ยินดีด้วย(2)

“โอเคสิ... ทำไมจะไม่โอเคล่ะ” เธอพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ

“ความจริงแล้ว เรากับเขาไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรักหรอกนะไม้ เราแต่งงานกันเพราะพินัยกรรมของคุณปู่ ถ้าเราไม่ยอมจดทะเบียนสมรสแล้วอยู่กินกันให้ครบห้าปี ไร่บุษบาของแม่เราที่พิษณุโลกก็จะถูกยึดไปเป็นของสาธารณะ เราไม่อยากเสียความทรงจำสุดท้ายของแม่ไป ก็เลยต้องยอม”

เรื่องราวที่พรั่งพรูออกมาจากปากเพื่อนทำให้พนานิ่งอึ้งไป นี่มันยิ่งกว่าละครหรือในนิยายอีกนะ

 พนาเป็นคนพิษณุโลก ย่อมรู้ดีว่าไร่บุษบามีความสำคัญกับบัวบูชามากแค่ไหน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหน่วงในใจเท่ากับ ‘แววตา’ ของคนพูด สีหน้าและดวงตาที่แสนเศร้าสร้อยของบัวบูชา มันตะโกนบอกเขาอย่างชัดเจนว่า แม้จุดเริ่มต้นจะเป็นแค่พินัยกรรมบ้าบอ แต่ตอนนี้ผู้หญิงตรงหน้าเขากำลังแตกสลาย พนารู้ได้ทันทีว่าบัวบูชาไม่ได้อยากหย่า เธอรักผู้ชายคนนั้น รักจนหมดหัวใจไปแล้ว

“คุณบัวบูชา เชิญที่ห้องตรวจสามค่ะ”

เสียงประกาศเรียกชื่อจากพยาบาลหน้าห้องตรวจดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบที่โรยตัวลงมาระหว่างคนทั้งคู่ บัวบูชาสะดุ้งเล็กน้อย เธอยกมือขึ้นแตะหางตาเพื่อซับความชื้นอย่างลวก ๆ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายลุก

ขึ้นยืน

“เราต้องเข้าไปพบหมอแล้วล่ะไม้ ขอบใจนะที่แวะมาทักทาย”

พนาลุกขึ้นยืนตาม เขามองตามร่างอวบที่ดูโดดเดี่ยว เหลือเกินในเวลานี้ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยออกไป

“บัวเข้าไปเถอะ... เดี๋ยวเรารออยู่ข้างนอกนี่แหละ ตรวจเสร็จแล้วเดี๋ยวเราไปส่งบัวที่บ้านเอง”

“แต่ไม้มีประชุมไม่ใช่เหรอ”

“ประชุมเสร็จพอดีนั่นแหละ ไม่ต้องเกรงใจหรอกน่า เข้าไปเถอะ หมอรอแล้ว”

พนาดันหลังเพื่อนเบา ๆ บัวบูชาไม่มีเรี่ยวแรงจะคัดค้าน จึงยอมเดินเข้าไปในห้องตรวจแต่โดยดี

ภายในห้องตรวจ บัวบูชานั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับแพทย์หญิงวัยกลางคนที่กำลังเปิดดูผลการตรวจเลือดและผลอัลตราซาวนด์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคุณหมอ ก่อนจะหันมาแจ้งข่าวดีที่สำหรับบางคนอาจจะเป็นของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิต

“ยินดีด้วยนะคะคุณแม่ ผลตรวจเลือดขึ้นว่าตั้งครรภ์ค่ะ ตอนนี้อายุครรภ์ประมาณแปดสัปดาห์ หรือราว ๆ สองเดือนแล้วนะคะ ถุงตั้งครรภ์อยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัยดีค่ะ”

“ ... “

บัวบูชานิ่งเงียบไม่มีรอยยิ้มดีใจ หรือน้ำตาซึมเหมือนคนเป็นแบบ

คนอื่น  มีเพียงแค่ความว่างเปล่า และท่าทีเหม่อลอยที่แสดงออกผ่านดวงตาคู่สวย หญิงสาวเพียงแค่รีบฟังคำยืนยันนั้นด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งเหมือนมีก้อนหินใหญ่ถ่วงอยู่กลางใจ

เมื่อเห็นปฏิกิริยานิ่งเงียบของคนไข้ คุณหมอก็พอจะเดาสถานการณ์ออกได้บ้าง แต่ก็ยังคงรักษามารยาทและหน้าที่ของความเป็นหมอเอาไว้อย่างดีเยี่ยม

“คุณแม่สะดวกจะฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลของเราเลยไหมคะ หมอจะได้จัดเตรียมสมุดฝากครรภ์และจ่ายยาวิตามินบำรุงให้เลย”

“ไม่ค่ะ ... บัวจะกลับไปฝากท้องที่ต่างจังหวัดค่ะ วันนี้แค่มาตรวจให้แน่ใจเท่านั้น รบกวนคุณหมอจัดแค่ยาบำรุงเบื้องต้นกับยาแก้แพ้ท้องให้ก็

พอค่ะ”

“ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหมอจะจ่ายยาโฟลิกกับวิตามินบำรุงครรภ์แล้วก็ยาแก้แพ้ไปให้ทานก่อนนะคะ ส่วนเอกสารผลการอัลตราซาวนด์วันนี้ คุณแม่สามารถนำไปยื่นที่โรงพยาบาลปลายทางเพื่อฝากครรภ์ต่อได้เลยค่ะ ดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะคะ ช่วงสามเดือนแรกต้องระวังเป็นพิเศษ อย่าเดินเยอะ หรือยกของหนักนะคะ”

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ”

บัวบูชายกมือไหว้ขอบคุณ ก่อนจะรับแฟ้มเอกสารแล้วเดินออกจากห้องตรวจมา คนเจ้าเนื้อเดินอย่างเชื่องช้า ท่าทีเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง ขาทั้งสองข้างดอ่อนแรงจนแทบจะพยุงน้ำหนักตัวไม่ไหว

ช่วงเวลาห้าปีที่แต่งงานกับพี่โปรดปรานมันฉายซ้อนขึ้นมาในหัว ทั้งความเย็นชา และความหมางเมิน ทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน นอกจากเวลาที่เขาต้องการเรื่องบนเตียงเท่านั้น เขาถึงจะเห็นเธอเห็นเหยื่ออันหอมหวาน แล้วค่อยมอบความอ่อนโยนให้

“บัว! ระวัง!”

เพราะมัวแต่เหม่อลอย ทำให้เท้าของเธอสะดุดเข้ากับขอบพรมหน้าห้องตรวจ ร่างอวบเซถลาเกือบจะล้มหน้าคะมำ โชคดีที่ท่อนแขนแข็งแรงของพนาที่ยืนรออยู่หน้าห้องพุ่งเข้ามารับและประคองร่างของเธอเอาไว้ได้ทันท่วงที

บัว! เป็นอะไรไหม หน้าซีดมากเลย หน้ามืดเหรอ มานั่งพักตรงนี้ก่อน” พนาประคองร่างที่ของเพื่อนไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมด้วยความตกใจ

“เราไม่เป็นไร เดี๋ยวจะไปเอายาก่อน”

“ไม่ต้อง ๆ เดี๋ยวบัวนั่งรอตรงนี้นะ เอาใบสั่งยามาเดี๋ยวเราไปจัดการจ่ายเงินและรับยาให้เอง”

ชายหนุ่มไม่รอคำอนุญาต เขาดึงใบสั่งยาในมือของบัวบูชามาถือไว้ แล้วก้าวเท้ายาว ๆ ตรงไปยังช่องการเงิน และช่องรับยา ปล่อยให้บัวบูชานั่งหลับตาพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน

ไม่ถึงสิบห้านาที พนาก็เดินกลับมาพร้อมกับถุงกระดาษสีน้ำตาลของโรงพยาบาลในมือ สัตวแพทย์หนุ่มทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ก่อนจะก้มลงมองชื่อยาในซองพลาสติกใสที่อยู่ด้านใน

‘Folic Acid’

‘Obimin-AZ’

ในฐานะที่เรียนจบสายการแพทย์มา แม้จะเป็นสัตวแพทย์ แต่ตัวยาสามัญพื้นฐานเหล่านี้ก็ไม่ได้ไกลเกินกว่าความรู้ที่เขามี พนาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ทั้งแผนกสูตินรีเวชที่เธอมานั่งรอ รวมถึงอาการหน้าซีดอีก