหม่อลอย

ปรายฟ้าขึ้นรถเมล์แล้วก็พลางครุ่นคิดไปตลอดทางว่าชีวิตหลังจากนี้เธอจะต้องเจออะไรอีกบ้าง ตอนนี้เธอไม่ได้รับมือกับภาคิณอย่างเดียวแล้ว แต่เธอยังต้องรับมือกับแฟนของเขาอีก เธอก็ได้แต่บอกให้ตัวเองอดทนอยู่ในใจซ้ำ ๆ เพื่อจะได้ผ่านพ้นช่วงที่เลวร้ายไปได้สักวัน เพราะถ้าเธอดันยอมแพ้ซะก่อน คนข้างหลังของเธอก็จะต้องลำบากไปด้วย