FAZER LOGINCompartilhar
2/2
Última atualização:
2026-01-17 17:16:54“ไม่เอาอะ เดี๋ยวพ่อมาเห็น”
“กูเห็น !” ไม่ทันขาดคำ ‘ปองเดช’ พ่อของดาหลาก็โผล่พรวดเข้ามาอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง
“อุ้ย ! ! !” เสียงอุทานราวกับเห็นผีจะมาจากใครไม่ได้ นอกจากสันติคนดีคนเดิม ร่างสูงขยับออกห่างจากแฟนสาวถึงสองก้าว จากนั้นยกมือขึ้นกระพุ่มที่หว่างอกพร้อมทักทายว่าที่พ่อตา “หวัดดีครับ คุณพ่อ”
“ใครพ่อมึง ?”
“พ่อ ! อย่าทำพี่สันกลัวสิจ๊ะ” ดาหลาย่นจมูกใส่ ก้าวลงจากจักรยานมายืนเคียงข้างคนรัก
“เจ้านายมึงอยู่ไหม ไอ้สัน” ปองเดชหาได้ใส่ใจท่าทีกางปีกปกป้องผู้ชายของลูกสาว เขาชินแล้ว หรือจะเรียกว่าเอือมระอาก็ว่าได้ แล้วที่มาวันนี้ก็เพราะตั้งใจจะมาคุยเรื่องงานกับคุณภูภามว์มากกว่า
“นายอยู่ข้างในครับ” สันติยืนกอดปิ่นโตข้าว พยักพเยิดหน้าไปทางประตูออฟฟิศ “นั่นไง ! นายออกมาพอดี” แต่เป็นจังหวะเดียวกับที่คนข้างในเดินออกมาพอดี
“มีอะไรครับ ลุงเดช”
“นายแม่ฝากเอกสารมาให้คุณภามว์ครับ”
ภูภามว์รับเอกสารจากคนสนิทของมารดามาถือไว้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าข้างในคืออะไร คงไม่พ้นโฉนดที่ดินที่ ‘คุณนายสุวนี’ ไปรับจำนองดอกถูก ๆ เหมือนให้ยืมเงินฟรีมาจากชาวบ้านที่กำลังเดือดร้อน
จากนั้นทั้งคู่ก็ยืนคุยงานต่ออีกพัก พอเสร็จเรื่อง ลุงปองเดชถึงขอตัวกลับ
“ไอ้สัน มึงเอาไปเก็บในเซฟให้กูที”
สันติรับซองสีน้ำตาลมาถือพร้อมพยักหน้าอย่างงง ๆ แต่พอเห็นเจ้านายล้วงกุญแจรถออกจากกระเป๋ากางเกงทำท่าเหมือนจะไปไหน ถึงได้เอ่ยปากถาม
“แล้วนายจะไปไหนครับ”
“กูจะไปไหนมาไหน ต้องรายงานให้คุณมึงทราบทุกเรื่องเลยหรือไง”
แน่นอนว่าคำตอบของไอ้สันติคือ ไม่ ! สันติจะไม่เสี่ยงคอหักตายเพราะความขี้เสือกเด็ดขาด
เพียงไม่กี่วินาที รถกระบะคันสีดำขับเคลื่อนสี่ล้อก็แล่นฉิวออกไปจากหน้าออฟฟิศ ไม่มีใครรู้ว่าจุดหมายของเจ้าของรถคือที่ไหน แม้แต่ตัวคนขับเอง
วันนี้ภูภามว์อารมณ์ไม่ค่อยดี น่าจะเป็นผลพวงมาจากเมื่อคืนที่เขานอนไม่หลับ เพราะเอาแต่นอนนึกถึงหน้าหวาน ๆ ของใครบางคนที่โดนเขาดุจนหน้าสลดหดเหลือแค่คืบ
ยอมรับว่าตนเองทำเกินไป อย่างไรอลีนาก็เป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แถมเพิ่งเสียสาวเป็นครั้งแรกไปหมาด ๆ ไม่ควรโดนเขาตะคอกใส่แรงขนาดนั้น
ระหว่างขบคิดเรื่องราวเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา รู้ตัวอีกทีภูภามว์ก็พาตัวเองมายืนอยู่หน้าร้านอาหารกึ่งคาเฟของไร่ภูพลาธรเรียบร้อยแล้ว
“กูมาทำอะไรที่นี่วะเนี่ย !”
ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะมาเหยียบ วันนี้ผีห่าตนไหนเข้าสิงให้เขามาที่นี่วะ
ชายหนุ่มยืนหัวเสียอยู่ด้านนอก มองเข้าไปเห็นลูกค้าแน่นขนัดเต็มโต๊ะเกือบทุกโซน ร้านอาหารกึ่งคาเฟแห่งนี้อยู่ในความดูแลของญาติผู้น้องเขาอีกที
ซึ่งไร่แทบไม่มีส่วนได้เสียอะไรจากที่นี่เลย จะเรียกว่าลูกพี่ลูกน้องตัวแสบของเขาขอใช้พื้นที่ฟรีก็คงไม่ผิดนัก แถมได้ประโยชน์จากนักท่องเที่ยวไปเต็ม ๆ
ไร่ภูพลาธรถูกแบ่งงานบริการออกเป็นสองส่วน ภูภามว์มีหน้าที่ดูแลการเกษตรกับปศุสัตว์ภายในไร่ ส่วนน้องชายเพียงคนเดียวอย่าง ‘ภูภีม’ จะดูแลเรื่องการท่องเที่ยวและงานบริหารเบื้องหน้า เรียกได้ว่างานหลังบ้าน เขาเหมาคนเดียวหมด
“สวัสดีค่ะ คุณภามว์ วันนี้มาทานข้าวกลางวันที่นี่เหรอคะ”
เสียงทักทายของผู้จัดการสาวดึงภูภามว์ออกจากภวังค์ นัยน์ตาสีเข้มเหลือบซ้ายแลขวารอบ ๆ ตัว ก่อนจะถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่
“...” เมื่อกี้ยังยืนอยู่ด้านนอกอยู่เลย แล้วทำไมถึงเข้ามานั่งในร้านได้
นี่ไม่ใช่การใจลอยแบบธรรมดาแล้ว... ผีสิงกูชัด ๆ
“เมื่อสักครู่คุณภีมก็มานะคะ”
“เอาสเต๊กเนื้อมาชุดนึง อเมริกาโนหนึ่งแก้ว แล้วก็น้ำเปล่า”
ช่างไอ้ภีมมันเถอะ ! ภูภามว์ไม่อยากรู้ว่าน้องชายมาทำอะไรที่นี่ ตอนนี้เขากังวลเรื่องตัวเองมากกว่า ใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวขนาดนี้ สงสัยต้องไปหาน้ำมนต์มาอาบจริง ๆ
แต่ไหน ๆ ก็เข้ามานั่งถึงในนี้แล้ว และที่สำคัญ มื้อกลางวันเขาก็ยังไม่ได้กิน
รู้สึกหิวนิด ๆ แล้วด้วย... บังเอิญจัง !
เขาก็แค่แวะมากินข้าวเฉย ๆ ไม่ได้อยากเห็นหน้าใครสักหน่อย จริงจริ๊ง ! ! !
ขณะรอเด็กมาเสิร์ฟอาหาร สายตาของภูภามว์ก็สอดส่องหาคน ๆ หนึ่งโดยไม่รู้ตัว สุดท้ายเขาก็ไม่พบคนที่อยากเจอ แต่บังเอิญไปสะดุดตาเข้ากับชุดยูนิฟอร์มของพนักงานในร้านแทน
เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงเทนนิสสีน้ำตาลอ่อน ใครเป็นคนคิดวะเนี่ย ! กระโปรงพนักงานหญิงสั้นไปไหม ? โค้งตัวเสิร์ฟอาหารลูกค้าที ชวนให้คิดไปไกล น่าเกลียด !
“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารค่ะ”
เสียงหวานคุ้นหูกระชากสายตาของตาภูภามว์ออกจากสิ่งที่กำลังวิพากษ์ เพราะคนที่เขาตามหาอยู่ตรงนี้นี่เอง
“เชิญ...” ทว่าการกระทำที่แสดงออกดันสวนทางกับความรู้สึก ภูภามว์ยกแขนขึ้นกอดอก เชิดหน้าปลายตามอง ‘สาวน้อยร้อยอาชีพ’ ที่เมื่อคืนเขาเผลอไปเจาะไข่แดงอย่างเย็นชา
“เรียบร้อยค่ะ ขอตัวนะคะ”
อลีนาโคลงศีรษะน้อย ๆ ให้ลูกค้าเหมือนทุกครั้งแล้วถอยห่างจากโต๊ะ
“เดี๋ยว ! อย่าเพิ่งไป” แต่ยังไม่ทันได้หนีไปไหน เสียงทรงอำนาจโทนเดียวกับเมื่อคืนก็เรียกรั้งเธอไว้อีกแล้ว
“คุณลูกค้าจะรับอะไรเพิ่มไหมคะ” อลีนาล้วงสมุดกับปากกาในชุดเอี๊ยมขึ้นมาเตรียมจด
“รับเธอเพิ่ม” และวินาทีต่อมาก็เป็นอันต้องหยุดชะงัก
“...” เพราะสิ่งที่เขาต้องการ มันไม่มีอยู่ในเมนู !
“เลิกงานแล้วไปเจอฉันที่ท้ายไร่องุ่น ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”
พอฟังจบ อลีนาก็ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ...พ่อแก้วแม่แก้วช่วยลูกด้วย ผู้ชายนัดพบอีกครั้ง มันหมายความว่าอย่างไร...
แปลว่าติดใจหรือเปล่าคะ ! ?
Último capítulo
เมียคุณภามว์ ตอนพิเศษ
หลังจากนั้น 2 ปี อลีนาก็คว้าใบปริญญามาครอบครองได้สำเร็จ แม้เกรดเฉลี่ยจะไม่ได้สูงส่งจนถึงขั้นได้เกียรตินิยม แต่เท่านี้เธอก็ภูมิใจ“เหนื่อยไหมคนเก่ง”ทันทีที่เห็นคนชุดครุยที่เพิ่งวิ่งออกมาจากในหอประชุมพร้อมใบปริญญา ภูภามว์ก็ตรงดิ่งเข้าไปสวมกอดเธอด้วยความเป็นห่วง“ไม่เหนื่อยเลยค่ะ” ...ภูมิใจมากกว่าอลีนาส่ายหัวแล้วยิ้มกว้างให้คนเป็นสามีที่อุตส่าห์ทิ้งการทิ้งงานมาดูแลเธออย่างใกล้ชิดตลอดทุกวันตั้งแต่วันซ้อม“มาเปลี่ยนรองเท้าก่อนดีกว่า ยืนบนส้นสูงนานๆ มันไม่ดี”ภูภามว์คุกเข่าลงบนพื้น จากนั้นหยิบรองเท้าแตะที่เตรียมมาด้วยออกจากถุงแล้วสวมให้เมียสาวท่ามกลางสายตาของผู้คนนับร้อยที่มองมาทว่าชายหนุ่มหาได้ใส่ใจคนเหล่านั้น สิ่งเดียวที่ยึดความสนใจของเขาอยู่คือคนเป็นภรรยาและลูกในท้องใช่! อลีนากำลังตั้งท้อง เธอเพิ่งรู้ตัวเมื่อไม่กี่วันก่อนเข้ารับปริญญา ซึ่งเรื่องนี้ยังเป็นความลับขั้นสุดยอด ทุกคนในครอบครัวยังไม่มีใครรู้ยกเว้นเธอกับเขา“ขอบคุณนะคะคุณสามี”อลีนาตอบแทนความรักที่เขามีให้โดยการกระโดดหอมแกมไปฟอดใหญ่อย่างลืมตัว ผลสุดท้ายก็ถูกดุเข้าจนได้“อุ้ม! เฮียบอกกี่ทีแล้ว ว่าอย่ากระโดด”เมียเด็กของเขาเป็
เมียคุณภามว์ ตอนพิเศษ
“ตื่นเต้นจังเลยแม่...”อลีนาที่อยู่ในชุดไทยประยุกต์สีขาวมุกหันมาบอกมารดาด้วยความตื่นเต้น เมื่อเสียงโห่ร้องของขบวนขันหมากเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้ตัวบ้าน“เออ... รู้แล้ว! ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกัน”ทว่าคนเป็นแม่กลับมือไม้ยังสั่นระริกยิ่งกว่าคนเป็นเจ้าสาวเสียอีก“แล้วแม่จะตื่นเต้นทำไม คนแต่งคือหนูนะ ไม่ใช่แม่สักหน่อย”“แล้วตื่นเต้นไม่ได้หรือไง คนมันไม่เคยนี่หว่า”ลูกสาวคนเดียวของอีอิงอรที่เป็นแค่คนงานในไร่ธรรม ๆ กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์เป็นฝั่งเป็นฝากับผู้ชายที่มีฐานะเข้าขั้นมหาเศรษฐี แถมงานแต่งยังถูกจัดอย่างใหญ่โต ผู้คนเขาเลื่องลือกันไปทั้งจังหวัด แล้วแบบนี้จะไม่ให้หล่อนตื่นเต้นได้อย่างไร“น้องอุ้มคะ ขบวนขันหมากมาถึงแล้วค่ะ”สองแม่ลูกยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ ดาหลาที่คอยดูต้นทางก็โผล่หน้าเข้ามาในห้องแล้วบอกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“หนูสวยหรือยังแม่” ว่าที่เจ้าสาวได้ยินแบบนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหันไปทางคนเป็นแม่แล้วถามหาความมั่นใจ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าวันนี้ตนเองเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในงานก็จะไม่ให้สวยได้อย่างไง ในเมื่อแม่ของว่าที่สามี จ้างทั้งช่างหน้าและช่างผม ระดับตัวท็อปของประเทศม
เมียคุณภามว์ 30/2
“ขอบคุณอะไร มันเป็นหน้าที่ของสามีที่ดีอยู่แล้ว” เจ้าของใบหน้าหล่อเหลาหันมาขยิบตาส่งให้หญิงสาวหนึ่งที ก่อนจะหันกลับไปสนใจการจราจรบนท้องถนนต่อ“เมื่อกี้เรียกหว่านเสน่ห์หรือเปล่าคะ”“แล้วได้ผลไหมครับ”“ไม่ค่ะ !” เป็นการตัดรอนที่รวดเร็วปาดสายฟ้าจนคนฟังใจเจ็บ ภูภามว์เกือบจะเรียกรถกู้ชีพอยู่แล้วเชียว ยังดีที่ประโยคถัดมาของเธอเหมือนเป็นการต่อลมหายใจ “เพราะถ้าจะจีบอุ้ม ต้องจีบด้วยเงิน อุ้มเป็นคนเห็นแก่เงินคุณภามว์จีบไหวไหมคะ”“เริ่มด้วยการเหมาเค้กให้เธอทั้งร้านดีไหม”“ดีค่ะ”จากนั้นรถยนต์คันหรูก็มุ่งหน้าสู่ตัวเมืองปากช่อง เป้าหมายของภูภามว์คืออวดรวยให้ผู้หญิงดู เผื่อว่าเธอจะยอมใจอ่อนแล้วตกลงปลงใจใช้ชีวิตคู่กับเขาในเร็ววันหลังจากหลุดปากบอกภูภามว์ไปว่าจีบได้ เขาก็ขยันหยอด ขยันจีบ ขยันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงได้ไม่ว่างเว้นแต่ละวัน ไม่รู้เขาไปสรรหามุขจีบเสี่ยว ๆ พวกนี้มาจากไหนนักหนา แต่ก็ต้องยอมรับตามตรงว่ามันทำให้เธอหวั่นไหวได้จริง ๆ เช้านี้อลีนาเลยชิ่งตื่นนอนเช้าก่อน ตั้งใจว่าจะออกมารดน้ำดอกไม้แล้วเรียกสติไปพลาง ๆ เผื่อว่าช่วงเวลาแห่งความสดชื่นจะช่วยให้จิตใจของเธอสงบมากขึ้น จะได้ไม่หวั่นไหวไปก
เมียคุณภามว์ 30 แค่รู้ว่ารัก
ไม่รู้เป็นแผนของนายแม่สุวนี หรือว่าอลีนาเบื่อที่จะเย็นชาใส่เขา เพราะหลังงานบุญวันนั้น เธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคน หญิงสาวตอบสนองภูภามว์มากขึ้น และไม่ได้มีท่าทีมึนตึงจนเขาใจเจ็บเหมือนอย่างที่ผ่านมา นี่ถือว่าเป็นนิมิตหมายอันดีหรือเปล่า“อุ้ม วันนี้ไปทำบุญกับเฮียนะ”อลีนาเงยหน้าขึ้นจากหนังสือการ์ตูนแล้วมองคนตัวสูงอย่างไม่ค่อยเชื่อหู เมื่ออยู่ ๆ เธอก็ถูกชวนไปทำบุญ ทั้ง ๆ ที่ไม่กี่วันก่อนเพิ่งจะผ่านงานทำบุญใหญ่ภายในไร่มา“เนื่องในโอกาสอะไรคะ วันนี้ไม่ใช่วันพระสักหน่อย”“ไปเป็นเพื่อนเฮียหน่อยนะ เสร็จแล้ว เดี๋ยวเฮียพาไปเลี้ยงเค้กในตัวเมือง”เขาตอบไม่ตรงคำถาม ทั้งยังหยิบยกเอาของกินมาหลอกล่อเธอเพื่อเบี่ยงประเด็น ซึ่งก็ได้ผลตามคาด เมื่อดวงตากลมโตที่แฝงเร้นไปด้วยความซุกซนลุกวาวราวกับเด็กน้อยที่กำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่อลีนาเกลียดนักเชียว พวกศัตรูที่รู้จุดอ่อนเนี่ย !“คุณรู้ได้ยังไงว่าอุ้มอยากกินเค้ก”เธอจำได้ว่า เธอเพิ่งคุยกับพี่ดาหลาไปเร็ว ๆ นี้นี่เอง ว่าอยากกินเค้กร้านดังที่มาเปิดสาขาใหม่ในตัวเมืองปากช่อง เขาคงไม่ได้เลี้ยงพรายกระซิบไว้ตามสอดส่องพฤติกรรมของเธออยู่ใช่ไหม ?“เฮียได้ยินพวกเธอคุยกัน”
เมียคุณภามว์ 29/2
ซึ่งกว่าจะหยุดพ้นจากสถานการณ์คับขันพวกนั้นได้ อลีนาถึงกับยืนยิ้มจนเหงือกเกือบแห้ง “เฮ้อออ...” แถมยังเผลอถอนลมหายใจ เพราะโล่งอกอย่างลืมตัว ทั้ง ๆ ที่นายแม่สุวนียืนอยู่ข้างกาย“เหนื่อยมากไหมจ๊ะ เป็นอะไรหรือเปล่า หรือว่าแม่ทำอะไรให้หนูอุ้มกังวล”“ปะ เปล่าค่ะ” อลีนาตอบแค่นั้นแล้วชะงักไปเหมือนไม่ค่อยมั่นใจว่าควรพูดดีหรือเปล่า “ความจริงก็มีค่ะ” แต่สุดท้ายความอึดอัดก็ผลักดันให้เธอยอมรับออกไปตรง ๆ “อุ้มว่านายแม่กำลังเข้าใจผิดนะคะ เรื่องงานแต่ง...”“ตายแล๊ว ! ! ! แม่เข้าใจผิดไปเองเหรอจ๊ะ” สุวนียกมือขึ้นทาบอก แสร้งแสดงสีหน้าตื่นตระหนกตกใจปะปนกับรู้สึกผิด “แม่ได้ยินคนงานในไร่พูดกัน แม่ก็นึกว่าหนูตกลงปลงใจกับลูกชายของแม่เรียบร้อยแล้วเสียอีก”“...”“แย่จริง ๆ เลย แม่ขอโทษนะหนูอุ้ม” ประมุขของไร่ภูพลาธรมีแววตาหนักใจ “แล้วจะทำยังไงล่ะทีนี้ แม่บอกกล่าวผู้หลักผู้ใหญ่ในจังหวัดไปแล้วด้วย”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อีกไม่นานเรื่องก็คงซา”เพราะเธอเองก็ไม่รู้จะแก้ไขอย่างไรเหมือนกัน“แล้วหนูอุ้มไม่คิดจะพิจารณาลูกชายของแม่หน่อยเหรอจ๊ะ ตอนที่หนูหนีไป มันมาร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าแม่ทุกวันเลยนะ อ้อนวอนขอให้หนูกลับมา” แน่น
เมียคุณภามว์ 29 สั่นคลอน
เนื่องจากวันนี้ ภายในไร่มีงานทำบุญประจำปี คนงานทุกคนจึงได้รับสิทธิ์ลาหยุด 1 วัน เพื่อมาร่วมทำบุญในช่วงเช้า และกินเลี้ยงโต๊ะจีนในช่วงเย็น ฉะนั้นภูภามว์กับน้องชาย ซึ่งเป็นหัวเรือใหญ่ของงานถึงได้วิ่งวุ่นตัวเป็นเกลียวโชคดีที่งานช่วงเช้าผ่านพ้นเรียบร้อยไปได้ด้วยดี พวกเขาสองคนเลยมีเวลาพักหายใจบ้างแต่เหนื่อยกายก็ยังไม่เท่ากับเหนื่อยใจนี่สิ ร่างสูงถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อนึกถึงปัญหาที่ยังแก้ไม่ตก “เป็นอะไร ทำหน้าหงอย ๆ เหนื่อยกายหรือเหนื่อยใจยะ” พอเว้นว่างจากการต้อนรับแขกเหรื่อและผู้หลักผู้ใหญ่ที่เชื้อเชิญมาร่วมงาน สุวนีเห็นสีหน้าของลูกชายดูท่าไม่ค่อยดีก็อดถามไม่ได้ “เหนื่อยใจมากกว่าแม่” เสียงเนือย ๆ ตอบคนเป็นแม่ ก่อนจะปรายตาไปทางหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวยาวละพื้นที่กำลังเล่นอยู่กับลูกชายของดาหลาอลีนาเป็นคนที่มีความสุขง่ายกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ รอบตัว แต่รอบตัวของเธอตอนนั้นต้องไม่มีเขาเฮ้ออออ พอคิดถึงตรงนี้ หัวใจดวงแกร่งก็พลันห่อเหี่ยว “ฉันก็เตือนแกแล้วว่าให้ง้อแบบคนปกติ แกทำให้มันยุ่งยากเอง” “ก็เมียผมไม่ใช่คนปกติ แม่จะให้ผมง้อแ
Você também pode gostar
คลั่งรักอันธพาล NC20+
ฅนบนดอย38.7K visualizaçõesยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์58.0K visualizaçõesสลับวิวาห์ลุ้น คุณประธานขาโหด
กิตติรวิชญ์71.1K visualizaçõesเพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง40.2K visualizaçõesสะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ)
ฟ้าดุษฎี271 visualizaçõesใต้เงาหลงเฟย
แมวดำดื้อ1.6K visualizaçõesพันธะร้ายท่านประธาน
เธียรนรา804 visualizaçõesภรรยา[ไม่]ร้ายของนักแข่ง
หญิงแก่154 visualizações
