ตอนที่ 7

นพเก้าและเขมจิราใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะสามีภรรยาทางนิตินัยต่างคนต่างอยู่ เพียงแค่ยังรับประทานอาหารร่วมกันตามคำสั่งของเขาเพียงเท่านั้น

“หนูน้ำขิง เช้านี้เห็นคุณเก้าบ้างไหมคะ” ป้าแย้มคนเก่าแก่เอ่ยถามที่เห็นคุณผู้หญิงของบ้าน

“พี่เก้ายังไม่ตื่นมั้งคะ วันนี้วันหยุดพี่เก้าคงอยากพักผ่อนป้าแย้มไม่ต้องปลุกหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบไปตามที่คาดเดา

“งั้นหรือคะ ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีค่ะ ป้ากลัวแกจะไม่สบายมากกว่า” สีหน้าของคนเก่าแก่ดูเหมือนจะไม่ได้พูดเล่น

“ไม่หรอกมั้งคะ พี่เก้าตัวใหญ่ออกอย่างนั้นคงไม่ป่วยง่ายๆ หรอกค่ะ”

“ป้าเลี้ยงเธอมาแต่เล็ก คุณเก้าเห็นตัวโตเท่าตึกอย่างนั้น ป่วยง่ายจะตายค่ะ นิดหน่อยก็ไข้ถามหาแล้ว”

“หนูน้ำขิงขึ้นไปดูเธอให้ป้าทีได้ไหมคะ ป้าเป็นแค่คนใช้ให้เข้าไปในห้องเจ้านายมันไม่ควร”

“แต่ขิงแค่คนอาศัยนะคะ” สาวน้อยพยายามโยกโย้เพราะยังจำได้ไม่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธอไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง

“แต่ตอนนี้หนูน้ำขิงก็ได้ชื่อว่าเป็นภรรยานี่คะ ถึงจะมีเหตุผลที่จำเป็นมาบังคับก็เถอะ”

เมื่อถูกย้อนเข้าอย่างนี้คุณผู้หญิงวัยยี่สิบสี่ก็ถึงกับพูดไม่ออก จำใจต้องยอมแพ้ให้กับผู้ที่ผ่านโลกมาก่อนจนได้

                คุณผู้หญิงของบ้านยืนสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอยู่หน้าบานประตูอยู่สองสามครั้งเพื่อรวบรวมความกล้าแต่กระนั้นความกล้าที่เธอพยายามรวบรวมมันกลับไม่มีเลยซักนิด เพราะในสมองมันยังคงไม่ลืมภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่เธอเกือบเพลี่ยงพล้ำเสียทีให้เขา

                “พี่เก้าคะ พี่เก้า” สาวน้อยตัดสินใจเอ่ยเรียกคนข้างในแทนที่จะเปิดประตู

                แต่กลับไร้เสียงตอบกลับเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยนราวกับว่าจงใจ หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อรู้ตัวแล้วว่าตัวเองจะต้องเปิดประตูเข้าไปหาคนข้างในอีกครั้ง

                “พี่เก้าคะ” หญิงสาวเอ่ยเรียกอีกครั้งและมือบางนั้นแตะไว้ที่ลูกบิดโดยที่ไม่มีความกล้าพอที่จะเปิดมัน แต่ด้วยความห่วงใยเขมจิราหลับตาปี๋และใช้ความกล้าที่มีอยู่เปิดประตูเข้าไปในห้องที่เจ้าของไม่อนุญาต

                “ฉันบอกให้เธอเข้ามาในห้องฉันเมื่อไหร่ไม่ทราบ” เจ้าของห้องที่นอนอยู่บนเตียงกว้างลืมตามองผู้บุกรุก และแน่นอนว่าเขาเดาไม่ผิดว่า เป็นเธอจริงๆ

                “ป้าแย้มเห็นว่าพี่เก้ายังไม่ลงไปทานมื้อเช้าเลยให้ขิงมาดูค่ะ ท่านกลัวพี่เก้าจะไม่สบาย” ภรรยาตามกฎหมายรายงานไปตามจริงเพื่อยืนกรานเจตนา

                “ฉันยังไม่ตายไม่ใช่หรือไง เสร็จธุระของเธอแล้วก็ออกไปซะ” เจ้าของห้องตะเพิดอย่างไม่ไว้หน้า

                “พี่เก้าจะให้คนยกขึ้นมาทานที่ห้องไหมคะ ขิงจะจัดการให้”

                “ออกไป!!!!”

                นพเก้าตวาดลั่นจนสาวน้อยต้องร่นถอย เพราะไม่อยากสะกิดพายุอย่างเขาให้อาละวาดขึ้นด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง

                เขมจิราเดินลงจากชั้นสองของตัวบ้านและรายงานเรื่องของนพเก้าให้ป้าแย้มทราบ และเมื่อได้ยินอย่างนั้นแม่นมวัยดึกก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่พ่อคุณทูนหัวของนางยังสุขภาพแข็งแรงดี

                เมื่อเสร็จเรื่องแล้วภรรยาของนพเก้าก็ผ่อนคลายตัวเองโดยการทิ้งตัวเองลงบนชุดรับแขกราคาแพงและเปิดอ่านหนังสือนิยายเล่มโปรดที่เธออ่านซ้ำไปวนมาอยู่หลายหนจนจำขึ้นใจอย่างเพลิดเพลิน โดยไม่คิดที่จะโผล่หน้าไปกวนใจสามีจอมโวยวายของตัวเองให้เป็นเรื่องเลยแม้ว่าตอนนี้นาฬิกาจะบอกเวลาว่ามันปาเข้าไปเกือบบ่ายโมงแล้วก็ตาม

นพเก้าก้าวลงมาจากชั้นสองของตัวบ้านด้วยท่าทางหงุดหงิด ร่างกายที่มีเพียงกางเกงนอนห่อหุ้มท่อนล่างเปิดเปลือยท่อนบนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกระแทกส้นเท้าลงมาตามขั้นบันไดเรียกให้คนที่กำลัง หลงละเมอในตัวอักษรต้องหันไปตามต้นเสียง

“มีอะไรกินบ้าง ฉันหิว” เสียงทุ้มเอ่ยทันทีที่เห็นร่างเล็กของภรรยา

“พี่เก้าไปรอที่โต๊ะได้เลยนะคะ เดี๋ยวขิงให้คนตั้งโต๊ะให้”

“อือ”

เพียงอึดใจอาหารหลายอย่างก็ถูกจัดวางลงตรงหน้าของนพเก้าที่ปักหลักรออยู่ที่โต๊ะอาหารแต่ปราศจากเงาของเขมจิรา

“ไปตามน้ำขิงมาหาฉัน” น้ำเสียงที่เอ่ยบอกแก่ผู้รับใช้นั้นเจือความเคืองขุ่นอยู่ไม่น้อย

“ค่ะคุณเก้า”

ทันทีที่ร่างระหงเดินเข้ามาให้เห็นคนตัวโตที่นั่งหน้าบูดรอก็ออกฤทธิ์ทันที

“ฉันบอกเธอไปปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าเธอต้องกินข้าวพร้อมฉัน”

“แต่ขิงทานแล้วค่ะ” หญิงสาวตอบเสียงเบา

“แล้วยังไง กินแล้วก็กินอีกสิ ฉันบอกว่าต้องกินพร้อมฉันก็หมายความตามนั้น หรือเธอมีปัญหาอะไร”

“คือว่า....” หญิงสาวยังคงยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงหน้าชายหนุ่มแน่นอนว่ามันสร้างความรำคาญใจให้กับนพเก้าไม่น้อย

“นั่งลงแล้วกินซะ หรือว่าอยากให้ฉันจับมันยัดเข้าปากเธอกับมือ”

เขมจิราทำตามคนเอาแต่ใจอย่างไม่มีข้อแม้ เธอรู้ว่าชายหนุ่มร้ายกาจและอาจร้ายได้มากกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ มือเรียวสวยเขี่ยข้าวในจานไปมาลอบมองคนตัวโตที่กำลังตักอาหารเข้าปากเป็นระยะ และโล่งใจไปมากกว่านั้นเมื่อเห็นว่าเขาไม่มีท่าทีจะตอแยด้วย

หลังจากอาหารตกถึงท้องสามีในนามก็ดูอารมณ์ดีขึ้นผิดหูผิดตา ใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองใบหน้าสวยหวานแต่กลับไม่สามารถอ่านความหมายของสายตานั้นได้ ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะอาหารไปพร้อมกับคำสั่งที่มอบเอาไว้ให้ภรรยาตัวน้อยได้ทำตาม

เขมจิราในชุดเสื้อยืดพอดีตัวและกางเกงขาสั้นสบายๆ หยุดอยู่ตรงหน้าห้องทำงานของนพเก้าด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ ผ่อนลมหายใจออกจากริมฝีปากสีสวยอย่างช้าๆ คล้ายกับกำลังเตรียมรับมือกับอะไรบางอย่างที่ยากจะรับมือ

“พี่เก้าอยากได้อะไรหรือเปล่าคะ” เสียงหวานเอ่ยถามทั้งที่ก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคนที่ได้ชื่อว่าสามี

“นั่งลงสิ” ชายหนุ่มออกคำสั่งก่อนจะวางกระดาษบางลงบนโตีะต่อหน้าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา

มือเรียวสวยหยิบมันขึ้นมาอ่านรายละเอียดที่ไม่ยาวมากนักแต่สามารถทรมานหัวใจได้เจ็บแสบไม่น้อย

“ไหน ๆ เธอกับฉันจะต้องอยู่ด้วยกันในฐานะนี้อยู่แล้ว ก็ใช้มันให้เป็นประโยชน์ไปเลยดีกว่า”

“เราตกลงแต่งงานกันแค่ในนามเท่านั้นนี่คะ เรื่องในข้อตกลงขิงไม่เห็นว่าจะมีความจำเป็นอะไรที่เราจะต้องลึกซึ้งกันจริง ๆ”

“เธอจะเลี่ยงทำหน้าที่เมียหรือไง”

“แต่ผู้หญิงคนอื่นที่เขาพร้อมที่จะ...” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา

“ผู้หญิงที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับฉันมีเยอะมากอย่างที่เธอเข้าใจนั่นแหละ แต่ในเมื่อเธอมีชื่ออยู่ในทะเบียนสมรสแล้วก็ทำหน้าที่ซะ ฉันไม่อยากไปออกศึกกับผู้หญิงคนอื่นให้เธอมีเหตุมาฟ้องเอาสมบัติฉันหรอกนะ”

“แต่ว่าเราสองคนไม่ได้รักกันนี่คะ” หญิงสาวแย้งขึ้นทันควัน ในกระดาษที่เฉือนหัวใจดวงน้อยระบุชัดถึงหน้าที่ของภรรยาและสามีทางพฤตินัย

“ฉันไม่ได้รักเธอก็จริง แต่เธอน่ะ แน่ใจหรือไงว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับฉัน” นพเก้าเลิกคิ้วก่อนจะจดจ้องภรรยาในนามตัวเองอย่างรู้ทัน เขารู้ดีทีเดียวว่าหญิงสาวมีความรู้สึกอย่างไรต่อเขา เพราะสายตาที่เธอมองเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรเลยกับเมื่อครั้งก่อนที่เขาจะย้ายออกไปใช้ชีวิตตัวคนเดียว

“พี่เก้ารู้เหรอคะ” เขมจิราไม่รู้จะปากแข็งไปเพื่ออะไรในเมื่อตอนนี้เขารู้ทันเธอหมดแล้วทุกทาง

“ฉันไม่ได้โง่ แล้วเธอจะตกลงไหม ถ้าไม่ตกลงฉันก็ไม่ฝืนใจเธอหรอกนะ”

คนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาอ่านข้อความบนกระดาษอีกครั้ง ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัวราวกับกำลังใช้ความคิดอย่างมากในการตัดสินใจครั้งสำคัญ

“ไหน ๆ เธอก็รู้สึกกับฉันอยู่แล้ว แทนที่จะปฏิเสธข้อเสนอนี้ ทำไมไม่คิดซะว่าได้ทำตามใจตัวเองตั้งสองปีล่ะ” ทั้งน้ำเสียงและแววตาที่เขาจดจ้องมายังคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยานั้นไม่มีความรักเจืออยู่ในนั้นเลยแม้แต่น้อย มีเพียงแต่ความเอาแต่ใจและเห็นแก่ได้ของตัวเอง

“แล้วถ้าครบสองปี เราจะเอายังไงกันต่อคะ” เขมจิราเอ่ยถามเสียงสั่น หัวใจดวงน้อยเจ็บปวดเหลือเกินที่เขารู้ทั้งรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรก็ยังใจร้ายยื่นข้อเสนอนี้มาให้กันอีก

“หย่า”

“ขิงตกลงรับข้อเสนอค่ะ แต่ขอไม่เซ็นเอกสารนี้ได้ไหมคะ” มือเรียวสวยปาดน้ำตาตัวเองที่ไหลลงมาป้อยๆ อย่างน่าสงสาร แต่มันไม่ได้น่าสงสารมากพอให้นพเก้ารู้สึกเห็นใจ

“ไม่ได้ เกิดเธอเล่นตุกติก ละเมิดสัญญาขึ้นมาฉันก็แย่น่ะสิ จัดการให้เรียบร้อย จะมีหรือไม่มีเอกสารแผ่นนี้ฉันก็รักเธอไม่ลงอยู่ดี”

วาจาทำร้ายหัวใจของชายหนุ่มตรงหน้าทำให้หญิงสาวเลือกที่จะทำตามความต้องการของเขาอย่างไม่มีทางเลือก ได้แต่กล่าวโทษตัวเองที่ซ่อนความรู้สึกเอาไว้ไม่ดีมากพอจนทำให้เขาจับได้ ซ่อนไว้ไม่ลึกมากพอจนทำให้เขาเอามันมาต่อรองกับหัวใจดวงนี้

“พี่เก้าต้องการอะไรอีกไหมคะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขิงขอตัวก่อนนะคะ”

“ตามสบาย”

คนตัวโตเอ่ยอย่างไม่คิดแยแส กว่าเขาจะดึงสติตัวเองกลับมาได้ก็หลังจากที่ได้ยินเสียงประตูบานกว้างปิดสนิทลงอีกครั้งพร้อมกับร่างบอบบางที่ลับสายตาไป

นพเก้ายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างช้าๆ เพื่อบรรเทาความเครียดที่ก่อตัวขึ้นในความคิด เพราะสัมผัสของเขมจิราผู้หญิงที่เขาไม่เคยคิดจะแตะต้องหรือเฉียดใกล้ที่มันคลาดไปคลาดมาจนรบกวนจิตใจอยู่จนนอนแทบไม่หลับ ทำให้เขาต้องลุกขึ้นมาทำอะไรบ้า ๆ บอ ๆ อย่างการลงชื่อในสัญญาเส็งเคร็งนี้ กอปรกับการอยากสั่งสอนคนตัวเล็กว่าอย่าริอ่านเอาของโง่ๆ อย่างคำว่ารักหรือรู้สึกดีมาจับเขาไว้ในทะเบียนสมรสเป็นอันขาด ในเมื่อทั้งสลิลที่ตายไปและตัวเธอที่อยากได้เขาเป็นผัวจนตัวสั่นถึงขนาดต้องให้พ่อที่ตายไปแล้วของเขาเขียนพินัยกรรมขึ้นมาบังคับ เขาก็จะสนองให้เจ็บเจียนตายกันไปข้างนึง