ลมพัดผ่าน(1)

ช่วงสายของอีกวันเหมือนฝันรู้สึกตัวตื่น แน่นอนว่างกายเธอยังอยู่ในอ้อมแขนเขาอยู่ดี มืออวบค่อย ๆ ปลดล็อควงแขนแผ่วเบาเพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน แล้วจึงย่องเบาลงจากเตียงคว้ากระเป๋าสะพาย

ใบจิ๋วรีบออกจากห้องทันที

กระจกใสในลิฟต์โรงแรมทำเอาหญิงสาวตกใจสภาพตัวเองอยู่ไม่ใช่น้อยเสื้อผ้ายับยู่ยี่ผมเผ้าชี้ฟูไม่เป็นทรงหากใครเห็นคงคิดว่าเธอถูกรุมโทรมมาแน่นอน เหมือนฝันจึงรีบจัดทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนลิฟต์จะเปิดออก

“อ้าว...เหมือนฝัน” เสียงหนึ่งทักทายขึ้นเธอรีบเงยหน้ามอง

“พี่การันต์”

ยิ้มฝืดทักทายไม่คิดว่าจะเจอคนรู้จักตอนนี้ สายโด่งมากแล้วเธอคิดว่าคนในบริษัทน่าจะกลับกันไปหมดแล้ว

“เมื่อคืนค้างที่นี่เหมือนกันเหรอ”

“ค่ะ มันดึกมากแล้ว เลยไม่อยากนั่งแท็กซี่กลับคนเดียว”

“เหมือนกันเลยพี่ดื่มเข้าไปเยอะ ไม่อยากเมาแล้วขับ”

ใบหน้าหล่อยิ้มหวานแล้วนึกขึ้นได้ว่าบ้านของตัวเองเป็นทางผ่านบ้านของเหมือนฝัน

ครั้งหนึ่งรถเขาเสียที่บริษัทยืนรอช่างมาซ่อมตั้งนานสุดท้ายซ่อมไม่ได้ต้องลากไปซ่อมยังอู่อยู่ดี เหมือนฝันผ่านมาเจอก็เลยอาสาขับมอเตอร์ไซค์ไปส่งบ้าน ชายหนุ่มถึงได้รู้ว่าบ้านเราอยู่ใกล้กัน

“จะกลับบ้านใช่ไหม เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

“อุ้ย ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ เดี๋ยวฝันกลับเอง” รีบเอ่ยปฏิเสธด้วยความเกรงใจ

“เอาน่า ยังไงทางกลับบ้านพี่ก็ต้องผ่านบ้านน้องฝันอยู่แล้ว” เขายกมือขึ้นวางทาบบนศีรษะด้วยความเอ็นดู

“งั้นฝันรบกวนหน่อยนะคะ”

ในเมื่อพี่เขาเต็มใจไปส่งเธอก็ไม่เกรงใจแล้วนะอีกทั้งรู้สึกเพลียร่างกายเต็มทีแถมช่วงล่างของเธอตอนนี้ปวดแสบไปหมดจนต้องเดินหนีบขาเพื่อให้บรรเทาอาการเจ็บลงบ้าง

ตลอดเวลาที่รถเคลื่อนตัวบนท้องถนนเหมือนฝันเอาแต่นั่งเงียบไม่คุ้ยจ้อเหมือนเคยจนการันต์เองก็อดแปลกใจไม่ได้ซึ่งถือว่าผิดปกติเป็นอย่างมาก ยิ่งสีหน้าเธอตอนนี้เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่

“แวะกินข้าวเช้าวก่อนไหม พี่รู้จักร้านอาหารรสเด็ดอยู่ร้านหนึ่ง”

การันต์หันไปถามเพื่อทำลายความเงียบลงทว่ากลับไม่ได้รับคำตอบจนต้องใช้มืออีกข้างเอื้อมไปสะกิดเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งโหยง

“ฮะ..คะ พี่รันต์มีอะไรเหรอคะ”

“เหม่อลอยอะไรขนาดนั้น พี่ถามว่าแวะกินข้าวก่อนไหม พี่รู้จักร้านข้าวรสเด็ดอยู่ร้านหนึ่ง” ทั้งหันไปพูดทั้งหันกลับมามองทางด้านหน้า

“รอบนี้ฝันขอปฏิเสธนะคะ คือบอกแม่ไว้ว่าจะรีบกลับบ้านแต่นี่ก็เกือบ11โมงแล้ว” เธอยกข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วปฏิเสธด้วยรอยยิ้มจาง ๆ

“แปลกนะเนี่ย ปกติชวนไปไม่เคยพลาด”

“นี่ พี่รันต์จะบอกว่าปกติฝันเห็นแก่กินใช่ไหมคะ”

หญิงสาวยู่หน้าค้อนมองเขาตาเขียวปัดจนชายหนุ่มต้องกลั้วหัวเราะออกมาก่อนจะเอ่ยขอโทษ

“ไม่รับคำขอโทษเป็นคำพูดค่ะ รับเป็นของกินวันจันทร์นี้เท่านั้นค่ะ”

เธอตอบกลับด้วยสีหน้ายียวนจนทำเอาการันต์ยกมือยีหัวแล้วรับปากว่าจะจัดชุดใหญ่ให้ถือว่าเป็นการเลี้ยงฉลองการกลับมาทำงาน

“พี่รันต์จอดตรงนี้เลยค่ะ ฝันจะแวะซื้อของสักหน่อย” ชี้นิ้วไปยังปากทางเข้าซอยบ้านซึ่งมีร้านค้าตั้งเรียงรายอยู่หลายร้าน

“แน่ใจเหรอว่าไม่ให้พี่รอแล้วไปส่งที่บ้าน”

“ไม่ดีกว่าค่ะเผื่อฝันเลือกซื้อของนาน พี่รันต์กลับไปก่อนเถอะค่ะ”

เหมือนฝันเอ่ยปฏิเสธอีกครั้งแล้วยกมือไหว้ลา เมื่อเห็นไฟท้ายรถขับเคลื่อนออกไปไกลแล้วเธอจึงรีบสาวเท้ายาว ๆ มาหยุดยืนอยู่หน้าร้าน

ขายยา

“เป็นอะไรมาคะ” เภสัชกรสาวสวยเอ่ยทักทาย

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ แค่ต้องการยาคุมฉุกเฉินกล่องหนึ่ง”

เหมือนฝันตอบด้วยความเคอะเขิน เภสัชสาวหันกลับไปหยิบกล่องยาขนาดเล็กส่งมาให้พร้อมกลับเตือนเรื่องการใช้ยานิดหน่อย

“แนะนำอย่ากินเกินสองกล่องต่อเดือนนะคะ เพราะจะส่งผลต่อร่างกาย ทางที่ดีครั้งต่อไปแนะนำเป็นยาคุมปกติทั่วไปดีกว่านะคะ”

“ค่ะ” เธอยิ้มแบ่งรับแบ่งสู้ก่อนจะหยิบเงินจ่ายแล้วรีบเดินออกจาก

ร้านขายยาทันที

ความสับสนเริ่มประกอบร่างขึ้นมากลายเป็นเครื่องหมายคำถามแต่แล้วก็ต้องสะบัดหัวไล่ความฟุ้งซ่านออกไปเมื่อเดินมาถึงหน้าบ้านแล้วมองเห็นแม่ตัวเองกำลังเดินหอบหิ้ววัตถุดิบที่เพิ่งไปซื้อจากตลาดมาเธอจึงรีบวิ่งเข้าไปช่วย

ทางด้านวายุหลังจากรู้สึกตัวตื่นเขาก็ควานหาร่างอวบที่ได้นอนก่ายกอดตลอดทั้งคืนทว่ามันกลับเจอแต่ความว่างเปล่า

ชายหนุ่มรู้สึกหัวเสียเล็กน้อยหญิงสาวไม่ฟังในสิ่งที่เขาพูดเมื่อคืนเลยแม้แต่น้อย เสนอเงินให้ก็ไม่ยอมเอาไม่รู้ว่าเธอต้องการอะไรกันแน่

...ทั้งที่รู้ว่าเป็นเขาแต่เมื่อคืนเธอกลับสมยอมเสียอย่างนั้น

หลังจากอบน้ำเสร็จแล้ววายุเดินออกมาจากห้องต้นเรื่องแล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นผู้ช่วยคนสนิทกำลังจะเดินผ่านไปพอดี ชินมัยมีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้านายตัวเองนอนห้องนี้ซึ่งไม่ใช่ห้องที่เขาจัดเตรียมไว้ให้เมื่อคืน

“ทำไมคุณวายุถึงมาอยู่ห้องนี้ครับ”

“เออ...คือว่า”

กำลังจะเอ่ยอธิบายแต่แล้วทั้งสองคนต่างก็หันกลับไปมองสาวสวยร่างระหงที่เดินตรงมาหาชินมัย

“ไหนคุณบอกให้ฉันไปรอเจ้านายคุณในห้องไง รอทั้งคืนก็ไม่เห็นแม้แต่แมลงบินเข้าไป เงินก็ไม่ได้แถมยังเสียเวลาอีกรู้อย่างนี้ฉันรับแขกคนอื่นยังจะดีเสียกว่า”

“เมื่อคืนเจ้านายผมไม่ได้ไปนอนกับคุณเหรอครับ”

ชินมัยชี้กลับไปยังคนเป็นเจ้านาย ซึ่งสาวให้บริการเหลือบตามองแล้วอ้าปากค้างพลางพยักหน้าแล้วรู้สึกเสียดายของดีตรงหน้า

“ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาแล้วกัน นายช่วยจัดการจ่ายค่าเสียเวลาให้เธอด้วยนะ”

วายุตบไหล่ชินมัยเบา ๆ แล้วเร่งฝีเท้าออกไปจากตรงนั้นเพราะรู้ดีว่าหากอยู่นานกว่านั้นตนเองจะถูกเซ้าซี้ไม่หยุดและความลับอาจถูกเปิดเผยก็ได้

สองวันที่ผ่านมาชายหนุ่มเฝ้าแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องคืนนั้นว่าเขาพลาดตรงไหนกันจนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องทำงานตัวเอง ปลายเท้าหยุดอยู่ครู่ใหญ่แล้วหันขวับไปหาเอนจอยซึ่งยืนทำหน้าเหรอหราไม่รู้ว่าเจ้านายจะสั่งงานอะไรหรือไม่

“คุณช่วยเอาประวัติของพนักงานเราที่ชื่อเหมือนฝัน ชนินธรณ์มาให้หน่อยนะ ยิ่งได้เบอร์โทรหรือที่อยู่ยิ่งดี”

“ไม่ทราบว่าท่านประธานจะเอาไปทำอะไรคะ” เธอย้อนถามแล้วก็ต้องหน้าเจื่อนลงเมื่อเขาทำหน้าดุ

“ผมขอภายในสิบนาทีนะ” เขาสั่งย้ำอีกครั้ง

“ค่ะ ได้ค่ะท่านประธาน”

เมื่อรับคำสั่งเสร็จแล้วเอนจอยรีบยกหูโทรศัพท์โทรหาHRบริษัททันที ไม่นานก็ได้รับคำตอบเธอจึงเอาประวัติทั้งหมดไปให้วายุทันที

รูปถ่ายหน้าตรงกับแก้มกลม ดวงตาโต ๆ ยังอยู่ในสายตาของวายุ เขาอ่านประวัติของเธอวนไปวนมาหลายรอบอีกทั้งเทียวลุกเทียวยืนทำท่าจะเดินออกจากห้องทำงานแต่แล้วก็กลับมานั่งเก้าอี้ทำงานเหมือนเดิม

เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เกิดอาการกระวนกระวายแบบนี้ แม้จะเคยมีอะไรกับผู้หญิงมาหลายคนเมื่อถึงเวลาจ่ายเงินไปก็จบแล้วต่างแยกย้ายแต่กับเหมือนฝันมันกลับไม่เป็นอย่างนั้นเลย มันก่อเกิดความกังวลใจจนไม่เป็นอันทำงาน

...หรือที่เป็นแบบนี้เพราะเธอเป็นน้องสาวของเหมือนฟ้ากันแน่