EP14 | ใครที่เหมาะสม 2/2

หลังจากเสร็จจากกิจกรรมรับน้องของแต่ละสาขาแล้ว นักศึกษาก็ต่างพากันทยอยเดินออกจากมหาวิทยาลัย

"ปราย วันนี้ฉันมีนัดกับเพื่อนสมัยเรียนมัธยมน่ะ เราคงไม่ได้กลับด้วยนะ เธอกลับคนเดียวไหวไหม"

"อย่ากังวลไปเลย เท้าฉันดีขึ้นเยอะแล้ว เธอไปทำธุระเถอะ งั้นฉันกลับก่อนนะ"

"โอเค ถ้าไม่ไหวโทรบอกฉันได้เลยนะ"

"ขอบใจนะ"

หลังจากปรายฟ้ากับต้นน้ำเดินแยกจากกันแล้ว ปรายฟ้าก็ต้องชะงักเมื่อเจอน้ำหวานกับพะพิมมาดักยืนรออยู่ตรงหน้า

"เอ่อ...มีอะไรหรือเปล่าคะ" ปรายฟ้ารู้สึกใจคอไม่ดีที่ทั้งสองคนมาอยู่ต่อหน้าต่อตาเธอพร้อมกันขนาดนี้

"วันนี้ก็กลับด้วยกันสิ"

ปรายฟ้าแปลกใจมากที่พะพิมชวนกลับบ้านด้วยกัน เพราะปกติพะพิมแทบจะไม่มาสุงสิงกับเธอที่มหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ จึงทำให้ปรายฟ้ารู้สึกระแวงอย่างบอกไม่ถูก

"เอ่อ…ฉันจะไปรบกวนเธอกับรุ่นพี่หรือเปล่า"

"มาเถอะน่า ขึ้นรถพี่น้ำหวานไปเพราะวันนี้พี่น้ำหวานจะไปเที่ยวที่บ้านฉันน่ะ"

"อ๋อ…แน่ใจหรือว่าจะให้ฉันไปด้วยน่ะ"

"ก็ใช่น่ะสิ ตามมาสิเพราะรถพี่น้ำหวานจอดอยู่ตรงโน้น"

ปรายฟ้าแอบมองน้ำหวานด้วยความระแวงเพราะเธอยังหวั่น ๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวานอยู่

ทั้งสามคนเดินไปที่ลานจอดรถ แล้วขับรถมุ่งตรงไปยังบ้านของพะพิมทันที

"ขอบคุณรุ่นพี่มากนะคะที่ให้ปรายติดรถมาด้วย หลังจากที่ปรายฟ้าลงจากรถแล้ว เธอก็เดินไปที่ครัวเป็นอย่างแรกเพื่อทำงานตามปกติเหมือนทุกวัน

"พี่น้ำหวานรู้ไหมคะ ว่ายัยนี่น่ะอยู่บ้านหลังนี้ก็ไม่ต่างจากคนรับใช้เลย ต้องทำงานงก ๆ แบบนี้ทุกวันเลยแหละค่ะ"

"แล้วพี่คิณกับเด็กนั่นไม่ได้นอนด้วยกันหรือ"

"ยัยนั่นนอนที่เรือนของคนใช้ค่ะ พี่คิณไม่มีทางที่จะให้ยัยนั่นเข้าไปในห้องนอนอยู่แล้ว"

"พี่ก็กลัวและกังวลตลอดนะว่าพี่คิณจะหลับนอนอยู่ในห้องเดียวกันกับเด็กนั่นทุกวันหรือเปล่า พี่กังวลใจมากเลยล่ะ" น้ำหวานตีหน้าเศร้าได้ตีบทแตกมาก เรื่องแค่นี้เธอทำได้สบาย ๆ อยู่แล้ว ฝเพราะเธอเป็นถึงนักแสดงในบทนางเอกเจ้าน้ำตาอยู่หลายเรื่อง

"พี่น้ำหวานไม่ต้องกังวลใจไปหรอกค่ะ พี่คิณไม่มีทางใฝ่ต่ำไปรักกับยัยนั่นอย่างแน่นอน ขอให้ไว้ใจพี่คิณเถอะค่ะ ถ้าพี่น้ำหวานเป็นแฟนกับพี่คิณละก็ พิมจะดีใจมากค่ะ"

"น้องพิมพาพี่มาที่บ้านแบบนี้จะดีหรือคะ แล้วคุณพ่อคุณแม่น้องพิมจะไม่ว่าหรือไว พี่กับพี่คิณยังไม่ได้เปิดเผยตัวกันเลยนะ"

"ไม่ต้องห่วงค่ะ วันนี้คุณพ่อมีดินเนอร์กับลูกค้า คุณแม่ก็เลยต้องไปกับคุณพ่อด้วย เดี๋ยวรอพี่คิณกลับมาก็มาทานข้าวพร้อมกันก่อนกลับนะคะ"

"งั้นพี่ไม่เกรงใจนะ"

"ค่ะ เดี๋ยวเราก็ใช้ยัยปรายฟ้าให้เต็มที่เลย งั้นพิมโทรหาพี่คิณก่อนนะคะเพราะเห็นว่าวันนี้มีถ่ายละครถึงช่วงเย็นเอง คงจะเสร็จแล้วล่ะค่ะ จะได้ให้รีบกลับมาแล้วจะได้ทานข้าวพร้อมกัน"

"ค่ะ งั้นพี่ขอเดินเล่นหน่อยนะคะ"

"ตามสบายนะคะพี่น้ำหวาน พิมเอากระเป๋าไปเก็บข้างบนก่อนค่ะ"

หลังจากที่พะพิมขึ้นไปชั้นบนแล้ว น้ำหวานก็เดินไปที่ครัวแล้วยืนกอดอกดูปรายฟ้าที่กำลังล้างจานอยู่

"ความจริงแล้วเธอคือคนรับใช้ของบ้านนี้สินะ น่าสมเพชจริง ๆ"

ปรายฟ้าตกใจเล็กน้อยที่น้ำหวานเข้ามาคุยกับเธอถึงในครัวได้

"รุ่นพี่จะเอาอะไรไหมคะ เดี๋ยวปรายจะหาให้ค่ะ หรือจะทานน้ำก่อนไหมคะ ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้เอาน้ำไปต้อนรับเลย พอดีปรายรีบมาทำงานที่ครัวทุกวันจนชินน่ะค่ะ"

"นี่ฉันขอถามอีกสักคำนะ ทำไมถึงยังดื้อด้านอยู่ที่นี่อีก จะจิกหัวใช้ยังไงก็จะไม่ไปสินะ"

"ปรายไปตอนนี้ไม่ได้จริง ๆ ค่ะ แต่สักวันปรายก็ต้องออกไปจากที่นี่แน่นอน เพราะเรื่องแต่งงานระหว่างปรายกับคุณภาคิณมันไม่มีทางเกิดขึ้นได้อยู่แล้วค่ะ"

"ยังดีนะที่รู้ตัวว่าตัวเองไม่เหมาะสมกับพี่คิณน่ะ เดี๋ยวถ้าพี่คิณกลับมาแล้ว เธอก็ไปตั้งโต๊ะอาหารให้ด้วยล่ะ ต้องเป็นเธอทำเท่านั้นนะ"

"อ๋อ…ได้สิคะ เดี๋ยวปรายจะรีบจัดการให้นะคะ รุ่นพี่ไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนเถอะค่ะ ถ้าอยากได้อะไรเรียกปรายได้เลยค่ะ"

หลังจากน้ำหวานออกไปนั่งรอที่ห้องรับแขกสักพัก ภาคิณก็เดินตรงไปที่ห้องรับแขกทันที

"มาไม่เห็นบอกกันเลยนะ พี่ตกใจหมด ดีนะที่พ่อพี่ไม่อยู่ ถ้าพ่อพี่เห็นมีผู้หญิงเข้ามาที่บ้าน พี่กลัวว่าแกจะเอาไปบอกปู่น่ะสิ ทีหลังถ้าจะมาหาพี่ก็บอกกันก่อนนะครับ"

"น้องพิมชวนมากะทันหันน่ะค่ะ น้ำหวานก็ไม่อยากขัดใจน้องพิมด้วย ก็เลยเผลอปากหลุดตอบรับไป น้ำหวานขอโทษนะคะ"

หญิงสาวออดอ้อนชายหนุ่มด้วยเสียงที่แสนน่ารัก พลางเอาศีรษะเล็กซบอกแกร่งแล้วถูเบา ๆ

"พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรหนูหรอก แต่คราวหลังต้องบอกพี่ก่อนเข้าใจไหม"

"รับทราบค่ะ"

"อ้อ…พี่คิณค่ะ เมื่อวานน้ำหวานได้จัดการสั่งสอนยัยเด็กตัวดีที่มหาวิทยาลัยแล้วล่ะค่ะ ถ้ามันยังไม่เข็ดและไม่ยอมออกไปอีก น้ำหวานก็จะกดดันมันอีกเรื่อย ๆ เองค่ะ"

"แสดงว่ารอยฟกช้ำตามเนื้อตัวของเด็กนั่นเป็นฝีมือของหนูหรือครับ"

"ใช่ค่ะ ก็น้ำหวานเกลียดมันนี่คะ อยากให้มันออกไปจากชีวิตพี่คิณสักที หวานเกลียดมัน เกลียดมันที่สุดค่ะ ว่าแต่พี่คิณรู้ได้ยังไงคะว่าตามตัวยัยเด็กนั่นมีรอยฟกช้ำน่ะค่ะ"

"เปล่า...พี่แค่เห็นรอยเขียวโผล่พ้นชุดแบบไม่ได้ตั้งใจน่ะ"

"แบบนี้นี่เอง"

'งั้นที่ยัยเด็กนั่นบอกเขาเมื่อวานว่าโดนรุ่นพี่ลงโทษตอนทำกิจกรรมรับน้องก็เป็นเรื่องโกหกสินะ แล้วทำไมล่ะ ทำไมเด็กคนนั้นถึงต้องปกป้องน้ำหวานด้วย' ชายหนุ่มคิดถึงเรื่องเมื่อวานในใจ พร้อมกับสงสัยว่าทำไมเธอถึงต้องปิดบังเรื่องคนทำกับเธอแบบนั้นด้วย