มาผิดเวลา (2)

“บะ ... บัวไม่เป็นไรค่ะ”

หญิงสาวรีบขยับตัวออกห่างจากสัมผัสนั้นอย่างแนบเนียน เพื่อป้องกันไม่ให้ตัวองหวั่นไหวไปมากกว่านี้ เธอฝืนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ ก่อนจะหันไปตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้

“น่าจะ ... เครียดลงกระเพาะนิดหน่อยน่ะค่ะ ช่วงนี้บัวพักผ่อน

น้อยด้วย”

เธอเลือกที่จะโกหกออกไป ดวงตากลมโตหลุบต่ำ ไม่กล้าสบกับดวงตาคมกริบของอีกฝ่ายเพราะกลัวว่าเขาจะจับพิรุธได้

โปรดปรานละมือที่ค้างอยู่กลางอากาศกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกงตามเดิม สีหน้าที่ดูเหมือนจะมีความห่วงใยเมื่อครู่กลับมาเรียบตึงและเย็นชาดังเดิม เขามองหญิงสาวร่างอวบตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่เหมือนมีดกรีดลงกลางใจคนฟัง

“ไม่น่าจะเครียนะ เพราะอีกไม่กี่วันเธอกับฉันก็ต้องหย่ากันแล้ว”

คำว่า ‘หย่า’ ที่หลุดออกมาจากปากเขาอย่างง่ายอาย ทำเอาชาวาบไปทั้งตัว ราวกับถูกสาดด้วยน้ำเย็น

“ทุกอย่างมันกำลังจะจบลงตามข้อตกลง เธอก็จะได้ไร่บุษบาของแม่เธอคืนตามที่เธอต้องการ ส่วนฉันก็จะได้หุ้นบริษัททั้งหมดของฉันคืน ก็วิน ๆกันทั้งคู่ ไม่เห็นมีอะไรที่จะต้องมานั่งเครียดเลย”

ใช่ ... วิน ๆ กันทั้งคู่ สำหรับเขา มันคงเป็นชัยชนะที่หอมหวานที่รอคอยมาตลอดห้าปีเต็ม และเป็นชัยชนะที่จะได้ปลดแอกตัวเองจากพันธะสัญญาจากพินัยกรรมบ้าบอ รวมถึงได้หลุดพ้นจากผู้หญิงรูปร่างอ้วนท้วนที่เขาไม่เคยคิดพิศวาสเลยสักนิด ทว่าสำหรับบัวบูชามันคือความพ่ายแพ้อย่างราบคาบ พ่ายแพ้ทั้งตัวและหัวใจ

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอด พยายามกะพริบตาไล่หยาดน้ำใส ๆ ที่รื้นขึ้นมาไม่ให้ไหลหยดลงมาประจานความอ่อนแอ เธอฝืนยืดแผ่นหลังขึ้น ริมฝีปากอิ่มที่ซีดเซียวค่อย ๆ คลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มแบ่งรับแบ่งสู้ที่แฝงไปด้วยความปวดร้าวอย่างแสนสาหัส

“นั่นสิคะ... วิน ๆ กันทั้งคู่ พี่โปรดเองก็จะได้กลับไปหาผู้หญิงที่ตัวเองรักใช่ไหมคะ”

ชื่อของ ‘รตา’ ไม่จำเป็นต้องถูกเอ่ยออกมา แต่ทั้งสองคนต่างก็รู้ดีว่าผู้หญิงที่โปรดปรานรักมีเพียงคนเดียวมาตลอด แม้ในช่วงเวลาที่รตาทอดทิ้งโปรดปรานไป ผู้หญิงคนนั้นก็ยังคงยึดครองพื้นที่ในหัวใจของเขาอย่างเหนียวแน่น ไม่มีที่ว่างเหลือพอให้ผู้หญิงจืดชืดและอ้วนท้วนอย่างเธอได้แทรกซึมเข้าไปเลยแม้แต่นิดเดียว

โปรดปรานนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ ดวงตาคู่คมจ้องมองรอยยิ้มเศร้าหมองบนใบหน้ากลมนั้น นัยน์ตาสีเข้มไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเยือกเย็นตามเดิม

เขาพยักหน้ารับช้า ๆ เป็นการยอมรับโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดออกมา แต่ว่ามันกลับกรีดลึกลงไปในก้อนเนื้ออกข้างซ้ายของบัวบูชาจนเหวอะหวะ

เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก ชายหนุ่มจึงผละตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาขยับคอเสื้อสูทที่พาดอยู่บนแขนเล็กน้อย ก่อนจะปรายตามองคนที่ยังยืนหน้าซีดอยู่หน้าอ่างล้างหน้าเป็นครั้งสุดท้าย

“ถ้าอาการไม่ดีขึ้นก็อย่าลืมไปหาหมอซะนะ”

 เขาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามหน้าที่ของเพื่อนมนุษย์ร่วมโลก แต่เท้ายังไม่ทันขยับก็เหมือนจะคิดอะไรขึ้นได้จึงเอ่ยขึ้นอีกรอบ

“อ้อ ... แล้วก็ คืนนี้ฉันน่าจะกลับดึก หรืออาจจะไม่กลับ เพราะฉะนั้นไม่ต้องรอ นอนก่อนได้เลย”

พูดจบ ร่างสูงก็หมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำไปทันที ไม่มีแม้แต่การเหลียวหลังกลับมามองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป ตามด้วยเสียงประตูหน้าบ้านปิดลง ไม่นานเสียงรถก็เคลื่อนออกจากบ้านไป

เมื่อแน่ใจว่าเขาจากไปแล้ว บัวบูชาที่ฝืนยืนตัวตรงมาตลอดก็เหมือนถูกสูบเรี่ยวแรงออกไปจนหมดสิ้น ร่างอวบทรุดตัวลงนั่งแหมะกับพื้นกระเบื้องข้างอ่างล้างหน้าอย่างหมดสภาพ สองมือป้อมยกขึ้นปิดหน้าตัวเอง และตามด้วยเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นเอาไว้จะหลุดออกมา

“ฮึก ๆ ฮือออ”

น้ำตามากมายที่อดกลั้นไว้ไหลทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก บัวบูชาปล่อยให้น้ำตาไหลริน แม้ภายนอกเธอจะพยายามทำตัวเข้มแข็ง ทำเหมือนว่ารับได้กับข้อตกลงทุกอย่าง ทำเหมือนว่าไม่รู้สึกอะไรกับการหย่าร้างที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่มีเพียงตัวเธอเองที่รู้ดีที่สุดว่า ลึก ๆ แล้วหัวใจของเธอหลงรักพี่โปรดปรานมาตลอด หลงรักมาตั้งแต่ตอนที่เธอยังเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวอ้วน ๆ ที่วิ่งตามหลังเขา

ห้าปีที่ได้อยู่ร่วมชายคา ได้ดูแลเสื้อผ้าอาหารการกิน ได้มองเขาจากข้างหลังทุกวัน มันก็ยิ่งถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น เธอพยายามหลอกตัวเองมาตลอดว่าความดีจะเอาชนะใจเขาได้สักวัน แต่วันนี้ความจริงได้ตอกหน้าเธออย่างจังแล้วว่า การพยายามทำดีกับคนที่ไม่มีใจ มันก็เหมือนกับการเทน้ำลงบนผืนทราย มันซึมหายไปโดยไม่เหลืออะไรเลย

ชีวิตเธอตอนนี้เหลือเขาเป็นที่พึ่งพิง เพราะพ่อกับแม่ก็ตายไปหมดแล้วเพราะอุบัติเหตุเครื่องบินตก พร้อมกับพ่อแม่เขา อีกไม่กี่วันเขากับเธอหย่ากัน มันก็เท่ากับว่าเธอเหลือตัวคนเดียว ไม่เหลือใครเลย

“ทำไม... ฮึก... ทำไมพี่โปรดใจร้ายกับบัวแบบนี้”

หญิงสาวสะอื้นไห้ตัวโยน สองมืออวบที่สั่นเทาค่อย ๆ เลื่อนลงมาโอบกอดหน้าท้องของตัวเองเอาไว้แน่นราวกับต้องการหาที่พึ่งพิง

พอจะต้องจากกันจริง ๆ มันก็รู้สึกเจ็บปวดจนแทบจะขาดใจ เจ็บจนเหมือนหายใจไม่ออก แถมตอนนี้โชคชะตายังเล่นตลก ส่งสายเลือดของเขามาเกิดในท้องของเธอในเวลาที่ทุกอย่างกำลังจะจบลง

‘ถ้าเขารู้ว่าเธอท้อง ก็คงเกลียดเธอกับลูกยิ่งกว่าเดิม’

ความคิดนี้ผุดขึ้นมาตอกย้ำให้ความหวังอันริบหรี่ดับวูบลง พี่โปรดเกลียดการถูกผูกมัด และเคยย้ำเสมอว่าห้ามปล่อยให้ท้องเด็ดขาด หากเธอเอาเรื่องลูกมาอ้างเพื่อรั้งไว้ เขาก็คงจะมองว่าเธอเป็นผู้หญิงหน้าเงินที่อยากได้สมบัติของเขา หรือไม่ก็อาจจะใจร้ายถึงขั้นสั่งให้เธอเอาลูกออก

“ไม่เป็นไรนะลูก พ่อเขาไม่ต้องการเราก็ไม่เป็นไร แม่จะเลี้ยงหนูเอง ฮึก ๆ เราจะกลับไปอยู่ไร่บุษบาด้วยกันนะ”

บัวบูชาก้มหน้าร้องไห้พลางลูบหน้าท้องตัวเอง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงหล่นลงบนหลังมือของคนเป็นแม่

ในห้องน้ำมีเพียงเสียงสะอื้นไห้ เธอปล่อยให้น้ำตาชำระล้างความอ่อนแอให้หมดไปในวันนี้ เพราะนับจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอจะไม่มีวันร้องไห้ให้กับผู้ชายที่ชื่อ ‘โปรดปราน’ อีก เธอจะต้องเข้มแข็ง เพื่อปกป้องสิ่งล้ำค่าเพียงสิ่งเดียวที่เขาฝากไว้ในชีวิตของเธอ...