3 เพื่อนนอน

ตกเย็นอลีนาตัดสินใจมาตามนัด ดวงตากลมโตที่แฝงเร้นความซุกซนไว้เหลือบมองซ้ายทีขวาทีอย่างระแวดระวัง พอเห็นว่าทางสะดวกปลอดคน ถึงได้วิ่งไปที่รถกระบะสี่ประตูคันสีดำที่จอดอยู่ในรั้วของพื้นที่ส่วนบุคคล

ปึก !

หลังสิ้นเสียงปิดประตู รถกระบะคันดังกล่าวก็ขับเคลื่อนออกจากตรงนั้น โดยที่เจ้าของรถไม่คิดจะทักทายเธอสักคำ หรือบอกกล่าวว่าจะพาเธอไปไหนสักนิดก็ยังดี

เล่นเงียบเชียบแบบนี้ แอบกลัวนะเนี่ย !

จะพาเธอไปฆ่าหมกป่าหรือเปล่าก็ไม่รู้ สาธุ 69 รอแล้วนะ

แต่เจ้าของรถก็ทำอลีนากลัวได้ไม่นาน เพราะไม่ถึงสิบนาที รถกระบะคันสีดำก็แล่นมาจอดตรงหน้าน้ำตกเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ซึ่งทำเอาหญิงสาวถึงกับตาลุกวาว มิน่าเล่า พื้นที่แห่งนี้ถึงเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล ห้ามคนนอกหรือแม้แต่พนักงานภายในไร่เข้ามาเหยียบ ที่แท้ก็มีของดีซุกไว้นี่เอง

ว่าแต่... คุณภูภามว์พาเธอมาทำอะไรที่นี่ ในป่าลึกขนาดนี้ ? คงไม่เอาเธอฆ่าอย่างที่แอบกลัวจริง ๆ หรอกนะ

“คิดอะไรเพ้อเจ้อ” แต่ก่อนที่อลีนาจะจินตนาการไปไกล เสียงเข้มของคนข้าง ๆ ก็ดังขึ้น

“เปล่านะคะ อุ้มยังไม่ได้คิดอะไรเลย”

“สายตาเธอมันฟ้อง” ภูภามว์ดักทางคนตรงหน้าที่ทำเป็นยิ้มแป้นแล้นกลบเกลื่อน เพื่อจะบอกว่าเขาอ่านสายตาเธอออก “แล้วถ้าฉันจะฆ่าเธอจริง ฉันจะพาเธอมาฆ่าในไร่ตัวเองทำไม”

“แฮะ ๆ” แล้วอลีนาคนนี้แก้ตัวอะไรได้ นอกจากหัวเราะเบา ๆ เก้อเขิน

เลี้ยงพรายกระซิบหรือเปล่าพ่อคู๊ณ... รู้ดี!  

“แล้วเป็นอย่างไรบ้าง” อลีนานั่งตัวตรงพรืด เมื่ออยู่ ๆ ภูภามว์ก็พูดแทรกขึ้นระหว่างที่เธอแอบเหน็บแนมเขาในใจ

“ตอนเดินก็ยังมีเจ็บ ๆ แสบ ๆ อยู่บ้างค่ะ” แล้วยิ่งมีอาชีพเป็นพนักงานเสิร์ฟแล้วละก็ สุดแสนจะทรมานนักเชียว

“ยัยเด็กนี่ ! ! !” ทว่าคำตอบที่ได้รับเกือบทำภูภามว์สำลักน้ำลายตัวเอง “ฉันถามถึงเงินที่เอาไปจ่ายหนี้น่ะ พอหรือเปล่า ?”

ที่เมื่อคืนอลีนายอมลงทุน ‘ขายซิง’ ให้เขา ก็เพื่อเอาเงินไปใช้หนี้ไม่ใช่หรือไง ยัยแก้มซาลาเปาเป็นคนบอกเขาเองแท้ ๆ

“อ้าว” ใครจะไปคิดว่าภูภามว์จะสนใจเรื่องนี้ด้วย อลีนาก็นึกว่าเขาเป็นห่วงหรือรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง ที่หยาบโลนใส่เธอเมื่อคืน แล้วทิ้งไว้ที่ร้านเจ๊จุง ทั้ง ๆ ที่เพิ่งกระแทกกระทั้น ‘น้องหนูนุ่มนิ่ม’ ของเธอไปหมาด ๆ

“ว่าไง”

อลีนานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ว่าควรจะโกหกให้เรื่องมันจบ ๆ ไปดีไหม แต่สุดท้ายความซื่อตรงก็เป็นฝ่ายชนะ “เงินหมื่นเมื่อคืน มันพอจ่ายแค่ดอกเท่านั้นค่ะ อุ้มยังต้องหาเงินส่งต้นอีกเยอะ”

“หมายความว่าเธอยังต้องทำงานที่ร้านเจ๊จุงต่อ”

“ค่ะ” ริมฝีปากที่เคยเคลือบด้วยรอยยิ้มอยู่ตลอดเม้มเป็นเส้นตรงยามพูดถึงหนี้สินที่แบกไว้บนบ่า

ซึ่งทำเอาคนฟังไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไร อลีนาบอกว่าจะทำงานร้านเจ๊จุงต่อไป นั่นหมายความว่าเธออาจจะคิดสั้นทำเรื่องแบบเมื่อคืนอีกก็ได้

ยัยเด็กนี่ยิ่งสมองตื้น ๆ อยู่ เหมือนมีหัวไว้แค่คั่นหู

และที่สำคัญเธออาจจะไม่โชคดีเหมือนคราวนี้ หากอลีนาไปเจอผู้ชายโรคจิตขึ้นมาจะทำอย่างไร ยิ่งคิดภูภามว์ก็ยิ่งหัวร้อน

“งั้นเอางี้” น้ำเสียงจริงจังเรียกอลีนาให้หันไปมอง “มาเป็นเพื่อนนอนให้ฉัน... แล้วฉันจะให้เดือนละห้าหมื่น” ม่านตาคนฟังขยายกว้าง แล้วแทบจะถลนออกมา เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย

“...” หะ ห้าหมื่น ! เดือนละห้าหมื่นเนี่ยนะ ! บ้าไปแล้ว... สาวน้อยในวัย 20 ปี เรียนจบแค่มัธยมศึกษาปีที่ 6 ความสามารถก็หาไม่เจอ แต่มีผู้ชายมาขอเลี้ยง ให้เงินเดือนละครึ่งแสนเชียวเหรอ

“รู้ใช่ไหมว่าฉันไม่ชอบผู้หญิงเล่นตัว ยิ่งพยายามจะโก่งราคา ยิ่งไม่ชอบ”

“ปะ เปล่านะคะ” อลีนาย่นจมูกใส่คนที่กล่าวหาว่าเธอเล่นตัว ที่นิ่งไปเพราะเธอกำลังตกใจต่างหาก ภูภามว์จะไม่ปล่อยให้เธอคิดเลยหรือไง ขายตัวนะ ! ไม่ใช่ขายขนมครก ! ที่จะได้แงะออกจากหลุมแล้วใส่กล่องยื่นให้ลูกค้าง่าย ๆ น่ะ

“แล้วจะเอายังไง” กดดันเก่งเหลือเกินพ่อเอ๊ย...

“เฮียอยากได้อุ้มไปเป็นเมียเหรอคะ”

“ก็บอกอยู่ว่า แค่-เพื่อน-นอน อย่าสำคัญตัวเองผิด ฉันให้เธอได้แค่นั้น”

ภูภามว์แทบจะดึงทึ้งหนังหัวตัวเอง ชักเริ่มไม่แน่ใจว่าจะนำพาความฉิบหายมาให้ตัวเองหรือเปล่า ยังไม่ทันเริ่ม ยัยแก้มซาลาเปาก็ทำเขาปวดกระบาลซะแล้ว  

“บ่อยแค่ไหนคะ”

“ไม่บ่อย ! นาน ๆ ที เธอแค่รอฉันเรียกก็พอ” ภูภามว์มั่นใจแบบนั้น

เขาไม่ใช่ผู้ชายมักมากถึงขนาดขาดผู้หญิงไม่ได้ ที่อยากได้อลีนามาเป็นเพื่อนนอนก็เพราะเห็นใจด้วยส่วนหนึ่ง ดูก็รู้ว่าเธอต้องวิ่งหลายงานเพื่อหาเงิน ส่วนเขาก็จะได้ไม่ต้องลำบากไปหาที่ไหนให้ยาก

มีให้หยิบใช้ใกล้มือ สะดวกจะตาย...

“ตกลงค่ะ” คราวนี้อลีนาตอบแบบไม่ต้องยั้งคิด กับคุณภูภามว์ เธอไม่มีอะไรต้องเสียแล้วนี่

แต่ถ้าหากยังทำงานร้านเจ๊จุงต่อไป อลีนาก็ต้องเปลืองเนื้อเปลืองตัวให้แขกมากหน้าหลายตาอีกเยอะ คืนหนึ่งเธอโดนมือผู้ชายลูบก้นไปไม่รู้เท่าไร แล้วทางเลือกเดียวที่มีก็คือต้องกัดฟันทน

สู้อยู่ในข้อเสนอของคุณภูภามว์ไม่ดีกว่าหรือ นาน ๆ เจอกันที แต่ได้เงินเดือนละห้าหมื่น อยู่ในสถานะ ‘เพื่อนนอน’ แค่สองสามเดือน เธอก็น่าจะหมดหนี้ แถมเหลือเงินเก็บไว้ตั้งตัว มีแต่คุ้ม !

“เป็นอันว่าเราสองคนเข้าใจตรงกันแล้วนะ”

“ค่ะ”

พึ่บ !

และในนาทีเดียวกันนั้น เบาะนั่งฝั่งอลีนาก็ถูกคนมือไวปรับให้เอนราบ ตามด้วยร่างสูงที่ขยับขึ้นมาคร่อมบนตัวเธอ ภูภามว์ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตกใจแม้แต่นิด

เขาประกบริมฝีปากเข้าหาความอวบอิ่มอย่างทันท่วงที สอดแทรกปลายลิ้นร้อนชื้นเข้ามาในโพรงปากแล้วดุนดันจนอลีนาตั้งรับไม่ทัน

ไปอดอยากมาจากไหนพ่อคุณ ! หัวใจเธอจะวายแล้วเนี่ย !

“อื้อออ” คนตัวเล็กกว่าครางประท้วง เมื่อลมหายใจใกล้จะหมด ฝ่ามือเรียวเล็กจิกดึงเสื้อเชิ้ตสีกรมที่ภูภามว์สวมใส่จนกระดุมหลุมออกจากแผง เผยให้เห็นอกกว้างกำยำที่ยังมีรอยเล็บของเธอฝากฝังไว้ตั้งแต่เมื่อคืน

“นมอุ้มสวย ใหญ่ด้วย”

อลีนาไม่รู้ตัวว่าเสื้อพนักงานเสิร์ฟถูกปลดกระดุมไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีชุดชั้นในลูกไม้สีขาวของเธอก็ลงไปกองอยู่ใต้ราวนมเรียบร้อยแล้ว

และตอนนี้หน้าอกหน้าใจเธอก็กำลังถูกสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่ “เฮียมองแบบนั้น อุ้มเขินนะ” อลีนายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปกปิด แม้เมื่อคืนเราทั้งคู่จะจิ๊จ๊ะกันมาแล้วก็ตาม แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะหมดความเหนียมอายสักหน่อย

จ้องขนาดนี้ เก็บไว้เล่นที่บ้านไหมล่ะ ! ?

“ไม่ดูก็ได้ งั้นขอดูดนะ” ประโยคนั้นไม่ใช่คำขอ ภูภามว์ปัดป้องมือทั้งสองข้างออกจากความอลังการตรงหน้า จากนั้นโน้มตัวเข้าหาแล้วทำอย่างที่ปากว่าไว้จริง ๆ

เสียงจ๊วบจ๊าบน่าอายกับความเสียวซ่านที่ก่อตัวขึ้นอีกระลอกทำอลีนาหน้าเบ้ ดวงตากลมโตเหลือบเร้นไปมองนอกหน้าต่าง พอเห็นแสงสว่างโล่งโจ้งก็นึกสะเทือนอายผีสางนางไม้

“นะ นี่มันในรถนะคะเฮีย” แถมอยู่ในป่าด้วย

“แล้วเธอเห็นว่าเป็นโรงแรมห้าดาวหรือไง” ภูภามว์เงยหน้าขึ้นจากความนุ่มนิ่ม และถึงแววตาที่มองเธอจะฉ่ำเยิ้มแค่ไหน ทว่าการต่อปากต่อคำของเขา ยังกวนตี-นคงเส้นคงวาเสมอ

“ถอดกางเกงในออก แล้วขึ้นให้หน่อย”

“อุ้มทำไม่เป็น !” อลีนาทำหน้าเหวอ เมื่อภูภามว์ออกคำสั่งจบ เขาก็ย้ายกลับไปนั่งฝั่งตัวเอง พร้อมดึงสายเข็มขัดออกจากเอวสอบ แล้วปลดกระดุมควัก ‘ไอ้นั่น’ ออกมาโชว์

ให้ตายเถอะ ! พ่อจ๋าแม่จ๋า ...ตอนนี้อุ้มแยกไม่ออกเลย ว่าอันไหนเกียร์รถ อันไหนเกียร์คุณภามว์