ยินดีด้วย(3)

พนาหันขวับไปมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่ยังคงหลับตาพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดอาลัยตายอยาก ความจริงที่เพิ่งได้รู้ทำให้พนารู้สึกจุกในอกแทนเพื่อนสนิท

บัวบูชากำลังท้อง ... ท้องในขณะที่กำลังจะหย่างั้นเหรอ

“ไปกันเถอะบัว เดี๋ยวเราขับรถไปส่ง”

พนาเอ่ยเสียงอ่อนโยนลงกว่าเดิมหลายเท่า เขาไม่ถามอะไรเซ้าซี้ เลือกที่จะเก็บงำความสงสัยเอาไว้ เพราะรู้ดีว่าตอนนี้สภาพจิตใจของบัวบูชาเปราะบางแค่ไหน

ตลอดเส้นทางที่นั่งรถออกมาจากโรงพยาบาล ภายในรถมีเพียงความเงียบเข้าปกคลุม พนาลอบมองเพื่อนสาวที่เอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ จนกระทั่งรถแล่นเข้ามาใกล้เขตตัวเมือง ชายหนุ่มก็ตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าไปจอดที่หน้าร้านอาหารแห่งหนึ่ง

“แวะกินข้าวกันก่อนนะบัว ตั้งแต่เช้าบัวยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม หน้าซีดจะแย่อยู่แล้ว ถือซะว่ากินเป็นเพื่อนเราหน่อยก็แล้วกัน” พนาหาข้ออ้างเพื่อไม่ให้เพื่อนรู้สึกกดดัน

บัวบูชาพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ แม้เธอจะรู้สึกขมคอและไม่อยากกลืนอะไรลงไปเลย แต่เมื่อนึกถึงอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในท้อง เธอก็ต้องฝืนใจก้าวลงจากรถเดินตามเขาเข้าไปในร้าน

หลังจากสั่งอาหารไปได้ไม่นาน ความเงียบก็เข้าปกคลุมโต๊ะอาหารอีกครั้ง บัวบูชาหมุนแก้วน้ำในมือเล่นไปมา นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าของเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ซึ่งกำลังทำหน้าเคร่งเครียดราวกับมีคำถามเป็นร้อยเป็นพันอัดอั้นอยู่ในใจ

“ไม่คิดจะถามบัวหน่อยเหรอ เออ ... เรื่องท้อง” ในที่สุด บัวบูชาก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน พนาถอนหายใจยาว

“อยากถามสิ อยากถามจนแทบจะบ้าอยู่แล้ว แต่เราคิดว่า ถ้าบัวอยากเล่า บัวก็คงเล่าให้เราฟังเอง เราไม่อยากคาดคั้นให้บัวต้องลำบากใจ”

ประโยคที่แสนจะเข้าใจและให้เกียรติของพนา ทำให้บัวบูชารู้สึกตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว หญิงสาวฝืนยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เศร้าที่สุดเท่าที่พนาเคยเห็นมาตลอดชีวิตของการเป็นเพื่อนกันมา

“พี่โปรดเขาไม่รู้เรื่องนี้หรอกนะ ว่าบัวท้อง แล้วก็บัวก็ให้เขารู้ไม่ได้เด็ดขาด”

“ทำไมล่ะบัว เขาเป็นพ่อของลูกนะ ยังไงเขาก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ และเขาก็ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เขาทำด้วย บัวจะปิดบังเรื่องใหญ่ขนาดนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งได้ยังไง” พนาส่วนขึ้นมาทันที คิ้วขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ

“แต่เขาไม่ได้อยากเป็นพ่อของลูกนี่ไม้”

บัวบูชาเผลอขึ้นเสียง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะพรั่งพรูทุกอย่างออกมา

“ไม้ไม่เข้าใจหรอก บัวไม่รู้เลยว่าถ้าพี่โปรดรู้เรื่องนี้ เขาจะทำยังไงกับบัวบ้าง เขาเกลียดการถูกผูกมัด เกลียดการโดนบังคับ ถ้ารู้ว่าบัวท้อง พี่โปรดอาจจะคิดว่าบัวจงใจปล่อยให้ท้องเพื่อจับเขาต่อ หวังฮุบสมบัติของ หรือเผลอๆ อาจจะใจร้ายถึงขั้นสั่งให้บัวไปเอาลูกออกด้วยซ้ำ เพราะการที่เราแต่งงานกัน มันก็เป็นแค่สัญญาทางพินัยกรรม เขาไม่ได้รักบัวเลย ไม้ได้ยินไหม เขาไม่เคยรักบัวเลย”

คำสารภาพที่เจ็บปวดและน้ำตาของเพื่อน ทำให้พนาถึงกับหน้าตึง ชายหนุ่มกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาในอก ไม่ใช่โกรธบัวบูชา แต่โกรธผู้ชายเห็นแก่ตัวที่ชื่อโปรดปรานคนนั้นต่างหาก

“อ้างว่าพินัยกรรมบีบบังคับ ไม่ได้รัก แต่ก็ยังมีอะไรกับบัวเนี่ยนะ ความจริงถ้าผู้ชายมันไม่ได้รัก ไม่ได้เต็มใจ มันจะไม่แตะต้องตัวบัวเลยก็ได้ปะนี่มันเห็นแก่ตัวชัด ๆ กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา แล้วบัวก็ยอมให้เขากดหัวอยู่แบบนี้เหรอ. นี่บัวไม่คิดจะบอกให้เขารับรู้ความจริง ๆ ใช่ไหม”

คำตำหนิที่ตรงไปตรงมาของพนาแทงทะลุกลางใจบัวบูชา เพราะมันคือความจริงทุกอย่าง โปรดปรานมีสิทธิ์ที่จะไม่แตะต้องเธอเลยตลอดห้าปีที่ผ่านมา แต่เขาก็เลือกที่จะทำตามสัญชาตญาณดิบของตัวเอง โดยไม่ได้สนใจเลยว่าหัวใจของเธอจะบอบช้ำแค่ไหนเมื่อยามเช้ามาเยือนแล้วเขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

บัวบูชาส่ายหน้าช้า ๆ อย่างเด็ดเดี่ยว แม้น้ำตาจะยังไหลริน มือป้อมเลื่อนลงไปกุมหน้าท้องของตัวเองไว้แน่นราวกับเป็นการให้คำมั่นสัญญากับลูกในท้อง

“ไม่บอกหรอกไม้ บัวไม่มีวันบอกผู้ชายใจร้ายคนนั้นเด็ดขาด อีกไม่กี่วันบัวกับเขาก็จะเซ็นใบหย่ากันแล้ว แล้วก็จะย้ายกลับไปอยู่ไร่บุษบาอย่างถาวร บัวจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ จะเลี้ยงลูกคนนี้ด้วยสองมือของบัวเอง เอาไว้เราไปเจอกันที่พิษณุโลกนะไม้” เธอบอกด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย

“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารนะคะ”

เสียงของพนักงานเสิร์ฟที่เดินถือถาดอาหารเข้ามาขัดจังหวะบทสนทนาอันแสนตึงเครียดเสียก่อน บัวบูชารีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างรวดเร็ว ทำทีเป็นจัดแจงช้อนส้อมตรงหน้า ขณะที่พนาได้แต่ถอนหายใจยาว ลูบหน้าตัวเองแรง ๆ เพื่อดับอารมณ์คุกรุ่น

“กินให้เยอะ ๆ หลานเราในท้องจะได้แข็งแรง”

“อือ รู้แล้วน่า”

บัวบูชารับปากก่อนจะกวาดสายตามองไปยังอาหารบนโต๊ะ แต่น่าแปลกที่เธอกลับไม่รู้สึกแพ้ท้องเหมือนเมื่อเช้าเลยสักนิด...