บทที่ 10 บนเตียง 🛌🖋️

“ยังชอบใส่จีสตริงลายลูกไม้บางๆ สีขาวเหมือนเดิมเลยนะครับ” เขาแซวเบาๆ ทำให้แพรไหมกลอกตาไปทางอื่น

“พี่… หยุดพูดได้แล้วนะ!” เธอพึมพำ ทั้งหัวเราะเขินๆ และกัดริมฝีปาก ภีมหัวเราะทุ้มเบาๆ ก่อนเอ่ยเสียงราบเรียบ

“โอเค… คราวนี้ไปนั่งบนเตียงนะ เดี๋ยวพี่ปรับเบาะให้เหมาะกับการสัก” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม แพรไหมรีบเคลื่อนตัวไปนั่งบนเตียงทันที ภีมปรับเตียงให้เอียงเล็กน้อยเป็นลักษณะนั่งนอน เธอวางมือบนตักตัวเองอย่างประหม่า เขานั่งลงตรงเก้าอี้ปลายเท้าของเธอ ปรับความสูงให้เสมอหน้าท้องของเธอ พร้อมดวงตาคมจับจ้องลายเสือที่รอการสัก

“สบาย ๆ นะ… พี่จะเริ่มช้าๆ ไม่เจ็บเกินไปแน่นอน” ภีมเอ่ยเสียงทุ้ม พร้อมยิ้มมุมปากราวกับล้อเล่น แต่แฝงความมั่นใจ แพรไหมสูดลมหายใจลึก พลางพยายามสงบใจ แม้จะรู้สึก ใจเต้นแรงและร้อนผ่าว จากการใกล้ชิดของเขาอีกครั้ง ภีมจับเข็มสักชิ้นแรกออกจากห่อพลาสติก สีดำเข้มสะท้อนแสงไฟอ่อนๆ ในห้อง

“สายน้ำหมึกนี่… แพรจะเห็นมันเคลื่อนตัวช้าๆ แต่ชัดเจนมากนะ” เขาพูด พลางเริ่มปรับความแรงของเครื่องให้เหมาะกับผิวของแพรไหม แพรไหมพยักหน้า มือกุมผ้าขนหนูแน่น ใจเต้นแรงราวกับมีคลื่นซัด

“ค่ะ… ฉันพร้อมแล้ว” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ภีมวางมือบนหน้าท้องของเธออย่างระมัดระวัง ก่อนเอียงตัวเข้ามาใกล้

“มันไม่เจ็บมากหรอก แค่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของเข็มบนผิวน่ะ”

ไม่ช้าเสียงเครื่องสักดังเป็นจังหวะ ติ๊ก…ติ๊ก…ติ๊ก… น้ำหมึกสีดำเข้มเริ่มซึมลงบนผิว ใบหน้าของแพรไหมแดงเรื่อ ทั้งจากความเจ็บเล็กๆ และจากความใกล้ชิดกับเขา ภีมโน้มตัวเข้ามาใกล้ พลางเอ่ยเสียงทุ้มเบา ๆ

“จำได้ไหม… ตอนเราเป็นแฟนกันอยู่มหาวิทยาลัย… ตอนที่แพรชอบเอาหัวมาซบไหล่พี่หลังอ่านหนังสือสอบหรือทำรายงานเสร็จ แล้วเราสองอยู่ด้วยกันทั้งคืน?” เขาเอ่ยบอกเธอด้วยรอยยิ้ม สายตาของเขาจับจ้องหน้าท้องของเธออย่างมีสมาธิ แพรไหมกลับหลุดหัวเราะเบาๆ

“จำได้… ความทรงจำเหล่านั้นหวานฉ่ำมากเลยค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน เขายิ้มมุมปาก ก่อนปรับมืออีกข้างค่อยๆ ชี้และจัดเครื่องให้แนบกับผิวเธออย่างระมัดระวัง

“ตอนนั้น… พี่ยังรักแพรมากนะ แต่พอแพรไปต่อโทเมืองนอก เวลาที่ต่างกันและภาระของเราก็เยอะ… พี่ต้องช่วยพี่ที่บริษัทหลังพ่อเสียกะทันหัน จนไม่มีเวลาให้แพรเลย” เขาเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาลงในตอนท้าย มันทำให้เสียงเครื่องสักดังขึ้นชัดเจน น้ำหมึกสีดำสลับเคลื่อนไหวเป็นเส้นคมชัดตรงหน้าท้องของแพรไหม เธอสูดหายใจเบา ๆ

“แล้วเราก็…เลิกกัน ทั้งๆ ที่เรายังรักกันอยู่ใช่ไหมคะ?” แพรไหมถามเสียงเบา ใบหน้าแดงเรื่อ ภีมเงยหน้ามองเธอ ใบหน้าจริงจังแต่แฝงรอยยิ้ม

“ใช่… จนถึงตอนนี้… พี่ยังไม่มีใครนะ” คำพูดนั้นของเขา มันทำให้หัวใจแพรไหมเต้นรัวราวกับกองศึก เธอกลั้นเสียงไม่อยู่ ใบหน้าร้อนขึ้นอีกครั้ง

“แพรก็เหมือนกัน… ไม่เคยมีใครตั้งแต่เราเลิกกันค่ะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ภีมยิ้มมุมปาก พลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ที่สุดเท่าที่จำเป็นสำหรับการสัก

“งั้น… วันนี้ลายเสือบนผิวแพร คงไม่ใช่แค่ลายเสือธรรมดา แต่เป็นลายที่มีความทรงจำของเราด้วย “เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม สายน้ำหมึกสีดำเคลื่อนไหวช้าๆ บนผิวของแพรไหม ขณะที่มือของเขาและเครื่องสักใกล้ชิดจนเธอรู้สึก แรงดึงดูดและความเร่าร้อน จากเขาอีกครั้ง แพรไหมกัดริมฝีปากเบา ๆ ใจเต้นแรง

“พี่ภีม… แพร…รู้สึก…แบบนั้นอีกแล้ว” เธอเอ่ยบอก เขาหัวเราะเบาๆ เสียงทุ้มแผ่ว

“รู้สึกแบบไหน…แบบที่เคยรู้สึกกันตอนมหาวิทยาลัยหรือเปล่า?” เขาถาม ทว่าใบหน้าหวานของเธอแดงจัด แต่รอยยิ้มผุดขึ้น เธอพยักหน้า

“ใช่ค่ะ… เหมือนย้อนกลับไปเมื่อสิบกว่าปีก่อน” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ภีมโน้มตัวเข้าใกล้มากขึ้น พร้อมสายตาที่แฝงความหมาย

“ความทรงจำระหว่างเรา พี่จดจำไม่ลืม” คำพูดของเขา ทำให้แพรไหมรู้สึก ประหม่า หัวใจเต้นแรง และตื่นเต้น แต่ก็ปล่อยให้ความทรงจำเก่าๆ และแรงดึงดูดระหว่างพวกเขาไหลรวมเข้ากับความรู้สึกปัจจุบัน