ตอนที่ 8

เขมจิราเดินทางมาโรงพยาบาลกับลลิตาเพื่อนสนิทเพื่อมาจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะต้องทำหน้าที่ภรรยาทางพฤตินัยเพราะในสัญญาที่ทำร่วมกันกับสามีนั้นระบุชัดเจนว่าไม่ต้องการให้เธอตั้งครรภ์เด็ดขาด หากมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้นเธอต้องจำยอมรับความผิดพลาดนั้นแต่เพียงผู้เดียว

“ขิง แกโอเคแน่ ใช่ไหม” ลลิตากุมมือเพื่อนเอาไว้อย่างห่วงใย เพราะเพื่อนรักคนนี้กลัวเข็มฉีดยายิ่งกว่าอะไร

“อืม..ไหน ๆ ฉันก็ชอบเขาไปแล้วนี่”

“ฉันไม่คิดเลยนะว่าพี่เก้าจะเป็นผู้ชายแบบนี้ ถึงจะรู้มาบ้างก็เถอะไม่อย่างนั้นจะคบกันเป็นเพื่อนกับพี่ชายฉันได้ยังไง”

“แกไม่เสียใจแน่นะ” นางแบบสาวเอ่ยถามเพื่อนตัวเองอีกครั้ง

หญิงสาวไม่ได้ตอบคำถามอะไรนอกเสียจากเดินเข้าห้องตรวจตามที่เจ้าหน้าที่เรียกชื่อก็เท่านั้น

หลังจากเสร็จธุระจากโรงพยาบาลลิลตาก็กลับมาที่บ้านโดยมีลลิตาอาสาขับรถมาส่ง สองสาวเดินเข้ามาในบ้านพูดคุยหยอกล้อกันสนุกสนาน ก่อนที่รอยยิ้มทั้งหมดจะจางลงเพราะคนที่นั่งหัวโด่อยู่ที่ห้องรับแขก

“สวัสดีค่ะพี่เก้า” ลลิตายกมือไหว้เพื่อนของญาติผู้พี่ด้วยสีหน้าที่ไม่บอกบุญไม่รับ

“สวัสดีครับ น้องลิตา” นพเก้ารับไหว้คนอายุน้อยกว่า แต่ทว่าสายตานั้นจับจ้องไปที่ร่างระหงของภรรยาอย่างเขมจิรา

“อยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันก่อนสิครับ”

“ได้สิคะ คืนนี้ลิตาว่าจะค้างที่นี่ด้วยเลย” นางแบบสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“อย่างนั้นพี่ให้คนเตรียมห้องให้แล้วกันนะ”

“ไม่รบกวนขนาดนั้นหรอกค่ะ ลิตาจะนอนห้องเดียวกับขิงเอง”

เพราะรู้มาว่าเพื่อนสนิทยังคงแยกห้องนอนกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีอย่างนพเก้า ทำให้ลลิตาไม่ลังเลเลยที่จะสถาปนาตัวเองเป็นไม้กันหมาบ้าให้เพื่อนรัก

“เพื่อนน้องลิตาไม่ได้บอกหรอกเหรอครับ ว่าเขานอนห้องเดียวกับพี่” แม้น้ำเสียงนั้นจะดูเป็นมิตรมากเพียงใด แต่ทว่าสานตาของเขาที่จดจ้องเขมจิรานั้นมันคล้ายกับว่ากำลังจะตัดชะตาเธอเสียให้ได้

“ถ้างั้นคืนนี้ ลิตาขอยืมตัวเพื่อนมานอนด้วย พี่เก้าคงไม่ว่าอะไรหรอกใช่ไหมคะ”

เมื่อเจอน้องสาวของเพื่อนต้อนเข้าอย่างนี้นพเก้าก็ได้แต่ยอมแพ้ ขนาดภควัตคนที่ไม่เคยยอมอ่อนข้อให้ใครยังต้องยอมแพ้ให้ญาติผู้น้องอย่างเธอ หากเขาดึงดันจะลากตัวเมียนิตินัยมานอนด้วยตามข้อตกลงเห็นทีว่าจะได้เห็นลลิตาในเวอร์ชั่นนางมารร้ายอย่างที่ภควัตเคยบอกกับตา

“ฝากไว้ก่อนเถอะเขมจิรา” ชายหนุ่มเข่นเขี้ยวพูดกับตัวเองอย่างเจ็บใจ

“วันนี้เธอไปไหนมา” เสียงทุ้มเอ่ยถามทันทีที่ร่างบางเหยียบย่างเข้ามาให้ห้องนอนส่วนตัว

“ไปโรงพยาบาลค่ะ ไปจัดการเรื่องคุมกำเนิดตามข้อตกลงของเราค่ะ” ร่างบางสูดลมหายใจเข้าปอดเต็มสูบก่อนจะตอบคำถามของคนตัวโต

“เธอพาลิตาไปด้วยหมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่าเที่ยวไปโพนทะนาเรื่องข้อตกลงนั่น”

“ขิงไม่ได้โพนทะนาค่ะ ขิงบอกแค่ลิตา”

“แล้วมันกงการอะไรของลิตาที่จะต้องมารับรู้เรื่องนี้ หรือว่าเธออยากหาพวกให้คนอื่นมองว่าฉันรังแกเธอ” คนตัวโตเดือดดาล

ภรรยาตัวน้อยก้มหน้างุดรู้ตัวดีว่าทำผิดข้อตกลง แต่เธอกลัวเกินกว่าจะทำเรื่องนี้เพียงลำพังจนต้องยอมปริปากบอกเพื่อนสนิทอย่างลลิตา

“ก็ถ้าขิงบอกพี่เก้า พี่เก้าจะพาขิงไปโรงพยาบาลเพื่อจัดการเรื่องนี้หรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างใคร่รู้

“ไม่!!”

“ขิงเข้าใจแล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขิงขอตัวก่อนนะคะ”

สิ้นเสียงนั้นร่างระหงก็วางของในมือไว้ให้ใกล้มือคนเอาแต่ใจก่อนจะหายลับออกจากห้องไปโดยไม่รอคำสั่งจากเจ้าของพื้นที่ ทิ้งให้คนปากเสียผุดลุกผุดนั่งด้วยความหงุดหงิดอยู่ภายในห้องนอน

สองสาวเพื่อนรักนอนหลับสบายอยู่บนเตียงกว้าง และตื่นขึ้นมารับเช้าวันใหม่ด้วยความสดใสและรอยยิ้ม ทั้งเขมจิราและลลิตานั่งคอยเจ้าของบ้านที่ยังไม่ปรากฎตัวอยู่นานสองนานจนแม่นมของนพเก้าต้องออกปากขอร้องผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยา

“ลิตา แกกินข้าวก่อนเลยนะไม่ต้องรอฉันหรอก เดี๋ยวฉันขึ้นไปดูพี่เก้าซะหน่อย”

“ห่วงจริงๆ เลยนะสามีคนนี้” นางแบบสาวเอ่ยแซว

“กินข้าวไปเถอะน่า” เขมจิราหันกลับมาค้อนใส่เพื่อนสาว ก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองของตัวบ้าน

มือเรียวสวยเคาะประตูเรียกเจ้าของห้องอยู่นานสองนานแต่กลับไร้เสียงตอบกลับ หญิงสาวจึงถือวิสาสะบิดลูกบิดและก็พบว่ามันไม่ได้ล็อคเอาไว้

ร่างระหงวางฝีเท้าของตัวเองอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้รบกวนเจ้าของห้อง ความเงียบที่กลืนกินห้องกว้างกับลมจากเครื่องปรับอากาศทำให้ใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยคำถาม

“พี่เก้าคะ ป้าแย้มให้ขิงขึ้นมาปลุกค่ะ” เสียงหวานเอ่ยเรียกคนตัวโตที่นอนแผ่หลาหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง

“พี่เก้าคะ สายแล้วนะคะ” มือเรียวสวยเอื้อมไปแตะที่หัวไหล่หนาเบาๆ และต้องรีบชักมือกลับเมื่อพบว่าอุณหภูมินั้นสูงเกินกว่าคนปกติ

“พี่เก้าไม่สบายเหรอคะ”

“อื้อ..เขมจิราเหรอ” เสียงทุ้มเอ่ยทั้งที่ยังไม่ลืมตาตื่น เมื่อสัมผัสได้ถึงหลังมือนุ่มที่แตะลงบนหน้าผาก

“ค่ะ ขิงเอง” หญิงสาวขานรับ พลางดึงผ้าห่มที่ร่นลงไปที่เอวสอบให้คลุมขึ้นมาถึงแผงอกที่เปลือยเปล่า

“ร้อน!!” สิ้นเสียงงัวเงียนั้นผ้าห่มผืนเดิมก็ถูกถีบลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า

“พี่เก้าลุกไหวไหมคะ อาบน้ำลดไข้ซะหน่อยนะคะ เดี๋ยวขิงไปเอายามาให้”

“เช็ดตัวให้หน่อย ปวดหัว” นพเก้ากระชากเสียงบอกภรรยาตัวน้อย ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเพราะความหนักอึ้งที่เล่นงานจนรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด

“แล้วก็ลางานด้วย ทั้งเธอทั้งฉัน”

“ค่ะ”

น้ำขิงทำตามคำสั่งของเจ้าของบ้านอย่างไม่อิดออด เธอจัดการโทรแจ้งเลขาหน้าห้องของนพเก้าและแจ้งกับหัวหน้างานของตัวเองเสร็จแล้ว ร่างบอบบางในชุดทำงานสีหวานก็หายเข้าไปในห้องน้ำและกลับออกมาพร้อมกับอุปกรณ์เช็ดตัว

“เดี๋ยวขิงมานะคะ”

หญิงสาวนึกขึ้นได้ว่าเพื่อนรักอย่างลลิตานั่งทานมื้อเช้าอยู่เพียงลำพังที่ด้านล่าง ไวเท่าความคิดเขมจิรารีบเร่งฝีเท้าลงไปที่ห้องอาหารของตัวบ้าน

“ลิตา แกกลับได้เลยนะ พี่เก้าไม่สบายวันนี้ฉันคงต้องอยู่ดูแล”

“อื้อ..ไว้วันหลังฉันมาเยี่ยมใหม่นะ ส่วนพี่เก้าก็อย่าเพิ่งรีบหายป่วย ฉันไม่อยากให้เขามารังแกเพื่อนฉัน”

“ขอบใจนะ”

ลลิตาและเขมจิราไม่เคยมีความลับต่อกันในทุก ๆ เรื่อง แน่นอนว่าเรื่องความรู้สึกของเขมจิราที่มีต่อนพเก้าเธอก็ย่อมรู้ แม้ว่าเพื่อนรักของเธอจะถูกบังคับให้อยู่ในฐานะภรรยาจำยอมของเจ้าของบ้านแต่เขมจิราก็ยินดีที่จะดูแลเขาในฐานะของคนที่แอบรัก

หลังจากร่ำลากันเรียบร้อยแล้ว ภรรยาตามกฎหมายของนพเก้าก็กลับเข้าไปในห้องนอนของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี