ลมพัดผ่าน(2)

ยินดีให้บริการค่ะ ขอบคุณและสวัสดีค่ะ...”

เหมือนฝันเอ่ยปิดเคสแล้วพักสายเพื่อรีมาร์กสาเหตุของอุบัติเหตุเอาไว้เหมือนทุกเคสที่จบงานและวางสายแล้ว ทว่าปลายนิ้วยาวยังไม่ทันเคาะลงบนแป้นพิมพ์หัวไหล่ก็ถูกสะกิดโดยพี่กุ๊ก

“น้องฝันเดี๋ยวค่อยมารีมาร์กคือว่าเลขาฯ คุณวายุโทรมาให้แกขึ้นไปพบคุณวายุหน่อย มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

เหมือนฝันยิ้มรับบาง ๆ แล้วส่ายหัวแทนคำตอบแม้จะรู้เต็มอกว่าเขาเรียกเธอไปพบเรื่องอะไร ไม่ใช่เรื่องงานแต่มันคือเรื่องส่วนตัวระหว่างเราสองคน ฝ่ายหัวหน้างานได้แต่มองตามคนเป็นลูกน้องไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงขนาดประธานบริษัทต้องเรียกพบ

ปลายเท้าของเหมือนฝันมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะเลขาฯหน้าห้องซึ่งยามนี้กำลังตั้งอกตั้งใจพิมพ์อะไรบางอย่างลงคอมพิวเตอร์ เธอเหลือบสายตามองประตูห้องทำงานของวายุแล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

“อะ อ้าว มาหาใครเหรอคะ” เอนจอยขยับกรอบแว่นเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอผู้หญิงร่างอวบอ้วนยืนอยู่ตรงหน้า

“ฉันมาพบคุณวายุค่ะ เห็นท่านเรียกพบ”

“ออ คุณคือคุณเหมือนฝันใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ”

“รอสักครู่นะคะ” เอนจอยยกหูโทรศัพท์แจ้งคนเป็นเจ้านายว่าคนที่ต้องการพบมาถึงแล้ว

วายุนั่งรออีกฝ่ายอย่างใจจดใจจ่อ ปลายนิ้วยาวเคาะลงบนโต๊ะถี่เพื่อให้ตัวเองไม่ประหม่า เมื่อได้ยินคนมาเคาะประตูห้องเขาจึงเอ่ยอนุญาตให้เธอเข้ามา

“คุณวายุเรียกฝันมาพบมีอะไรหรือเปล่าคะ” เอ่ยถามเขาไม่เต็มเสียงเอาแต่ก้มหน้าไม่ยอมสบตาแม้แต่น้อย

“รับนี้ไปสิ”

เหมือนฝันเหลือบมองแผ่นกระดาษในมือของวายุทรงกระดาษใบเดิมเหมือนคืนนั้นเปะผิดแค่หลักตัวเลขในนั้นซึ่งมากกว่าเดิมหลายเท่า

มันไม่ต่างอะไรกับการดูถูกว่าเธอเป็นผู้หญิงขายตัว ก้อนสะอื้นตีตื้นมาจุกอยู่คอหอยแต่เลือกเก็บซ่อนมันเอาไวแล้วเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย

"ฝันไม่รับค่ะ เพราะฝันไม่ใช่ผู้หญิงขายบริการ”

“จะบอกว่าเธอให้ฟรี เป็นผู้หญิงง่ายๆ ให้ใครก็ได้อย่างนั้นเหรอ” ประโยคนี้ทำเอาเหมือนฝันหน้าชาและรู้สึกโกรธจนตัวสั่น มันยิ่งกว่าถูกตบหน้าหลายสิบทีเลยก็ว่าได้

“คุณวายุ!”

เรียวปากอิ่มเม้มเข้าหากัน เม็ดน้ำตาร่วงลงบนแก้มป่องอย่างไม่อาจห้ามได้ แม้เขาจะรู้สึกผิดที่พูดไปแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้เอ่ยพูดคำว่าขอโทษ

“ผมพูดความจริง คุณจะยอมเสียความบริสุทธิ์ทั้งที่ไม่ได้อะไรเลยเหรอ”

เหมือนฝันกำมือแน่นอยากจะชกเข้าเบ้าหน้าหล่อนั้นแล้วเถียงกลับแต่มันก็คือความจริง เขาเป็นผู้ชายคนแรกของเธอ แม้ว่าเธอจะเต็มใจเป็นของเขาแต่แรกทว่ามันก็ไม่สมเหตุสมผลเลยในสายตาของผู้ชายตรงหน้า

หญิงสาวคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยเสนอข้อเรียกเปลี่ยน

“ถ้าฉันรับเช็คใบนี้ไปแล้ว คุณสัญญาได้ไหมว่าจะตัดใจจากพี่ฟ้า”

“กลัวว่าผมจะไปทำให้ครอบครัวพี่สาวคุณแตกแยกหรือไง”

“ใช่ค่ะ”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก ผมไม่เคยคิดเข้าไปเป็นมือที่สามใคร”

“ไม่เคยคิด? แน่ใจเหรอคะ วันนั้นเอากับฉันแต่บอกรักพี่สาวฉัน

เนี่ยนะ”

เธอสวนกลับทันควันจนชายหนุ่มชะงักไปและเกิดรู้สึกฉุนเล็กน้อย

“เอาเป็นว่าผมรับปากว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่สาวเธอ เพราะถึงอย่างไรแล้วตรีมันก็เป็นเพื่อนสนิทคงไม่ทำอะไรอย่างนั้นแน่นอน

“ค่ะ คุณสัญญาแล้วนะ”

เธอเอื้อมมือไปรับเช็คนั้นมาแล้วกำลังหมุนตัวจะกลับเขาเรียกเธอไว้อีกครั้ง

“คืนนั้นผมเอาสดนะ ไม่ได้ใส่ถุงแถมยังแตกในด้วย”

เขาพูดด้วยท่าทีเรียบเฉยทว่าเจ้าของแก้มป่องกลับร้อนผ่าวจนขึ้นสีเรื่อ เขาพูดตรงแบบนี้ไม่กระดากปากบ้างเลยหรือไง

“มะ...ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นค่ะ ฉันกินยาคุมฉุกเฉินแล้ว ถ้าไม่มีอะไรฉันขอตัวไปทำงานนะคะ” เธอไม่รอเขาเอ่ยอนุญาตรีบเปิดประตูห้องทำงานแล้วเดินออกไปทันที

วายุพยักหน้าให้กับความรอบคอบของเธอ อย่างน้อยก็รู้จักป้องกัน กลับเป็นตัวเขาเสียอีกที่รีบร้อนจนละเลยไม่สวมถุงยางป้องกันทั้งที่ตัวเองก็ผ่านผู้หญิงมาโชกโชน

ลมพัดผ่านปะทะใบหน้าอวบอิ่มดวงตาทอดมองถนนเบื้องหน้าทว่าสมองกลับคิดถึงแต่เรื่องของวายุและเหมือนฟ้า แน่นอนว่ากิริยาและท่าทางของเขาแสดงออกชัดเจนว่าชอบพี่สาวเธอมากมายแค่ไหนแล้วพี่สาวเธอล่ะจะมีความรู้สึกนั้นเหมือนกันบ้างหรือเปล่า

ปิ๊บบบบบบบ

“ว้าย!”

โครม...

รถจักรยานยนตร์สีดำเงาคู่กายของเหมือนฝันลงไปกองอยู่ข้างทางส่วนเจ้าของรถกลิ้งไปอยู่ริมฟุตบาทเนื้อตัวถลอกไปด้วยแผล ภาพจำสุดท้ายคือเห็นรถกู้ภัยเคลื่อนตัวเข้ามาจอดก่อนสติของเธอจะดับวูบไป

...ไม่น่าเหม่อลอยจนไร้สติขับมอเตอร์ไซค์ข้ามเลนไปอีกฝั่ง

แสงสว่างจากไฟเพดานห้องทำให้เหมือนฝันกระพริบตาถี่เพื่อปรับโฟกัสของดวงตาพลันหูก็ได้ยินเสียงของทอรุ้งดังขึ้น

“ป้านุช พี่ฝันฟื้นแล้ว”

ทอรุ้งเดินมาจับราวเตียงคนไข้ด้วยความดีใจพลางหันไปร้องเรียกอนุชที่กำลังยืนคุยกับการันต์อยู่หน้าห้องผู้ป่วย

เมื่อทั้งคู่ได้ยินอย่างนั้นจึงรีบเปิดประตูเข้ามายืนอยู่อีกฝั่งของเตียงแล้วต่างฝ่ายต่างยิงคำถามใส่อีกฝ่ายไม่หยุด

“แม่ พี่รันต์ถามทีละคนได้ไหม ฝันฟังไม่ทัน”

“งั้นแม่ถามก่อน แกเจ็บตรงไหนบ้างปวดหัวไหม”

มือเหี่ยวย่นยื่นไปจับแขนลูกสาวแววตาแสดงชัดเจนว่าเป็นห่วงเธอแค่ไหน หญิงสาวส่ายหัวไปมาแล้วยิ้มบาง ๆ เพื่อให้ท่านมั่นใจว่าเฮไม่เป็นอะไรแน่นอนจะได้ทำสีหน้าหายห่วงทันที

“ถ้าไม่ได้เป็นอะไรแล้วทำไมถึงหลับไปนานจังเกือบสองวันเลยนะ”

เป็นฝ่ายการันต์ถามบ้าง ซึ่งนอกจากแม่แล้วก็คงเป็นพี่เขานี่แหละที่แสดงออกว่าเป็นห่วงเธอมากเหมือนกัน

“สงสัยฝันอยากอู้งานมั่งคะ เลยนอนยาว”

“ยังมาทำเป็นพูดเล่น” อนุชเอื้อมไปหยิกแขนคนเป็นลูกสาวจนเธอเบะหน้า

“แม่ ๆ ฝันเจ็บ”

“เจ็บนะสิดี เอาเรื่องความเป็นความตายมาล้อเล่น” อนุชเอ็ดลูกสาวจนการันต์พลอยขำไปด้วย

“ไม่ต้องมาขำเลยพี่การันต์...แล้วนี่ไปสนิทกับแม่ตอนไหน ท่านถึงได้เข้าข้างเป็นปี่เป็นขลุ่ยแบบนี้เนี่ย” เธอมองค้อนชายหนุ่มด้วยความหมั่นไส้

“ก็คุณเขาเป็นห่วงเอง เห็นมาเยี่ยมตั้งแต่วันแรกที่ข่าวแล้ว”

“”พี่กุ๊กแจ้งไปยังฝ่ายHRว่าฝันเกิดอุบัติเหตุพี่เป็นห่วงมากเลยแวะมาบ่อยๆ เลยทำให้สนิทกับคุณป้า”

เขายกยิ้มมุมปกดวงตาทอแสงละมุนผู้อาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมพอจะมองออกว่าชายหนุ่มน่าจะมีใจให้กับลูกสาวคนเล็กของตนเอง

“ขอบคุณมากนะคะแต่ฝันไม่เป็นอะไรมาก เออ...ว่าแต่คู่กรณีหนูเป็นเป็นไงบ้างคะแม่ บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”

เธอจำได้ว่ามีรถวิ่งสวนมาบีบแตรใส่ทำให้ได้สติเลยหักหลบลง

ข้างทาง

“ไม่มีคู่กรณีหรอกเขาเบรกทันแล้วเรียกรถกู้ภัยพาเองส่งโรงพยาบาลนี่แหละ”

“โล่งอกไปที”

เธอพ่นลมหายใจออกมาแล้วเหลือบมองนาฬิกาจึงเห็นเป็นเวลาเกือบสองทุ่มแล้วจึงไล่ทั้งหมดให้กลับบ้านไปพักผ่อน มีเพียงทอรุ้งเท่านั้นยืนยันจะอยู่ต่อเพื่อเฝ้าไข้เพราะถึงอย่างไรพรุ่งนี้ก็เป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์อยู่ดี เหมือนฝันจึงยินยอมซึ่งก็ประจวบเหมาะกับพยาบาลเอายาก่อนนอนเข้ามาให้ทาน

แม้ร่างกายจะเจ็บปวดแต่ลึก ๆ เธอก็หวังว่าพี่ลมจะมาเยี่ยมเธอบ้าง แค่หวังเท่านั้นแต่ถ้าเป็นไปได้ก็คงดี

...อย่างน้อยเป็นลมพัดผ่านมาก็ได้