ไหนว่าไม่รัก(1)

ช่วงเย็นรถเคลื่อนเข้ามาจอดบริเวณหน้าประตูรั้วบ้านหลังใหญ่ บัวบูชาโบกมือลาเพื่อน แล้วรอให้พนาขับรถเคลื่อนออกไปจนลับสายตา ก่อนจะก้าวเท้าเข้าบ้านด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน

ดวงตาคู่สวยสะดุดตาเข้ากับรถหรูที่จอดอยู่ในโรงจอดรถ ไหนเมื่อเช้าพี่โปรดบอกว่าจะกลับช้า ไม่ให้เธอรอ แล้วทำไมวถึงกลับมาเร็ว นี่ก็เพิ่งจะหกโมงเย็นเองนะ

ร่างอวบอ้วนเดินเข้ามาในตัวบ้านก็เห็นโปรดปรานนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา สายตาที่มองมาไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันเปลี่ยนเป็นดุกร้าวจนเธอรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งสันหลัง

“ไหนพี่โปรดบอกว่าจะกลับบ้านช้าคะ แล้วนี่ทานข้าวหรือยัง”

โปรดปรานตวัดตามองคนตัวกลมที่เพิ่งเดินเข้ามาในบ้านด้วยสายตาขุ่นเคือง เขาไม่ได้สนใจจะตอบคำถามที่แฝงไปด้วยความห่วงใยของเธอเลยสักนิด ร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเค้นเสียงทุ้มต่ำถามกลับไป

“ผู้ชายที่ไหนมาส่ง?”

คำถามสั้น ๆ แต่ทำเอาบัวบูชาชะงัก สองเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปหาเขาหยุดอยู่กับที่ เธอไม่คิดว่าเขาจะเห็นตอนที่พนามาส่งหน้าบ้าน เพราะรั้วบ้านก็ค่อนข้างสูงและทึบ

“ฉันถามว่าผู้ชายที่ไหนมาส่ง!”

ชายหนุ่มตวาดซ้ำเมื่อเห็นเธอยืนนิ่งอึ้ง นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตราวกับจะเค้นเอาความจริง

“ทำไม ... พอรู้ว่าใกล้จะหย่าปุ๊บ ก็รีบหาผู้ชายมารอเสียบต่อเลยใช่ไหม”

“พี่โปรด! ทำไมพี่โปรดถึงพูดจาดูถูกบัวแบบนี้คะ” บัวบูชาเบิกตากว้างกับคำค่อนขอดที่นั้น ปกติพี่โปรดไม่เคยพูดแบบนี้

“ฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ”

โปรดปรานเหยียดยิ้ม ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้ามาหาหญิงสาวร่างอวบที่ยืนหน้าซีดเผือด

“ก็ใช่น่ะสิ... พรุ่งเธอก็จะได้หย่าสมใจ กำลังจะได้ไร่ที่ต่างจังหวัดคืน แถมยังมีเงินสินสมรสติดบัญชีกลับไปอีกตั้งหลายสิบล้าน เป็นธรรมดาแหละที่จะมีผู้ชายวิ่งเข้าหา ผู้หญิงมีเงินคงถูกใจพวกแมงดาไม่น้อยเลยสิท่า!”

คำพูดดูถูกสารพัดที่หลุดออกจากปากเขา ทำเอาบัวบูชาเจ็บแปลบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง หญิงสาวยืนหอบหายใจแรง น้ำตาของความน้อยใจเอ่อคลอขึ้นมาจนภาพตรงหน้าพร่ามัว

บัวบูชาเม้มปากเข้าหากันแน่นจนห้อเลือด ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วตอบกลับไปเสียงแข็ง แม้ในใจจะสั่นไหวแค่ไหนก็ตาม

“ไม้เป็นเพื่อนบัวค่ะ! เราบังเอิญเจอกัน ไม้เห็นว่าบัวไม่มีรถก็เลยอาสามาส่ง แล้วบัวก็ไม่ใช่คนใจง่ายเหมือนใครบางคน ที่พอรู้ว่าใกล้จะหย่าก็ระริกระรี้ออกไปไหนมาไหนกับถ่านไฟเก่าหรอกนะคะ มันก็ไม่ต่างกันหรอกมั้งคะ ที่พอใกล้จะหย่า พี่โปรดก็รีบกลับไปหาแฟนเก่าเหมือนกัน”

“บัวบูชา!”

โปรดปรานตวาดลั่นด้วยความโกรธจัดที่ถูกจี้ใจดำ ร่างสูงพุ่งพรวดเดียวก็ถึงตัวคนอวดดี มือหนาเอื้อมไปกระชากต้นแขนอวบของหญิงสาวอย่างแรงจนเธอถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้าง

“โอ๊ย! บัวเจ็บนะปล่อย”

บัวบูชาเบะหน้าด้วยความเจ็บปวด พยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมที่แน่นราวกับคีมเหล็ก ทว่ายิ่งเธอดิ้น เขาก็ยิ่งบีบแน่นขึ้นจนรู้สึกเหมือนกระดูกจะแหลกคามือ

“เจ็บสิดี! จะได้จำไว้ว่าอย่ามาปากดีกับฉัน”

 โปรดปรานเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยไฟโกรธและ... ความหึงหวงที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

“เธอมีสิทธิ์อะไรมาพาดพิงถึงรตา รตาเขาไม่เคยทำตัวต่ำ ๆ ไปอ่อยผู้ชายไปทั่วเหมือนเธอ!”

“ปล่อยบัวเดี๋ยวนี้นะ พี่โปรดนั่นแหละที่เป็นบ้าอะไร หึงบัวหรือไงถึงได้มาพาลคุกคามกันแบบนี้”

คำว่า ‘หึง’ ทำเอาโปรดปรานชะงักไปชั่วครู่ ราวกับถูกของแข็งทุบเข้าที่กลางศีรษะ ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาดุดันตามเดิมเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในอก

“ใครหึงเธอ! อย่ามาหลงตัวเองไปหน่อยเลยบัวบูชา ฉันก็แค่รังเกียจ ไม่อยากให้ใครหน้าไหนมาหยามเกียรติฉันถึงหน้าบ้าน ในขณะที่เธอยังได้ชื่อว่าเป็นเมียฉันอยู่ก็เท่านั้น”

คำว่า ‘รังเกียจ’ กรีดลึกลงไปในหัวใจของคนฟังจนเหวอะหวะ

บัวบูชามองหน้าผู้ชายที่เธอแอบรักมาตลอด ด้วยสายตาตัดพ้อและเจ็บปวดขั้นสุด เธอหมดแรงที่จะเถียง หมดแรงที่จะต่อกรกับคนใจร้ายอย่างเขา หญิงสาวใช้แรงเฮือกสุดท้ายสะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรง ก่อนจะถอยหลังออกห่าง

“ถ้าพี่โปรดรังเกียจบัวมาก ก็ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ อีกไม่กี่วันเราก็ไม่ต้องมาทนเห็นหน้ากันแล้ว”

พูดจบ บัวบูชาก็หันหลังเดินหนีขึ้นบันไดไปชั้นบนทันที ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผู้ชายที่ยืนหน้าตึงกำหมัดแน่นอยู่กลางห้องนั่งเล่นอีกเลย

ร่างอวบก้าวเดินขึ้นบันไดด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งราวกับมีหินถ่วงอยู่ที่ขาทั้งสองข้าง น้ำตายังคงไหลรินอาบแก้มไม่ขาดสาย เมื่อเข้ามาถึงในห้องนอน เธอก็รีบกดล็อกประตูราวกับกลัวว่าปีศาจร้ายในคราบเทพบุตรจะตามเข้ามารังแก หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งพิงบานประตู ยกมือขึ้นกุมหน้าท้องของตัวเองเอาไว้แน่น

"แม่ขอโทษนะลูก ขอโทษที่ทำให้หนูต้องมารับรู้เรื่องเลวร้ายพวกนี้"

เธอสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร ความเจ็บปวดที่แขนยังไม่เท่าความเจ็บช้ำในหัวใจ ทำไมเขาถึงต้องคอยหาเรื่องทำร้ายจิตใจเธออยู่เสมอ ทำไมต้องคอยตอกย้ำว่าเขาไม่มีวันรักเธอ

หลังจากปล่อยให้ตัวเองร้องไห้จนพอใจ บัวบูชาก็พยุงร่างอันอ่อนล้าของตัวเองลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างร่างกาย สายน้ำเย็นฉ่ำที่ไหลชโลมลงมาจากฝักบัวช่วยบรรเทาความร้อนรุ่มในใจลงได้บ้าง เธอลูบไล้สบู่เหลวกลิ่นหอมอ่อน ๆ ไปตามเรือนร่างอวบอัด พยายามทำจิตใจให้สงบเพื่อไม่ให้ความเครียดส่งผลกระทบต่อลูกน้อยในครรภ์

ใช้เวลาอาบน้ำสระผมอยู่นานเกือบชั่วโมง บัวบูชาก็จัดการสวมชุดคลุมอาบน้ำ และพันผ้าเช็ดตัวผืนเล็กไว้บนศีรษะเพื่อซับน้ำที่เกาะพราวบนเส้นผม ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูห้องน้ำเพื่อออกไปแต่งตัว

แกร๊ก...

ทว่าทันทีที่ประตูห้องน้ำเปิดออก ร่างของบัวบูชาถึงกับแข็งทื่ออยู่กับที่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าบนเตียงนอนกว้าง มีร่างของใครบางคนกำลังนั่งพิงพนักเตียงอยู่

พี่โปรดปราน!

เขาเข้ามาในห้องของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ และที่สำคัญไปกว่านั้น

ตอนนี้เขาสวมเพียงผ้าขนหนูสีเข้มผืนเดียวพันหมิ่นเหม่ไว้รอบเอว เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อ สมกับเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี หยดน้ำเกาะพราวตามไรขนอ่อนบนแผงอกและหน้าท้องแกร่ง บ่งบอกว่าเขาเองก็เพิ่งผ่านการอาบน้ำมาจากห้องนอนอีกห้องที่เขามักจะไปนอนอยู่เป็นประจำ

“พ ะ... พี่โปรด เข้ามาในห้องตั้งแต่เมื่อไรคะ”

 บัวบูชาถามเสียงตะกุกตะกัก สองเท้าก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ มือป้อมกระชับคอเสื้อคลุมอาบน้ำเข้าหากันแน่น

เจ้าของร่างกำยำไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขายกยิ้มมุมปากจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่สาวเท้าเข้ามาก้าวช้า ๆ ราวกับราชสีห์ที่กำลังต้อนตะครุบเหยื่อ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเรือนร่างอวบอัดที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดคลุมอาบน้ำตัวโคร่งด้วยประกายตาที่เปลี่ยนไปจากตอนอยู่ชั้นล่างอย่างสิ้นเชิง มันเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความหิวโหยที่เขาพยายามกดทับมันไว้มาตลอด