LOGINShare
2/2
publish date:
2026-01-17 17:16:54“ไม่เอาอะ เดี๋ยวพ่อมาเห็น”
“กูเห็น !” ไม่ทันขาดคำ ‘ปองเดช’ พ่อของดาหลาก็โผล่พรวดเข้ามาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง
“อุ้ย ! ! !” เสียงอุทานราวกับเห็นผีจะมาจากใครไม่ได้ นอกจากสันติคนดีคนเดิม ร่างสูงขยับออกห่างจากแฟนสาวถึงสองก้าว จากนั้นยกมือขึ้นกระพุ่มที่หว่างอกพร้อมทักทายว่าที่พ่อตา “หวัดดีครับ คุณพ่อ”
“ใครพ่อมึง ?”
“พ่อ ! อย่าทำพี่สันกลัวสิจ๊ะ” ดาหลาย่นจมูกใส่ ก้าวลงจากจักรยานมายืนเคียงข้างคนรัก
“เจ้านายมึงอยู่ไหม ไอ้สัน” ปองเดชหาได้ใส่ใจท่าทีกางปีกปกป้องผู้ชายของลูกสาว เขาชินแล้ว หรือจะเรียกว่าเอือมระอาก็ว่าได้ แล้วที่มาวันนี้ก็เพราะตั้งใจจะมาคุยเรื่องงานกับคุณภูภามว์มากกว่า
“นายอยู่ข้างในครับ” สันติยืนกอดปิ่นโตข้าว พยักพเยิดหน้าไปทางประตูออฟฟิศ “นั่นไง ! นายออกมาพอดี” แต่เป็นจังหวะเดียวกับที่คนข้างในเดินออกมาพอดี
“มีอะไรครับ ลุงเดช”
“นายแม่ฝากเอกสารมาให้คุณภามว์ครับ”
ภูภามว์รับเอกสารจากคนสนิทของมารดามาถือไว้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้างในคืออะไร คงไม่พ้นโฉนดที่ดินที่ ‘คุณนายสุวนี’ ไปรับจำนองดอกถูก ๆ เหมือนให้ยืมเงินฟรีมาจากชาวบ้านที่กำลังเดือดร้อน
จากนั้นทั้งคู่ก็ยืนคุยงานต่ออีกพัก พอเสร็จเรื่อง ลุงปองเดชถึงขอตัวกลับ
“ไอ้สัน มึงเอาไปเก็บในเซฟให้กูที”
สันติรับซองสีน้ำตาลมาถือพร้อมพยักหน้าอย่างงง ๆ แต่พอเห็นเจ้านายล้วงกุญแจรถออกจากกระเป๋ากางเกงทำท่าเหมือนจะไปไหน ถึงได้เอ่ยปากถาม
“แล้วนายจะไปไหนครับ”
“กูจะไปไหนมาไหน ต้องรายงานให้คุณมึงทราบทุกเรื่องเลยหรือไง”
แน่นอนว่าคำตอบของไอ้สันติคือ ไม่ ! สันติจะไม่เสี่ยงคอหักตายเพราะความขี้เสือกเด็ดขาด
เพียงไม่กี่วินาที รถกระบะคันสีดำขับเคลื่อนสี่ล้อก็แล่นฉิวออกไปจากหน้าออฟฟิศ ไม่มีใครรู้ว่าจุดหมายของเจ้าของรถคือที่ไหน แม้แต่ตัวคนขับเอง
วันนี้ภูภามว์อารมณ์ไม่ค่อยดี น่าจะเป็นผลพวงมาจากเมื่อคืนที่เขานอนไม่หลับ เพราะเอาแต่นอนนึกถึงหน้าหวาน ๆ ของใครบางคนที่โดนเขาดุจนหน้าสลดหดเหลือแค่คืบ
ยอมรับว่าตนเองทำเกินไป อย่างไรอลีนาก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แถมเพิ่งเสียสาวเป็นครั้งแรกไปหมาด ๆ ไม่ควรโดนเขาตะคอกใส่แรงขนาดนั้น
ระหว่างขบคิดเรื่องราวเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา รู้ตัวอีกทีภูภามว์ก็พาตัวเองมายืนอยู่หน้าร้านอาหารกึ่งคาเฟของไร่ภูพลาธรเรียบร้อยแล้ว
“กูมาทำอะไรที่นี่วะเนี่ย !”
ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะมาเหยียบ วันนี้ผีห่าตนไหนเข้าสิงให้เขามาที่นี่วะ
ชายหนุ่มยืนหัวเสียอยู่ด้านนอก มองเข้าไปเห็นลูกค้าแน่นขนัดเต็มโต๊ะเกือบทุกโซน ร้านอาหารกึ่งคาเฟแห่งนี้อยู่ในความดูแลของญาติผู้น้องเขาอีกที
ซึ่งไร่แทบไม่มีส่วนได้เสียอะไรจากที่นี่เลย จะเรียกว่าลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของเขาขอใช้พื้นที่ฟรีก็คงไม่ผิดนัก แถมได้ประโยชน์จากนักท่องเที่ยวไปเต็ม ๆ
ไร่ภูพลาธรถูกแบ่งงานบริการออกเป็นสองส่วน ภูภามว์มีหน้าที่ดูแลการเกษตรกับปศุสัตว์ภายในไร่ ส่วนน้องชายเพียงคนเดียวอย่าง ‘ภูภีม’ จะดูแลเรื่องการท่องเที่ยวและงานบริหารเบื้องหน้า เรียกได้ว่างานหลังบ้าน เขาเหมาคนเดียวหมด
“สวัสดีค่ะ คุณภามว์ วันนี้มาทานข้าวกลางวันที่นี่เหรอคะ”
เสียงทักทายของผู้จัดการสาวดึงภูภามว์ออกจากภวังค์ นัยน์ตาสีเข้มเหลือบซ้ายแลขวารอบ ๆ ตัว ก่อนจะถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“...” เมื่อกี้ยังยืนอยู่ด้านนอกอยู่เลย แล้วทำไมถึงเข้ามานั่งในร้านได้
นี่ไม่ใช่การใจลอยแบบธรรมดาแล้ว... ผีสิงกูชัด ๆ
“เมื่อสักครู่คุณภีมก็มานะคะ”
“เอาสเต๊กเนื้อมาชุดนึง อเมริกาโนหนึ่งแก้ว แล้วก็น้ำเปล่า”
ช่างไอ้ภีมมันเถอะ ! ภูภามว์ไม่อยากรู้ว่าน้องชายมาทำอะไรที่นี่ ตอนนี้เขากังวลเรื่องตัวเองมากกว่า ใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวขนาดนี้ สงสัยต้องไปหาน้ำมนต์มาอาบจริง ๆ
แต่ไหน ๆ ก็เข้ามานั่งถึงในนี้แล้ว และที่สำคัญ มื้อกลางวันเขาก็ยังไม่ได้กิน
รู้สึกหิวนิด ๆ แล้วด้วย... บังเอิญจัง !
เขาก็แค่แวะมากินข้าวเฉย ๆ ไม่ได้อยากเห็นหน้าใครสักหน่อย จริงจริ๊ง ! ! !
ขณะรอเด็กมาเสิร์ฟอาหาร สายตาของภูภามว์ก็สอดส่องหาคน ๆ หนึ่งโดยไม่รู้ตัว สุดท้ายเขาก็ไม่พบคนที่อยากเจอ แต่บังเอิญไปสะดุดตาเข้ากับชุดยูนิฟอร์มของพนักงานในร้านแทน
เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงเทนนิสสีน้ำตาลอ่อน ใครเป็นคนคิดวะเนี่ย ! กระโปรงพนักงานหญิงสั้นไปไหม ? โค้งตัวเสิร์ฟอาหารลูกค้าที ชวนให้คิดไปไกล น่าเกลียด !
“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารค่ะ”
เสียงหวานคุ้นหูกระชากสายตาของตาภูภามว์ออกจากสิ่งที่กำลังวิพากษ์ เพราะคนที่เขาตามหาอยู่ตรงนี้นี่เอง
“เชิญ...” ทว่าการกระทำที่แสดงออกดันสวนทางกับความรู้สึก ภูภามว์ยกแขนขึ้นกอดอก เชิดหน้าปลายตามอง ‘สาวน้อยร้อยอาชีพ’ ที่เมื่อคืนเขาเผลอไปเจาะไข่แดงอย่างเย็นชา
“เรียบร้อยค่ะ ขอตัวนะคะ”
อลีนาโคลงศีรษะน้อย ๆ ให้ลูกค้าเหมือนทุกครั้งแล้วถอยห่างจากโต๊ะ
“เดี๋ยว ! อย่าเพิ่งไป” แต่ยังไม่ทันได้หนีไปไหน เสียงทรงอำนาจโทนเดียวกับเมื่อคืนก็เรียกรั้งเธอไว้อีกแล้ว
“คุณลูกค้าจะรับอะไรเพิ่มไหมคะ” อลีนาล้วงสมุดกับปากกาในชุดเอี๊ยมขึ้นมาเตรียมจด
“รับเธอเพิ่ม” และวินาทีต่อมาก็เป็นอันต้องหยุดชะงัก
“...” เพราะสิ่งที่เขาต้องการ มันไม่มีอยู่ในเมนู !
“เลิกงานแล้วไปเจอฉันที่ท้ายไร่องุ่น ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
พอฟังจบ อลีนาก็ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ...พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย ผู้ชายนัดพบอีกครั้ง มันหมายความว่าอย่างไร...
แปลว่าติดใจหรือเปล่าคะ ! ?
Latest chapter
เมียคุณภามว์ บทส่งท้าย แต่งงานกันไหม
ไม้เอกสูดลมหายใจเรียกความกล้าให้ตัวเองหนึ่งที ในมือกำช่อดอกบัวที่ตนพึ่งไปซื้อมาจากตลาดสดเมื่อตอนเช้ามืด พร้อมกับดอกไม้สำหรับใส่บาตรพระเหมือนเคยดวงตาคมเข้มเหลือบมองหญิงสาวซึ่งกำลังวุ่นวายอยู่ในครัวก่อนหันมองคนโน้นทีคนนี้ทีอย่างไม่ค่อยมั่นใจ “ไปสักทีไอ้เวร ตื่นเต้นเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบห้าไปได้ มึงจะรอให้ลูกโตจนเข้าโรงเรียนเลยไหม”จนคนรอหนุ่นหลังชักเริ่มรำคาญจึงช่วยเรียกสติไปหนึ่งที โดยการถีบส่งเพื่อนให้พ้นหัวกระไดบ้าน “มึงไม่ใช่กูนี่ คนเยอะแยะมึงเห็นไหม”ถึงไม้เอกจะอายุสามสิบกว่าก็ใช่ว่าจะเขินไม่เป็นนะ โดยเฉพาะต่อหน้าคนในบ้านแบบนี้“งั้นแล้วแต่มึง กูว่าบางทีขอไปน้องเขาอาจจะไม่ตกลงก็ได้” หมอหนุ่มเหลือบมองช่อดอกบัวในมือเพื่อนแล้วส่ายหัว ไอ้ไม้เอกมันคิดได้อย่างไรเอาดอกบัวมาขอผู้หญิงแต่งงาน ขอเสร็จตั้งใจจะยกขึ้นไปไว้บนหิ้งเลยมั้ง“คนใจแคบอย่างมึงจะไปรู้อะไร ความหมายมันลึกซึ้งนะเว้ย!” ความจริงคือไม่รู้จะหาดอกไม้ที่สวยและดีกว่านี้มาจากไหน ต่างจังหวัดในตลาดสดแบบนี้มีดอกไม้ให้ซื้อไปไหว้พระก็ถือว่าดีแล้ว ถ้าไม่เอาดอกบัวมาที่เหลือก็มีแต่ดอกดาวเรือง“เออ! ไอ้คนใจกว้าง ถ้างั้นก็ช่วยทำใจกล้าๆ ด้
เมียคุณภามว์ 21/2
“ตามมาง้อเมียหรอ สมน้ำหน้าไอ้ควาย”นั่นคือคำแรกที่ชายหนุ่มใช้เอ่ยทักทายเพื่อนทันทีที่เห็นมันลงจากรถ พาลให้คนที่พึ่งถูกเมียหอบลูกหนีหงุดหงิดไปกันใหญ่ ขับรถมาตั้งแต่เมื่อคืนกว่าจะถึงที่นี่ฟ้าก็เกือบสว่างยังต้องทนฟังไอ้คนที่ไม่อยากเจอขี้หน้าซ้ำเติมอีกคนถูกเมียทิ้งจึงทำได้แค่มองฝ่ายตรงข้ามตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าด้วยสายตาไม่เป็นมิตร ทว่าในมือไอ้ไม้เอกดันถือถุงชุดดอกไม้ธูปเทียนหลายกำในนั้นกลับทำให้หมอทิมแปลกใจ“อย่าบอกนะว่ามึงจะลงทุนขอลาบวช เพราะง้อเมียไม่สำเร็จอะไอ้ไม้เอก”“บวชห่าอะไรละไอ้เพื่อนเวร หน้าที่กูต้องไปซื้อดอกไม้ให้เมียกับย่าใส่บาตรพระทุกเช้า คนบาปอย่างมึงจะไปเข้าใจอะไร”“ครับไอ้คนดี ง้อเมียมาเป็นปีแต่ทุกวันนี้ยังได้นอนแค่ข้างเตียง”บัดซบ! ไอ้ทิมแม่งรู้เรื่องน่าอายแบบนี้ได้ไงวะ อย่าบอกนะว่าแก้วเจ้าจอมเล่าให้ยายน้องสาวตัวแสบของเขาฟัง แล้วมะปรางก็เอาไปบอกต่อให้ไอ้ผัวเฮงซวยรู้อีกที สุดท้ายแล้วไม้เอกก็สบัดหน้าเดินนำขึ้นไปบนเรือน เพราะจนแต้มไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่ามันคืน ต้องยอมรับว่าตนเป็นพวกไม่เอาไหนจริงๆ คิดแล้วก็ท้อใจ แก้วเจ้าจอมตัวเล็กแค่นิดเดียว แต่ทำไมถึงใจแข็งเหลือเกิน… “สวั
เมียคุณภามว์ 21 เด็กชายน้ำน่าน
“เจ้าจอม? นอนไม่หลับเหรอ” คนตัวโตซึ่งนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นข้างเตียง เอ่ยถามหญิงสาวด้วความเป็นห่วง เมื่อได้ยินเสียงพลิกไปพลิกมาหลายนาทีแล้ว“อื้อ ปวดหลัง”ยิ่งอายุครรภ์เพิ่มขึ้นแก้วเจ้าจอมยิ่งใช้ชีวิตลำบาก “งั้นอยู่นิ่งๆ นะ” พอรู้สาเหตุไม้เอกจึงรีบลุกขึ้นมาบนเตียงแล้วบอกให้หญิงสาวขยับตัวก่อนเขาจะขึ้นมานั่งซ้อนหลังเธอเอาไว้ แล้วจับร่างอุ้ยอ้ายของว่าที่คุณแม่เอนลงซบกับแผงอกกว้าง “แบบนี้ดีขึ้นไหม” แก้วเจ้าจอมพยักหน้าแทนคำตอบฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามหน้าท้องนูน พร้อมกับนวดเบาๆ ตามแขนและลาดไหล่เพื่อสร้างความผ่อนคลายให้แม่ของลูก“จอมนอนทับคุณแบบนี้ คุณจะไม่อึดอัดหรอ”เธอเผลอแทนตัวเองด้วยชื่อเหมือนเมื่อครั้งเก่าก่อนโดยไม่รู้ตัว มีแต่คนฟังเท่านั้นที่ได้ยินและยังแอบยิ้มอย่างดีใจ“ไม่สักนิด ต่อให้มีแก้วเจ้าจอมอีกสิบคนพี่ก็รับไหว”“…” ไม่มีเสียงตอบรับจากแม่ของลูก พอความเงียบเข้าปกคลุมทั้งคู่จึงได้ยินแต่เสียงหัวใจของกันและกันที่เต้นโหมกระหน่ำเหมือนจะหลุดออกมาจากเบ้า “ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาพี่ขอโทษนะครับ พี่มันโง่เองทั้งๆ ที่รู้ว่ารักแต่ก็ยังใจร้าย”“ที่คุณบอกว่ารักนี่คือรักจอมจริงๆ หรือเป็นเพรา
เมียคุณภามว์ 20/2
ช่วงสายของวันเสียงรถยนต์คนหรูที่แก้วเจ้าจอมคุ้นหูดีก็แล่นเข้ามาจอด ทว่าไม่อาจทำให้หญิงสาวเหลียวกลับไปมองได้เพราะยังเคืองเขาเรื่องเมื่อเช้าอยู่ เธอก็แค่อยากรู้ว่าไม้เอกไปทำอะไรที่พิษณุโลก คำถามนั้นมันตอบยากมากหรือไง “คุณไม้เอกกลับมาแล้วค่ะน้องจอม” เป็นพี่ใบพูลเสียอีกที่ดูตื่นเต้นนักหนากับการกับมาของเขา“ช่างเขาสิคะ”แก้วเจ้าจอมตอบราวกับไม่ใส่ใจทั้งที่หูผึ่งคอยฟังเสียงรถอยู่ตลอดเวลา ก็เมื่อคืนไม้เอกนอนน้อยอีกทั้งยังขับรถออกไปทำธุระไกลถึงพิษณุโลก เธอแค่เป็นห่วงในถานะเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเท่านั้น “ไม่คิดว่าลูกสาวฉันจะทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย”มือบางซึ่งกำลังพับกลีบดอกบัวเพื่อนำไปถวายพระพุทธรูปหยุดชะงักงัน แก้วเจ้าจอมรีบหันไปตามต้นเสียงเพื่อดูให้แน่ใจว่าเธอฟังไม่ผิดและใช่! เจ้าของเสียงนั้นเป็นแม่ของเธอจริงๆ แล้วยังมีพ่อยืนอยู่ข้างๆ ด้วย“พ่อ! แม่!” น้ำเสียงของแก้วเจ้าจอมสั้นเครือพอๆ กับหยดน้ำตาที่ไหลหล่นลงมาอย่างตื้นตันใจ ร่างอุ้ยอ้ายของหญิงสาวอายุครรภ์เกือบหกเดือนวิ่งเข้าหาบุพการีทั้งสองแล้วโอบกอดไว้ราวกับลืมว่าตนเองกำลังตั้งท้อง“เบาๆ สิแก้วเจ้าจอมแกท้องอยู่นะเดี๋ยวหลานฉันได้ออกมาวิ่งเล่นก่
เมียคุณภามว์ 20 ดอกไม้แทนใจ
วันนี้เป็นวันเกิดแก้วเจ้าจอม ข้าวปลาอาหารที่ต้องใส่บาตรพระเลยมากอย่างกว่าปกติ เช้านี้หญิงสาวจึงต้องรีบตื่นเพื่อมาช่วยทุกคนเตรียมของ ทว่าตื่นมาข้างกายเธอกลับไร้วี่แววพ่อของลูกไปเสียแล้ว ไม่รู้ว่าไม้เอกลุกออกไปตอนไหนแต่ถ้าให้เดาเขาคงคลาดกับเธอไปแค่เสี้ยววิ เพราะแก้วเจ้าจอมรู้สึกได้ว่าพื้นที่นอนข้างกายยังมีกลิ่นไอกับความอบอุ่นของเขาตลบอบอวลอยู่“ของทุกอย่างเตรียมเสร็จแล้วหรอคะย่าเนียร”เจ้าของร่างอุ้ยอ้ายถามขึ้นเมื่อมาถึงแล้วทุกอย่างในครัวดูว่างเปล่า แก้วเจ้าจอมตั้งใจตื่นเร็วกว่าเดิมไปตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้วนะแต่ก็ยังไม่ทันคนอื่นๆ อยู่ดี“เด็กๆ ยกลงไปข้างล่างหมดแล้วเหลือแต่ดอกไม้ถวายพระ ไม่รู้มันไปซื้อถึงไหน”‘มัน’ ที่ว่านั่นคือหลายชายตัวดี ที่เดินทำหน้าระรื่นออกมาจากห้องหลานสะใภ้ของนางเมื่อเช้า ไอ้ไม้เอกมันคิดว่าย่ามันหัวหงอกปานนี้จะโง่เง่าจนไม่รู้หรือไง ว่ามันแอบย่องขึ้นเรือนแทบทุกคืน เด็กในบ้านก็รู้กันหมดแค่ไม่กล้าเอาไปพูดมีแค่แก้วเจ้าจอมโฉมงามดอกนี้เท่านั้นแหละ ที่ไม่รู้ตัวว่าผัวแอบย่องขึ้นห้องเข้าไปดอมดมแทบทุกคืน “จอมไม่ได้ออกมาช่วยทุกคนเลย” หญิงสาวหน้ามุ้ยเพราะรู้สึกผิดวันเกิดตัวเ
เมียคุณภามว์ 19/3
“ดูๆ ไปกูก็ดูเหมือนชู้เหมือนกันนะ” แต่ไม่ใช่ไง… กูเป็นผัว! ไม้เอกอยากจะตะโกนให้คนทั้งโลกรับรู้ว่าไอ้คนเลวๆ คนนี้นี่แหละเป็นผัวของแม่ดอกแก้วเจ้าจอมซึ่งกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงแสงสลัวจากโคมไฟเล็กๆ ข้างหัวแตียงทำให้เขาเห็นทุกอย่างค่อนข้างชัดเจน ไม้เอกหันไปสบตากับไอ้แมวอ้วนข้างกายหญิงสาวหนึ่งทีและเหมือนเจ้าส้มฉุนจะเข้าใจเพราะมันมักจะกระโดดลงจากเตียงแล้วกลับไปนอนในที่ของมันทุกครั้ง โดยไร้เสียงร้องรบกวนเมื่อชายหนุ่มแอบย่องเข้ามาในห้อง“น่ารักมากลูกพ่อ” ไม้เอกไม่ลืมกระซิบชมเจ้าส้มฉุนเบาๆ ในเมื่อแก้วเจ้าจอมแทนตัวเองว่าแม่กับเจ้าส้มฉุนไม้เอกก็ต้องเป็นพ่อน่ะถูกแล้วร่างสูงพยายามแทรกกายเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาให้แผ่วเบาที่สุด หากเขาทำแก้วเจ้าจอมตื่นการแอบย่องขึ้นบ้านเพื่อแอบมานอนกอดเมียทุกคืนจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป หนักสุดไม้เอกอาจโดนไล่ออกจากบ้านด้วย“คิดถึงพ่อไหมเด็กดี” ฝ่ามือหนาลูบไล้หน้าท้องนูนเบาๆ เพื่อทักทายลูกน้อยในนั้น และครั้งนี้ลูกชายตัวน้อยที่ไม้เอกพึ่งรู้เพศเมื่อไม่กี่วันก่อน ก็ดิ้นตอบสนองเขาเป็นครั้งแรก “หนูทักทายพ่อหรอครับ” และด้วยความดีใจทำให้ไม้เอกเผลอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียง
เมียคุณภามว์ 6/2
เมื่อตอนกลางวันอาจจะนอนพักผ่อนมากเดินไป พอตกดึกอลีนาจึงตาสว่างอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ อาการไข้ของเธอดีขึ้นมากแล้ว แต่ยังมีมึน ๆ งง ๆ อยู่บ้าง น่าจะเพราะฤทธิ์ยาแก้ไข้ก๊อก ! ก๊อก ! ก๊อก !และจังหวะนั้นนั่นเอง เสียงเคาะประตูถี่ ๆ ก็ดังขึ้น อลีนาทำหน้าฉงนก่อนหันมองดูนาฬิกาเรือนเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะกระจ
Last Updated : 2026-03-18เมียคุณภามว์ 3/2
หมับ !ระหว่างที่อลีนากำลังปรับสายตาแยก ‘คันเกียร์’ อยู่นั้น ภูภามว์ก็ตลบชายกระโปรงทรงเทนนิสขึ้นสูง ก่อนจะตะปบฝ่ามือลงบนเนินเนื้อผืนน้อยของหญิงสาว แล้วแหวกกางเกงชั้นในออก“อ๊ะ !” ก่อนสอดแทรกปลายนิ้วมือเข้าไปแยกแย้มกลีบอูม เคล้นคลึงติ่งเนื้อนูนจนอลีนาหลุดเสียงคราง“เปียกง่ายขนาดนี้ ฉันสอนแป๊บเดียว เ
Last Updated : 2026-03-17เมียคุณภามว์ 9 เจ็บ
หลังจากกินข้าวกินปลาจนอิ่มท้องแปล้ อลีนาก็เดินเท้าออกจากบ้านเพื่อไปทำงานตามปกติ ทว่าเดินมาได้สักระยะ รถกระบะคันสีดำคุ้นตาก็ขับจี้ตูดตามมาติด ๆ ปี๊น... ปี๊น... แถมยังบีบแตรไล่หลังเสียงดังจนอลีนาต้องหลบลงไปเดินในพงหญ้าข้างทางแต่ภูภามว์กลับไม่หยุดแค่นั้น เขาเหยียบคันเร่งสุดตีนเพื่อขับมาป
Last Updated : 2026-03-18เมียคุณภามว์ 4 จับให้มั่น
“กูน็อก !”อิงอรทิ้งไพ่ในมือลงกลางวง พลางตบเข่าฉาดทันทีที่รู้ผลว่าตานี้หล่อนก็เป็นฝ่ายชนะ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องผิดหวังของเพื่อนร่วมวงอีกห้าคน“โว๊ะ ! วันนี้แขวนพระวัดไหนมาวะ ถึงได้มือขึ้นดีจัง”“อย่างกูไม่ต้องพึ่งพระหรอกโว้ยยย... ฝีมือล้วน ๆ เอามาคนละสิบบาท อย่าลีลา”“สิบบาทก็ยังจะทวงนะ อีนี่”“ไม่ไ
Last Updated : 2026-03-17
You may also like
ธุลีใจ
เอเวอลีน เอ็มเอ็ม48.7K viewsวิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์103.4K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย311.8K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก148.0K viewsพ่ายใจรัก
ฐิญาดา73 viewsไฟริมธาร
เย้ายวนรัก408 viewsตามรักคืนใจ [ลูกแฝด]
KhunRaFah172 viewsดัดนิสัย ยัยคุณหนู
KHUNLii • คุณลิ106 views
