EP13 | กดดันให้ออกไปจากชีวิต 2/2

กิจวัตรประจำวันหลังกลับจากมหาวิทยาลัย เธอก็ตรงดิ่งเข้าครัว เพื่อจัดการเคลียร์ทุกอย่างให้สะอาดเรียบร้อย วันนี้เธอก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้ชายหนุ่มเรียกเธอไปนอนที่ห้องนั้นเลย

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ปรายฟ้าก็เตรียมตัวเข้านอน เธอกางผ้าห่มมาปูแล้วสวดมนต์ก่อนนอนเหมือนทุกคืน แต่ก่อนที่เธอจะเอนตัวลงนอน สายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

"สวัสดีค่ะ"

"ตอนเย็นทำไมไม่รับสายพี่เลย"

"ปรายไม่ค่อยสะดวกน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ"

"แล้วพอว่างแล้วทำไมไม่โทรกลับหาพี่บ้างล่ะครับน้องปราย"

"ปรายเพิ่งว่างดูมือถือพอดีค่ะ แต่ก็เห็นพี่ธามโทรเข้ามาก่อน"

"พรุ่งนี้มาเจอพี่หน่อยได้ไหม พี่มีอะไรจะให้น่ะ"

"เออ...ถ้าเจอกันจะดีหรือคะ ปรายเพิ่งรู้จากต้นน้ำว่าพี่ธามเป็นดาราด้วย ถ้าเราไปเจอกันแบบนั้นน่าจะไม่ดีนะคะ ถ้าเกิดเป็นข่าวขึ้นมาจะทำยังไง พี่ธามจะเดือดร้อนเอานะคะ"

"พี่ยังไม่ดังขนาดที่นักข่าวจะมารุมทำข่าวหรอก อย่าห่วงไปเลย คืนนี้อย่าลืมคิดด้วยนะว่าเราเคยเจอกันครั้งแรกที่ไหน พรุ่งนี้พี่จะไปเอาคำตอบ ส่วนพรุ่งนี้เจอกันที่คณะในตอนเย็นช่วงรับน้องแล้วกัน แล้วพี่จะโทรไปบอกเอง"

"คงปฏิเสธไม่ได้สินะคะ"

"ครับ…ห้ามปฏิเสธ งั้นน้องปรายนอนพักผ่อนเถอะ พี่ไม่กวนแล้วล่ะ ส่วนพรุ่งนี้พี่ติดถ่ายละครแต่จะเข้าไปที่คณะช่วงเย็นนะ ยังไงก็รอรับโทรศัพท์ไว้ให้ดีก็แล้วกัน"

"ค่ะพี่ธาม ฝันดีนะคะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ"

หลังจากวางสายแล้ว ปรายฟ้าก็ปิดไฟในห้องแล้วห่มผ้าเตรียมตัวนอน แต่ก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีสายโทรเข้ามาอีกครั้ง เป็นสายที่ทำให้เธอต้องใจเต้นแรงด้วยความหวาดหวั่น

"สวัสดีค่ะ"

"มาที่ห้องฉันตอนนี้เลย!"

คำสั่งของคนปลายสาย เธอคงไม่สามารถที่จะปฏิเสธอะไรได้อยู่แล้ว ปรายฟ้าทำสีหน้ากังวล คืนนี้เธอจะต้องเจออะไรต่อจากนี้อีกก็ยังไม่รู้เลย

"เธอมาช้านะ มัวทำอะไรอยู่" ร่างสูงนั่งพิงอยู่บนเตียงกว้าง ปรายฟ้าเดินตัวลีบเข้าไปในห้องนอนของเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"ทำไมเห็นใส่แต่ชุดนอนเดิม ๆ ชุดที่มันเซ็กซี่เย้ายวนน่ะไม่มีบ้างหรือไง"

ปรายฟ้าส่ายหน้าแทนคำตอบ

"ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ"

ปรายฟ้ายืมก้มหน้ากุมมืออยู่แบบนั้น เพราะเธอไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี

"มาถึงห้องแล้วจะยืนบื้ออยู่ทำไม ถอดเสื้อผ้าออกแล้วก็ขึ้นเตียงมาสิ! ชักช้าอยู่ได้"

"คุณภาคิณคะ ปรายขอปิดไฟได้ไหมคะ"

"ห๊ะ! ไม่ปิดแล้วจะมีปัญหาอะไร ร่างกายของเธอฉันรู้ฉันเห็นมาหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว ยังจะมาอายอะไรอีก"

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ คือว่า...เอ่อ…ปราย…ปรายอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้างน่ะค่ะ"

"แต่ฉันไม่ชอบทำในที่มืด ๆ รีบถอดเสื้อผ้าแล้วขึ้นเตียงมาได้แล้ว"

"ปรายขอร้องนะคะ ขอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว แล้วปรายจะไม่ขออะไรคุณภาคิณอีกแน่นอนค่ะ"

"ฉันสั่งแล้วไม่ฟังใช่ไหม อยากให้ฉันถอดให้ก็บอกมาสิ" ภาคิณลุกจากเตียงนุ่มแล้วตรงไปที่เด็กสาว จากนั้นก็กระชากแขนเธอแล้วผลักลงเตียงใหญ่

"ปรายขอโทษจริง ๆ ค่ะ ปรายไม่ได้จะขัดใจคุณนะคะ แต่ว่าปรายไม่อยากถอดเสื้อผ้าน่ะค่ะ"

"ฉันจะพูดอีกคำเดียว จะถอดเองหรือจะให้ฉันฉีกทิ้ง เลือกเอา!"

"ปรายขอปิดไฟได้ไหมคะ แล้วปรายจะถอดหมดเลย"

"อย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาต่อรองฉัน ถ้าไม่ทำฉันทำเอง"

ภาคิณกดคนตัวลงบนเตียงอย่างแรง แล้วรวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างไว้เหนือศีรษะเธอด้วยมือเพียงข้างเดียว ขาแกร่งกดทับขาเรียวไว้ แล้วใช้มืออีกข้างกระชากกระดุมชุดนอนจนร่วงออกมา

"คุณภาคิณคะ ปรายเจ็บ" มือแกร่งกดที่ไหล่บาง ผิวขาวเนียนตามเนื้อตัวเธอมีแต่รอยฟกช้ำ

ปรายฟ้ารีบไปคว้าผ้าห่มมาคลุมกาย ได้แต่หวังว่าเขาคงจะไม่เห็นรอยช้ำบนตัวเธอ

ภาคิณก็นึกถึงคำพูดของน้ำหวานเมื่อตอนเย็น หลังจากที่เขาเลิกกองถ่ายพอดี

"วันนี้น้ำหวานจะจัดการกับยัยนั่นเอง ถ้ามันยังไม่ยอมออกไปจากชีวิตพี่คิณ น้ำหวานจะทำทุกทาง กดดันทุกทางเพื่อให้มันออกไปจากบ้านพี่คิณให้ได้ค่ะ"

"แล้วหนูจะทำยังไง พี่ก็ทำทุกอย่างแล้ว แต่ยัยนั่นยังไม่ออกไปสักที"

"ถ้าไล่ดี ๆ ไม่ไปก็ต้องใช้กำลังค่ะ"

ถึงจะแค่แวบเดียวแต่เขาก็เห็นรอยฟกช้ำบนเนื้อตัวเด็กสาวได้อย่างชัดเจน ที่เธออยากปิดไฟคงจะเพราะสาเหตุนี้สินะ

"ปรายขอโทษนะคะ คือว่าวันนี้ปรายมีงานรับน้อง ก็เลยโดนลงโทษหนักไปนิดหน่อยค่ะ ปรายเลยไม่อยากให้คุณภาคิณเห็น ปรายกลัวคุณภาคิณจะเสียอารมณ์น่ะค่ะ"

"วันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ทำละ เธอก็ไปใส่ชุดให้เรียบร้อยด้วย"

"คะ..ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" เธอรู้สึกโล่งใจและแปลกใจในเวลาเดียวกันที่วันนี้เขาไม่ทำอะไรเธอ เพราะตอนนี้ร่างกายเธอปวดและระบมไปหมดแล้ว

เธอรีบลุกไปหยิบชุดนอนที่ปลายเตียง ภาคิณก็เห็นรอยฟกช้ำที่เข้มที่แผ่นหลังบางอีกหลายจุด เธอรีบเอาเสื้อมาสวมตามเดิมแต่ก็ดูโป๊อยู่ดี เพราะกระดุมเสื้อของเธอหายไปหลายเม็ด จึงทำให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มอยู่หมิ่นเหม่

ปรายฟ้ารีบเดินตรงไปที่ประตูทางออกห้องนอนทันทีเพราะกลัวชายหนุ่มจะเปลี่ยนใจไม่ให้เธอกลับ

"เดี๋ยวก่อน!"

ปรายฟ้าสะดุ้งตกใจ เธอไม่อยากได้ยินเสียงเขาในตอนนี้เลย เธอกังวลเหลือเกินว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

"ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ" เธอถามเขาเสียงสั่น

"ใครบอกให้เธอออกจากห้องนี้กัน"

"กะ...ก็คุณภาคิณบอกว่าจะไม่ทำ ปรายก็เลยจะกลับไปนอนที่ห้องของปรายน่ะค่ะ"

"ใช่ ฉันบอกว่าจะไม่ทำตอนนี้ แต่ฉันบอกให้เธอออกไปได้แล้วหรือยังล่ะ"

"ยังไม่ได้บอกค่ะ"

"งั้นเธอก็ไม่มีสิทธิ์ออกไป!"

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ"

"ปิดไฟแล้วก็มานอน! เธออย่าลืมนะว่าคืนนี้ถึงฉันจะไม่ทำ พรุ่งนี้ฉันก็อาจจะอยากทำตอนเช้าก็ได้"

"เอ่อ...ค่ะ"

"จะยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ ไปปิดไฟแล้วก็มานอนสิ"

"ค่ะ ๆ ได้ค่ะ"

ปรายฟ้าปิดไฟห้องนอนแล้วขึ้นไปบนเตียงนุ่มช้า ๆ จากนั้นเธอก็นอนตะแคงข้างหันหลังให้ชายหนุ่ม เธอแอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องทำกิจกรรมบนเตียงในคืนนี้ เพราะร่างกายในตอนนี้เธอคงรับอะไรไม่ไหวแน่