EP12 | ตัวตนของรุ่นพี่ 1/2

ภาคิณตื่นขึ้นมาในตอนเช้าก็แปลกใจที่เห็นเด็กสาวยังนอนอยู่ที่เตียง เพราะถ้าเป็นเวลาปกติเธอจะต้องรีบตื่นไปทำงานบ้านแล้ว

"นี่เธอยังจะนอนไปถึงไหน รีบตื่นแล้วรีบไสหัวออกไปจากห้องนี้ซะ!"

มือแกร่งดึงผ้าห่มออก แล้วกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้น ร่างบางเนียนใสที่เปลือยเปล่ากระทบกับแสงไฟ ยิ่งทำให้ร่างกายเธอดูน่าหลงใหลเข้าไปอีก

ปรายฟ้าพยายามดันตัวลุกจากเตียงนุ่ม แต่ก็โดนมือหนาของชายหนุ่มผลักลงเตียงทันที

ร่างสูงขึ้นเตียงมาคร่อมตัวเธอ ปรายฟ้าหายง่วงทันทีแต่ก็ไม่ทันคนตัวสูงที่เคลื่อนไหวไวกว่า เพราะเขาขึ้นไปคร่อมร่างเปลือยเปล่าของเธอไว้อย่างรวดเร็ว

"ปรายขอโทษค่ะ ปรายจะรีบลุกไปเดี๋ยวนี้"

"ที่เธอไม่ยอมตื่น คงเพราะอยากจะเชิญชวนฉันทำอะไรกับเธอตอนเช้าล่ะสินะ ได้สิ งั้นฉันจะตอบสนองให้เอง"

"ไม่ใช่นะคะ ปรายแค่เพลียเลยเผลอนอนหลับยาวน่ะค่ะ ปรายจะรีบออกไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ คุณภาคิณปล่อยปรายเถอะนะคะ ปรายขอโทษ"

"นี่เธอฝันอยู่หรือเปล่า ตอนนี้เธอมานอนเปลือยกายเพื่อจะยั่วยวนฉันไม่ใช่หรือไง ก็นี่ไง ฉันกำลังจะสนองให้"

"ไม่ใช่นะคะ ปรายเผลอหลับยาวไปจริง ๆ คุณภาคิณยกโทษให้ปรายด้วยนะคะ ปรายขอโทษค่ะ อึก..."

ริมฝีปากนุ่มถูกปิดอย่างรวดเร็วด้วยริมฝีปากร้อนที่ดันลิ้นหนาเข้าไปเกี่ยวพันกับลิ้นเธอ ปรายฟ้าอึกอักทำอะไรไม่ถูก มือเล็กที่พยายามจะดันไหล่แกร่งออกไปแต่ก็ไม่เป็นผล

ปรายฟ้าน้ำตาไหลเพราะรู้สึกปวดร้าวไปทั้งกายและใจ ถึงจะขัดขืนได้แต่ก็ไม่มีแรงมากพอ เธอเจ็บแปลบที่ข้อเท้าจนเคลื่อนไหวตัวไม่ได้ จูบที่ดุดันรุนแรงและแสนเอาแต่ใจของเขาแทบจะทำให้เธอขาดอากาศหายใจ จนชายหนุ่มผละริมฝีปากออก เธอก็รีบสูดเอาออกซิเจนเข้าไปอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มดึงผ้าขนหนูที่พันเอวสอบออก แล้วพลิกตัวเด็กสาวให้นอนคว่ำหน้า เขาดันแก่นกายเข้าจากทางด้านหลังแล้วสอดแขนไปที่หน้าท้องของเธอ จากนั้นเขาก็กระหน่ำเร่งจังหวะแบบไม่ยั้ง

ปรายฟ้าไม่มีแรงแม้แต่จะขัดขืน จึงปล่อยให้ชายหนุ่มได้ระบายความโกรธแค้นลงบนร่างกายเธอจนกว่าเขาจะพอใจ

ชายหนุ่มพลิกตัวเธอนอนหงาย แล้วแยกขาเรียวออกกว้าง เขาดันแก่นกายเข้าไปอีกครั้งแล้วขยับทันที ใบหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา มือเล็กที่ไร้เรี่ยวแรงดันอกแกร่งไว้เมื่อชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้

แรงอันน้อยนิดของเธอก็ต้านแรงมหาศาลของชายหนุ่มไม่ได้ มือแกร่งจับคางเล็กด้วยมือข้างเดียว ก่อนจะประกบริมฝีปากลงไปจูบอีกครั้ง เมื่อเห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เขาก็อดใจไม่ได้ที่จะโน้มตัวลงไปเพื่อจูบเธอ

เขาเร่งบั้นเอวแรงขึ้นเมื่อไปถึงจุดสุดยอด แล้วปล่อยสายธารแห่งความสุขสมใสในร่างนุ่มเต็มแรง ก่อนจะถอนแก่นกายออกมาจากตัวเธอเมื่อได้ปลดปล่อยจนเป็นที่พอใจแล้ว

"รีบไปอาบน้ำซะ ชุดของเธอฉันให้แม่บ้านเอาไปซักแล้วเดี๋ยวคงจะเอาขึ้นมาให้ รีบจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จแล้วรีบไสหัวไปจากห้องฉันให้เร็วที่สุดด้วยล่ะ อ้อ…แล้วอย่าลืมกินยาด้วยนะ"

ปรายฟ้าเดินเขย่งเท้าแล้วพาร่างกายที่แสนบอบช้ำของตัวเองเดินตรงไปยังห้องน้ำ พอเปิดฝักบัวให้ไหลลงสู่ร่างกาย ปรายฟ้าก็ร้องไห้ออกมาทันทีพร้อมกับสายน้ำจากฝักบัวที่รินไหลลงพร้อมกับน้ำตา

"ปราย ข้อเท้าเธอเป็นไงบ้าง ทำไมถึงได้ดูแย่กว่าเดิมล่ะ แล้ววันนี้จะเรียนไหวไหม ไปพักห้องพยาบาลก่อนดีหรือเปล่า"

"ฉันไหวแต่เดินลำบากนิดหน่อยน่ะ"

"ฉันว่าต้องเอาไม้เท้าพยุงช่วยเดินนะปราย ไม่งั้นเวลาเธออยู่คนเดียวจะทำยังไง ถ้าอยู่กับฉันก็ยังพอช่วยได้ แต่เวลาอยู่คนเดียวจะลำบากนะ"

"ขอบคุณนะน้ำ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน"

"งั้นช่วงกลางวันเราไปที่ห้องพยาบาลกันนะ แต่ตอนนี้ก็ขึ้นลิฟต์ไปที่ห้องเรียนก่อนแล้วกัน เดี๋ยวฉันช่วยพยุงเอง"

พอหมดวิชาเรียนของวันนี้แล้ว รุ่นพี่ปีสองก็นัดหมายนักศึกษาปีหนึ่งในคณะบริหารธุรกิจทุกคนไปที่สนามหญ้าหน้าคณะ เพราะวันนี้จะเป็นวันรับน้องรวมทุกสาขาก่อน ก่อนจะไปรับน้องแยกย่อยในแต่ละสาขาในวันหลัง โดยรุ่นพี่ทุกชั้นปีต่างมายืนดูรุ่นน้องปีหนึ่งที่รวมตัวกันอยู่หน้าคณะเป็นกลุ่ม ๆ

สายตาของน้ำหวานที่ยืนอยู่กับกลุ่มเพื่อน กำลังจ้องมองไปที่ปรายฟ้าที่ถูกเพื่อนพยุงไปหารุ่นพี่ปีสองที่เป็นคนดูแลรุ่นน้องแบบไม่วางตา

"รุ่นพี่คะ พอดีเพื่อนหนูเจ็บข้อเท้าน่ะค่ะ คิดว่าคงจะไปนั่งร่วมกิจกรรมกับเพื่อน ๆ ไม่ได้จะเป็นอะไรไหมคะ"

"ไม่เป็นไร งั้นให้น้องคนนั้นมานั่งอยู่โต๊ะมาหินอ่อนแถวนี้ก็ได้ ส่วนน้องไม่ต้องมานั่งเฝ้าเพื่อนนะ ต้องไปร่วมกิจกรรมกับคนอื่นด้วย"

"ต้นน้ำไปเถอะ เดี๋ยวฉันนั่งรอตรงนี่นะ"

"เดี๋ยวทำกิจกรรมเสร็จจะมาหานะ" รุ่นพี่ปีสองก็ให้ปรายฟ้านั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนที่ห่างออกไปจากจุดรวมกลุ่มไม่ไกลนัก