ตอนที่ 6

เมื่อได้สติกลับคืนมาเขมจิราก็ถึงกับตัวชาดิก เธอรับรู้และเข้าใจในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้ และความเข้าใจนี้แหละที่ทำให้เธอยิ่งรู้สึกว่าตัวเองทำตัวไร้ราคา

                “เอามือมาปิดทำไม คิดหรือว่าตอนนี้มันจะช่วยอะไรได้ หืม” รอยยิ้มมาดร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นท่าทางเหนียมอายของสาวเจ้า

ที่อุตส่าห์ยกมือบอบบางขึ้นมาปกปิดอกคู่สวยของตัวเอง

                “พี่เก้าทำไมต้องแกล้งขิงอย่างนี้ด้วยคะ ขิงรู้ว่าพี่เก้าเกลียดขิง จำใจต้องแต่งงานกับขิง แต่ไม่เห็นต้องทำให้ขิงอายอย่างนี้เลยนี่คะ”

                สาวน้อยตัดพ้อคนตรงหน้าทั้งน้ำตา แต่กลับเบือนหน้าหนี เธออายแสนอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนที่ปล่อยให้เขามาปอกเปลือกเธอจนล่อนจ้อนแถมยังหยอกล้อเธอราวกับเป็นของเล่นราคาถูกอีก

                “คืนเสื้อผ้าขิงมาค่ะ ขิงจะกลับไปนอนแล้ว”

               

                ให้ตายเถอะทุกอย่างที่เขาอุตส่าห์อดทนรอมาพังครืนลงไปจนหมดไม่เหลือเค้า เขมจิราตัวแสบเธอไม่รู้หรือไงว่าตอนนี้ร่างกายเขามันร่ำร้องหาเธอขนาดไหน แล้วอะไรดลใจเธอให้ต่อต้านเขาขึ้นมาได้ทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอแทบไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ที่รอคอยความปราณีจากเขาเลยซักนิด

                “มันเรื่องของเธอ เสื้อผ้าเธอเหรอ กองอยู่ที่พื้นนั่นไง” เขาอยากจะสานต่อเหตุการณ์เมื่อครู่ใจจะขาดแต่ทว่าทิฐินั้นกลับทำให้เขาทำ

ในสิ่งที่ตรงข้ามกัน

                “ไม่ต้องกลัวฉันแอบดูหรอกเพราะว่าเมื่อกี้มันชัดมากกว่าตอนนี้เยอะ” คนตัวโตเอ่ยสำทับอีกทั้งยังเบือนหน้าหนีให้อีกฝ่ายยิ่งเข้าใจผิดกันไปไกลกว่าเดิม

                เขมจิราปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ รีบคว้าเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมาจากพื้นทันทีที่ได้รับอิสรภาพ หญิงสาวหันแผ่นหลังเล็กให้กับเขาก่อนจะรีบสวมเสื้อผ้าของตัวเองจนเข้าที่เหมือนอย่างที่มันเคยเป็นแต่ด้วยความรีบร้อนหญิงสาวกลับพบว่าชิ้นส่วนสำคัญนั้นมันกลับหายไป

                “หาไอ้นี่อยู่หรือไง” คนตัวโตคลี่ชุดชั้นในตัวจิ๋วในมือออกอย่างช้าๆ

                หญิงสาวแทบจะเอาหน้ามุดพื้นให้ตายไปซะเดี๋ยวนี้ ในเมื่อสิ่งที่เธอกำลังมองหาอยู่มันคือชิ้นเดียวกันกับที่อยู่ในมือเขาตอนนี้

                ใบหน้าหล่อเหลาผุดยิ้มร้ายกาจเป็นการเยาะเย้ยและจัดการวางมันลงบนที่นอนใกล้ๆ ตัว

                “อยากได้คืนก็เข้ามาเอาสิ” เสียงทุ้มเจือความทะเล้น

                “พี่เก้าคืนให้น้ำขิงนะคะ” สาวน้อยขอร้องอย่างน่าเห็นใจ แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะยอมเชื่อฟัง

                “ฉันก็บอกแล้วไงว่าเธอต้องมาเอาเอง ฉันไม่ใช่คนรับใช้เธอซักหน่อย” ไหล่กว้างไหวเล็กน้อยอย่างยียวน

               

                ภรรยาขี้กลัวรวบรวมเอาความกล้าทั้งหมดเดินตรงเข้าไปหาคนตัวโตหวังเพียงให้ได้สิ่งที่ต้องการคืนก็เท่านั้น แต่สิ่งที่เธอลืมคิดไปนั้นก็คือ เขามันเจ้าเล่ห์!!!

                “พี่เก้าปล่อยขิงนะคะ” สาวน้อยร้องขอ เมื่อพบว่าตัวเองกลายเป็นเหยื่ออันโอชะของเขาไปเสียแล้ว

                “เธอมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉันไม่ทราบน้ำขิง” นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองคนตัวเล็กเป็นประกายก่อนจะโถมกายทับร่างเล็กเอาไว้ไม่ให้หนีรอดไปได้อีกเป็นครั้งที่สอง

                “ไม่เอานะคะพี่เก้า อย่าทำกับขิงอย่างนี้เลยนะคะ” สาวน้อยอ่อนยวบลงในอ้อมกอดขอร้องคนตรงหน้าให้เห็นใจ เธอรู้ว่าเขาเกลียดเธอเข้ากระดูกดำ แต่อย่างน้อยขอแค่เขาอย่าเห็นเธอเป็นเพียงของเล่นเพียงชั่วครั้งชั่วคราวก็พอแล้ว

                “ให้ตายเถอะน้ำขิง นี่เธอจะร้องไห้ทำไม ฉัน....ฉัน.....โธ่เว้ย!!!!” นพเก้ากระฟัดกระเฟียดเสียงดังลั่น ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมขึ้นมาอย่างน่ากลัวก่อนจะคืนอิสระให้กับเธออย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง เพราะเขาไม่ชอบที่จะฝืนใจใคร

               

“ออกไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ ออกไป”

                แม้จะได้รับอิสระอย่างที่อยากได้แต่ความเจ้าอารมณ์ของนพเก้านั้นกลับทำให้ร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัวไม่มีแม้แต่แรงที่จะวิ่งหนีเหมือนอย่างที่เขาบัญชา

                “นั่งบื้ออยู่ทำไม บอกให้ออกไปไง หรือว่าอยากให้ฉันทำอะไรเธอขึ้นมาจริง ๆ บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ออมมือ” มือหนาบีบลงบนไหล่มนลาดทั้งสองข้างอย่างไม่สบอารมณ์ เลือดในกายที่สูบฉีดให้พลุ้งพล่านอยู่ตอนนี้ก็ทำให้เขาแทบจะบ้าอยู่แล้วที่มันเอาแต่ร่ำร้องหาเธออยู่อย่างนั้น แต่ที่ทำให้เขาหงุดหงิดเสียยิ่งกว่าคือสาวเจ้ากลับนั่งนิ่งไม่ยอมไปให้พ้นเสียที

                “ไม่ออกไปอย่างนั้นหรือ แล้วอย่ามาว่าฉันใจร้ายนะน้ำขิง!!”

                ร่างกายกำยำจู่โจมสาวน้อยอย่างว่องไว มือหนาจัดการปลดเปลื้องผ้าผ่อนของทั้งเขาและเธอให้ร่วงหล่นไปกระจัดกระจายอยู่ที่พื้นห้อง ปากที่คอยแต่พ่นคำทำร้ายหัวใจกระวีกระวาดประทับลงบนริมฝีปากสีชมพูสวยราวกับมีแรงดึงดูดบดขยี้ตีตราความหอมหวานอย่างร้อนแรงและวาบหวาม มือไม้ที่ควรจะได้พิสูจน์ความนุ่มนิ่มของเขมจิรากลับต้องคอยปัดป้องการต่อต้านจนขัดใจ

                “พี่เก้า...พี่เก้า...ขิงกลัว” สาวน้อยเอ่ยคำวอนทันทีที่เขาถอนจุมพิตและมันทำให้คนหน้ามืดได้สติกลับคืนมา

                สาวน้อยสะอื้นฮักจนน่าสงสาร ความดิบห่ามที่เขาแสดงออกเมื่อครู่มันทำให้เธอกลัวจนจับหัวใจ ร่างบางไร้การต่อสู้ขัดขืนใดๆ ดวงตากลมโตมีแต่น้ำตาที่ไหลลงมาอาบพวงแก้มจนเปียกชุ่ม

                “พี่เก้า”

                “ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน ใส่เสื้อผ้าของเธอให้เรียบร้อยซะน้ำขิง แล้วก็ออกไปได้แล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก เธอจะไปที่ไหนก็ไป”

                ปราการกล้ามเนื้ออย่างเขาขยับตัวเองลงมานอนบนที่นอนกว้าง เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างราบเรียบไร้ซึ่งความเกรี้ยวกราดแต่กลับเต็มไปด้วยความผิดหวังจนสามารถรับรู้ได้

                หญิงสาวจัดการตัวเองจนเรียบร้อยดีก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่กล้าหันกลับไปมองคนที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงอีก

                พ้นเงาของเขมจิราแล้วชายหนุ่มยังคงนอนกลิ้งไปมาอยู่เตียงด้วยความหงุดหงิดที่เธอทำให้เขาฝันค้างอยู่อย่างนี้ ให้ตายเถอะเธอคนนี้มีอิทธิพลกับเขามากเกินไปแล้ว

                “ยัยบ้า!!!” พูดจบหมอนหนุนใบใหญ่ก็ถูกปาลงบนพื้นจนกระเด็นกระดอนโดยที่เจ้าของไม่ได้เหลียวแล

                “ทำมาเป็นบีบน้ำตาให้น่าสงสาร น่ารำคาญ”

คนเอาแต่ใจตัดพ้อได้เพียงแค่ลมปากแต่ในใจกลับปรารถนาให้ความนุ่มนิ่มที่เขาเพิ่งจะพิสูจน์มาหยก ๆ มาอยู่ในอ้อมกอดจนไม่สามารถลบเลือนได้ เพราะเมื่อยามที่เขาได้สัมผัสกับความอ่อนโยนที่ไม่ประสีประสาของเขมจิรามันไม่ได้อบอุ่นแค่ร่างกายแต่มันกลับอบอุ่นไปถึงหัวใจที่เย็นชาของเขาด้วย

ชายหนุ่มพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียงกว้าง พยายามข่มตานอนให้หลับแต่กลับไม่เป็นผลเพราะความหวานละมุนของเขมจิรายังคงทำให้ฟุ้งซ่าน กว่าจะหลับตาลงได้ก็เกือบรุ่งสางเข้าไปแล้ว