ยินดีด้วย(1)

“คุณบัว... คุณบัวร้องได้เหรอคะ เป็นอะไรหรือเปล่า”

ป้าสารีบเดินเข้ามาหาหลังจากเก็บโต๊ะอาหารเสร็จ ยิ่งเห็นนายหญิงของบ้านดวงตาแดงก่ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก็ยิ่งรู้สึกเป็นห่วงมากกว่าเดิม

“บัวไม่ได้เป็นอะไรค่ะป้าสา วันนี้บัวจะออกไปข้างนอกนะคะ น่าจะกลับเย็น ๆ เลย”

“คุณบัวให้ป้าไปเป็นเพื่อนไหมคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ป้าสาอยู่ดูแลบ้านเถอะค่ะ”

บัวบูชายิ้มบาง ๆ ให้กับป้าแม่บ้าน ก่อนจะขอตัวขึ้นห้อง เธอใช้เวลาอาบน้ำแต่งตัวไม่นานก็ลงมา ซึ่งพอดีกับรถแท็กซี่ที่เรียกผ่านแอปฯ เคลื่อนเข้ามาจอดพอดี

หญิงสาวทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถแท็กซี่ ที่กำลังแล่นไปบนท้องถนนอันแสนวุ่นวายของเมืองหลวงอย่างกรุงเทพฯ ทิวทัศน์ตึกรามบ้านช่องที่คุ้นตาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกผูกพันกับมันเลยแม้แต่น้อย ยิ่งรถเคลื่อนตัวห่างออกจากใจกลางเมืองมากเท่าไหร่ ความเงียบเหงาในหัวใจก็ยิ่งก่อตัวชัดเจนขึ้นเท่านั้น หญิงสาวจงใจเลือกโรงพยาบาลเอกชนขนาดกลางที่ตั้งอยู่แถบชานเมือง แทนที่จะเป็นโรงพยาบาลหรูหราใจกลางเมืองที่เธอมีประวัติอยู่ เหตุผลก็เพราะเธอกลัวเจอกับคนรู้จักของโปรดปราน แล้วความลับที่เธอตั้งใจจะเก็บซ่อนไว้ อาจหลุดรอดไปถึงหูผู้ชายใจร้ายคนนั้น ก่อนที่เธอจะได้หย่าขาดและหนีไปให้พ้นจากชีวิตเขา

มืออวบสั่นเล็กน้อยขณะประสานกันไว้บนตัก เธอเผลอลูบหน้าท้องตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับต้องการถ่ายทอดไออุ่นและคำปลอบโยนไปถึงสายเลือดตัวน้อยที่กำลังก่อกำเนิดอยู่ภายใน หยาดน้ำตาที่เพิ่งเหือดแห้งไปพานจะรื้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงใบหน้าเย็นชาและน้ำเสียงราบเรียบของคนเป็นพ่อที่เพิ่งตอกย้ำเรื่องการหย่าเมื่อเช้านี้

ใช้เวลาเกือบชั่วโมง รถแท็กซี่ก็มาจอดเทียบที่หน้าอาคารโรงพยาบาล บัวบูชาจ่ายเงินแล้วก้าวลงจากรถ หญิงสาวรวบรวมความเข้มแข็งที่เหลืออยู่น้อยนิด เดินตรงไปยังแผนกสูตินรีเวชตามที่พยาบาลจุดคัดกรองแนะนำ

ระหว่างที่นั่งรอคิวอยู่บนเก้าอี้เบาะสีอ่อน รอบตัวของเธอเต็มไปด้วยผู้หญิงตั้งครรภ์หลายคนที่มานั่งรอตรวจ บ้างก็มากับแม่ แต่ส่วนใหญ่มากับสามี ภาพของคู่สามีภรรยาที่นั่งจับมือกันลูบท้องพูดคุยกันด้วยรอยยิ้มที่มีความสุขช่างเป็นภาพที่บาดลึกเข้าไปในจนปวดหนึบ เธอจำต้องเบือนหน้าหนี ก้มลงมองเพียงปลายเท้าของตัวเองเพื่อซ่อนความน้อยเนื้อต่ำใจ

“บัว... บัวบูชาใช่ไหม”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหน้า ทำให้ร่างอวบที่กำลังนั่งเหม่อลอยสะดุ้งเล็กน้อย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงเรียก ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนยืนส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูอบอุ่นและเป็นมิตรแบบนี้ เธอจำได้ดีแม้จะไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้วก็ตาม

“ไม้ ... พนาเหรอ?”บัวบูชาครางชื่ออีกฝ่ายออกมาเบา ๆ อย่างไม่แน่ใจนัก

“ใช่เราเอง ไม่เจอกันนานเลยนะบัว จำเราแทบไม่ได้เลยใช่ไหม”

พนา หรือ ไม้ สัตวแพทย์หนุ่มเพื่อนเก่าสมัยเรียนที่จังหวัดพิษณุโลกเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มกว้าง ก่อนจะถือวิสาสะทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ว่างข้างๆ เธอ

 “บังเอิญจังเลย เรามาประชุมวิชาการที่ห้องประชุมตึกข้าง ๆ นี่แหละ ช่วงพักเบรกเลยเดินลงมาหาซื้อกาแฟกิน ไม่คิดว่าจะเจอบัวที่นี่ แล้วนี่บัวมาทำอะไรเหรอ ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า”

พนาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง พลางกวาดสายตามองใบหน้ากลมที่ดูซีดเซียวและอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเธอแดงช้ำเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก

“ระ เรามาตรวจสุขภาพนิดหน่อยน่ะ”บัวบูชาตอบอึกอัก พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด ก่อนจะเอ่ยพูดต่อ

“ไม่ได้เจอกันตั้งเจ็ดปี ไม้ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะ เป็นคุณหมอไม้เต็มตัวแล้วสิ”

“ก็ต้องโตขึ้นบ้างสิ นี่มันเจ็ดปีแล้วนะบัว” พนาหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะค่อย ๆ จางลงเมื่อนึกถึงเรื่องบางอย่างได้

“เออจริงสิ ... เราต้องขอโทษบัวด้วยนะที่ตอนงานแต่งของบัวเราไม่ได้ไปร่วมงาน พอดีช่วงนั้นเราเพิ่งบรรจุเข้าทำงานใหม่ ๆ แล้วก็ติดเคสผ่าตัดด่วนที่คลินิกด้วย เลยไม่ได้ไปแสดงความยินดีกับบัวด้วยตัวเองเลย”

คำว่า ‘งานแต่ง’ ที่หลุดออกจากปากเพื่อน ทำให้หัวใจของบัวบูชากระตุก ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอ หญิงสาวฝืนยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่พนาดูออกทันทีว่ามันฝืนทนแค่ไหน

“ไม่เป็นไรหรอกไม้  มันก็ผ่านมาตั้งห้าปีแล้วอีกอย่าง ตอนนี้เราก็กำลังจะหย่าแล้วล่ะ”

“ฮะ! ว่าไงนะบัว หย่าเหรอ? ทำไมล่ะ เกิดอะไรขึ้น เอ้อ เราขอโทษนะที่เสียมารยาทถาม บัวไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไรนะ เราแค่อยากรู้ว่าบัวโอเคหรือเปล่า”

แม้จะรู้สึกตกใจ แต่สัตวแพทย์หนุ่มรีบเอ่ยปากขอโทษเมื่อรู้สึกตัวว่าละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวมากเกินไป แต่บัวบูชากลับส่ายหน้าช้า ๆ นัยน์ตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ ที่พยายามกลั้นเอาไว้มาตลอด การได้เจอเพื่อนเก่าที่แสนดีอย่างพนาในวันที่โลกทั้งใบของเธอกำลังพังทลาย มันทำให้กำแพงความเข้มแข็งที่เพียรสร้างไว้เริ่มสั่นคลอน