Mag-log in“อาหารร้านนี้อร่อยนะครับ เวลาผมมาที่นี่ผมมาทานบ่อย”
“บ้านคุณภัทรอยู่ที่ไหนเหรอคะ?"
“บ้านผมอยู่กรุงเทพครับแต่ผมก็ชอบมาเที่ยวที่นี่ นี่ก็เป็นร้านพี่สาวผมครับ"
“จริงเหรอคะ พี่สาวคุณจัดร้านได้สวยนะคะวิวก็ดี อาหารอร่อยด้วย”
“ผมลืมถามไปเลยคุณจาร์มาจากไหนครับ?”
“จาร์มาจากกรุงเทพเหมือนกันค่ะ คุณน้าพามาเที่ยวที่นี่เป็นครั้งแรกเลย เพราะจาร์พึ่งกลับมาจากอเมริกา”
“คุณจาร์เคยไปที่อื่นมั้ยครับ” วีรภัทรชวนคุยตลอดเพราะอยากรู้จักจารุวีย์มากขึ้น เขาเป็นคนที่ไม่สนใจใครง่ายๆและแปลกที่เขาสนใจจารุวีย์มากๆ
“จาร์ไม่เคยไปเที่ยวไหนเลยค่ะที่นี่ที่แรก”
“คุณจาร์พูดไทยได้คล่องและดีมากเลยนะครับทั้งที่ไม่ได้อยู่ที่ไทย”
“พอดีคุณแม่สอนค่ะและจ้างครูภาษาไทยมาสอนด้วย จาร์เลยรู้ภาษาไทยทั้งหมด เพราะคุณแม่วางแพลนว่าจะพามาอยู่ที่ไทย” ทำไมคุณภัทรชวนคุยดีจังแต่ก็ดีนะทำให้ฉันผ่อนคลายกับเรื่องที่ทุกข์
“ผมขออนุญาตขอไลน์คุณจาร์ไว้ได้มั้ยครับ เผื่อกลับกรุงเทพแล้วคุณจาร์เหงาอยากไปเที่ยวที่ไหนผมจะได้แนะนำ” วีภัทรอ้างไปอีกว่าอยากแนะนำที่เที่ยวความจริงแล้วอยากจะสานต่อความสัมพันธ์กับจารุวีย์
“ได้สิคะ จาร์มาอยู่ที่นี่ก็ไม่มีเพื่อนเลย อย่างน้อยมีคุณเป็นเพื่อนจาร์จะได้ไม่ต้องเหงามากเหมือนอยู่คนเดียว”
ที่โรงแรม…
“ตาภูเห็นหนูจาร์มั้ย แม่ไปหาที่ห้องก็ไม่เห็น”
“ไม่เห็นครับ..เขาไปเดินเล่นรึป่าว” ภูริทัตพูดแต่ก็แอบเป็นห่วงอยู่เพราะตนทำผิดต่อเธอแถมไม่ได้รับผิดชอบอะไรเลย
“แม่ลืมไปเลยว่ามีเบอร์น้องอยู่ เดี๋ยวลองโทรหาก่อนนะ”
“ครับ”
ที่ร้านอาหาร…
…กริ่งๆๆ เสียงโทรศัพท์จารุวีย์ดังขึ้น…
“ฮัลโหลค่ะคุณน้า…” .
“หนูจาร์อยู่ไหนลูก ตอนบ่ายเราจะกลับแล้วนะ”
“หนูอยู่ร้านอาหารที่ริมทะเลค่ะ อีกสักครู่หนูก็กลับแล้วค่ะ”
“รีบมานะ รีบมาเก็บของ”
“ได้ค่ะ คุณน้า” ถึงเวลาที่ฉันต้องกลับแล้วเหรอเนี้ยต้องกลับไปอยู่แบบเดิมๆต้องกลับไปเห็นหน้าคนที่ทำให้ฉันเป็นทุกข์
“คุณจาร์จะกลับแล้วเหรอครับ?"
“ใช่ค่ะ จาร์ต้องรีบไปเก็บของกลับกรุงเทพแล้ว” จารุวีย์พูดด้วยความถอดใจ
“ทำไมคุณจาร์ทำหน้าเหมือนไม่อยากกลับเลย” วีรภัทรเห็นจารุวีย์ทำหน้าอมทุกข์เหมือนอึดอัดไม่อยากเจอหน้าใครสักคน
“ป่าวหรอกค่ะ เดี๋ยวจาร์กลับก่อนนะคะค่าอาหารเท่าไหร่คะ”
“ไม่เป็นไรครับมื้อนี้ผมเลี้ยง” เลี้ยงไปทั้งชีวิตเลยยังได้สำหรับจารุวีย์เธอถูกใจผมมากไม่เหมือนใครที่ผมเคยเจอ
“ไม่เป็นไรค่ะ จาร์เกรงใจพึ่งเจอกัน จาร์ไม่กล้ารบกวนคุณภัทรหรอกค่ะ”
“รบกวนอะไรกันครับแค่นี้เอง อีกอย่างนี่ร้านอาหารพี่สาวผมเองผมขอเลี้ยงเองนะครับ” วีรภัทรไม่เคยพาใครมาทานข้าวด้วยสักคนเพราะเขาเองก็ไม่ค่อยสนใจใครเลยผู้หญิงมากมายเข้าหาเขาแต่เขากลับไม่ชอบจารุวีย์เป็นคนแรกที่พึ่งเจอแล้วกลับชวนมาทานข้าว และชอบจาร์มากด้วยซ้ำนี่สินะเขาเรียกรักแรกพบ
“ก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะสำหรับอาหารอร่อยๆ จาร์ไปก่อนนะ” พูดเสร็จจารุวีย์ก็เดินออกไป
ฉันไม่คิดเลยว่าจะมาเจอคนที่ทำให้สบายใจแถมเป็นสุภาพบุรุษด้วยไม่เหมือนกับคุณภูบ้าบออะไรนั่น ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษอะไรเลย
เมาแล้วรู้ว่าไม่มีสติแล้วยังจะดื่มทำไมจนเมาขนาดนั้นความซวยเลยมาตกอยู่ที่ฉัน แต่ฉันเองก็ผิดที่ดื่มจนตัวเองไม่มีสติ แต่ถ้าเขาไม่เข้ามาเรื่องก็คงไม่เกิด ทำให้ฉันต้องเสียสิ่งที่สำคัญที่สุดของฉันไปฉันเก็บไว้ให้สามีในอนาคตของฉันแท้ๆคิดแล้วก็ปวดหัว
ที่โรงแรม..
“หนูจาร์มาแล้วเหรอ รีบเก็บของเร็วเดี๋ยวน้าเก็บช่วย”
“ขอบคุณค่ะคุณน้า”
“เดี๋ยวผมกับข้าวไปรอที่รถนะครับ” ภูริทัตพูดแบบไม่สนใจใยดีอะไรจารุวีย์เลยทั้งที่เมื่อคืนมีความสัมพันธุ์กันแต่ก็ด้วยความไม่มีสติและเขาไม่ได้รักหนิ
“เดี๋ยวข้าวไปช่วยเก็บของน้องจาร์ด้วยดีกว่านะคะจะได้เสร็จเร็ว ภูไปรอที่รถเถอะค่ะ” ข้าวฟ่างเธอเองก็เป็นคนที่จิตใจดีไม่แปลกเลยที่ภูริทัตถึงรักเธอมากยอมเป็นคนเห็นแก่ตัวไม่รับผิดชอบจารุวีย์เพื่อที่จะได้แต่งงานกับข้าวฟ่าง
“ไม่ต้องหรอกข้าวของแค่นี่เก็บไม่นานหรอก” ภูริทัตพูดเสร็จก็ดึงมือข้าวฟ่างไปที่รถ
คุณข้าวฟ่างไม่ควรต้องมาเจอคนแบบคุณเลยด้วยซ้ำคนอะไรก็ไม่รู้ไม่คิดถึงคนอื่นเลย
ถึงบ้านภูริทัตก็ไปส่งข้าวฟ่างทำให้จารุวีย์รู้สึกนอยทั้งที่ไม่ได้รัก แต่ผู้หญิงเมื่อมีความสัมพันธุ์กับผู้ชายที่เป็นคนแรกมันก็ต้องมีความรู้สึกบ้างแหละ
>>>>>>ติดตามตอนต่อไป
“เดี๋ยวผมจะพานิชาไปหาพ่อแม่และมาตกแต่งให้ถูกต้องนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาในขณะที่ลุงและหลานคุยกัน หญิงสาวหันไปมองอย่างประหลาดใจและแอบดีใจเพราะเขานั้นวางแผนอนาคตมีเธออยู่ด้วยตลอด“เอาอย่างงั้นเลยเหรอ แสดงว่าจริงจังกับนิชามากเลยสิ” ลุงของนิชาหันไปถามและยิ้มด้วยความปลื้มใจเพราะถึงแม้หลานสาวของเขาจะเป็นแม่หม้ายลูกติดยังมีเด็กหนุ่มมาจริงจังด้วย“ครับผมจริงจังกับนิชาจริงๆ” หญิงสาวยิ้มแก้มบานหน้าแดงก่ำเพราะคำพูดของเด็กหนุ่มเมื่อคุยกันเสร็จเด็กหนุ่มก็พานิชากับลูกไปที่บ้านของเขา เขาให้คนขนของมาไว้เรียบร้อยเมื่อขับรถถึงบ้านนิชาและเด็กหนุ่มก็เข้าไปภายในบ้านบ้านถูกตกแต่งอย่างสวยงามแต่ที่น่าแปลกใจคือมีของสำหรับเด็กเล็กด้วย“นี่อะไรเหรอ มีของแบบนี้ด้วย?” หญิงสาวหันไปถามอย่างประหลาดใจชายหนุ่มยิ้มและเดินไปกอดไหล่นิชาที่อุ้มลูกอยู่ และพูดกับเธอ “ก็ของลูกของเราไง” หญิงสาวรู้สึกดีเป็นอย่างมากที่เขาทำอะไรก็นึกถึงเธอและลูกตลอดถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ลูกของเขาแท้ๆ ต่างจากพ่อของลูกเธอตอนนี้ก็ไม่เห็นมาเยี่ยมลูกเลยแต่ก็ดีเหมือนกันเพราะเธอจะได้ไม่ต้องอึดอัดนิชาวางลูกนอนและเดินดูรอบๆ บ้านส่วนเด็กหนุ่มก็นั่งดูลูกเม
บ้านลุงของนิชาในวันที่พ่อแม่ของเธอจะกลับเมืองนอกเพื่อไปดูแลธุรกิจต่อรถหรูวิ่งเข้ามาที่บ้านอีกตามเคยในวันนี้พ่อของนิชาและลุงของเธอนั้นไม่ได้ไปที่บริษัทเพราะจะไปส่งพ่อแม่นิชากลับเมืองนอกในตอนบ่ายทีแรกนิชากับลูกของเธอก็จะกลับไปอยู่กับพ่อแม่แต่เด็กหนุ่มนั้นขอร้องเธอไว้เพราะจะพาเธอไปที่บ้านอยู่เชียงรายเพื่อที่จะแนะนำเธอให้พ่อแม่เขานั้นได้รับรู้ถึงว่าที่ลูกสะใภ้ “รถใครอีกอย่าบอกนะว่ารถเจ้าเด็กนั้น” พ่อของนิชาเอ่ยถามด้วยความไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่เพราะเห็นว่าบอสยังอายุน้อยจึงกลัวว่าจะมาทำให้ลูกสาวเขาเสียใจอีกเหมือนกับตอนธีรเดชเพราะตอนนี้เขาได้เห็นพฤติกรรมของชายหนุ่มที่เคยเป็นคนดีอย่างธีรเดชแล้วตอนนี้กลับมั่วผู้หญิงไปหมด“ใช่ค่ะคุณพ่อ” นิชาเอ่ยขึ้นมาอย่างคาดหวังว่าพ่อของเธอจะใจอ่อนลงเปิดใจให้เด็กหนุ่ม ทว่าเขานั้นก็เริ่มใจอ่อนแล้วแค่ไม่ได้แสดงออกมาเขาเองก็คอยติดตามนิชาและเด็กหนุ่มอยู่เหมือนกันรับรู้เรื่องของทั้งสองมาโดยตลอดและรู้แล้วว่าเขานั้นสามารถดูแลนิชาและลูกได้จึงไม่ได้ว่าอะไร“เรียกเขามาหาพ่อสิ” คำพูดของมานพทำให้แม่นิชาและเธอถึงกับอึ้งและงงไปเลยเพราะน้ำเสียงที่เขาพูดนั้นเป็นปกติราวกับว
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีส่งเข้าหอเขาก็เข้าไปอยู่ในห้องทำงานภายในห้องนอนของเขา เและจัดเตรียมที่นอนตรงที่อื่นไว้ให้โฟกัสนอนเพราะไม่ต้องการให้เธอมานอนทับที่ของนิชาน้ำตาของลูกผู้ชายอย่างเขาไม่ได้หลั่งใหลง่ายแบบนี้แต่มันคงเป็นเพราะความเจ็บปวดมันเข้ามาบ่อยเกินกับเรื่องความรักเขาท้อแท้กับชีวิตเป็นอย่างมากมีเงินทองชื่อเสียงมากมายแล้วยังไงสุดท้ายแล้วก็ไม่มีความสุขอยู่ดีโฟกัสที่เห็นทุกอย่างก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ หน่ำซ้ำยังมีลูกที่เกิดมาโดยที่ไม่ได้ผิดอะไรต้องมารับผลที่เธอก่อ เธอจึงพยายามจะทำให้เขารักเพื่อเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แต่เธอเองก็ลืมไปว่าตัวเองทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาพังหญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่มึนเมาอย่างไม่ได้สติเธอเข้าไปโอบกอดเขา และเขานั้นกลับดันเธอออก “ออกไป๊!” เสียงไล่ที่ดังก้องทำให้เธอตกใจแต่ก็ไม่ยอมที่จะปล่อยเขาไป เธอเข้าไปจูบเขาเต็มริมฝีปากหลังจากนั้นธีรเดชก็พยายามผลักออกเธอยังคงพยายามเข้าหาไม่เลิก ด้วยความมึนเมาและมีอารมณ์ “ต้องการแบบนี้ใช่ไหม ได้!” เขาหันไปพูดกับเธอเสียงแข็งและจับเธอลากมาที่เตียงนอนที่เขาเคยนอนกับนิชา ผลักเธอลงไปและล
นิชาเห็นว่าเขาพยายามมาทุกอย่างดีกับเธอทุกอย่างถึงแม้ว่าจะอายุน้อยกว่าเธอถึงห้าปีแต่เขานั้นก็ให้ความอบอุ่นใจให้เธอเสมอ “แล้วบอสต้องการแบบไหน”เด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็มองหน้าเธออย่างมีความหวัง “ผมต้องการเป็นแฟนกับพี่ หรือถ้าพี่อยากแต่งผมก็พร้อมนะ” รอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาทำให้หญิงสาวที่คิดว่าตัวเองอายุเยอะเกิดหวั่นไหว“งั้นพี่ให้ได้แค่เป็นแฟน” ชายหนุ่มแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยินเพราะผ่านมาตั้งหลายเดือนกว่าที่เธอนั้นจะยอมเปิดใจ ความปลื้มปิติทะลักล้นหัวใจของเขาสุดท้ายแล้วความพยายามก็ไม่สูญเปล่าแต่ในขณะนั้นนัสรีแม่ของนิชาก็เดินมาพอดี “มันจะไม่เร็วไปเหรอนิชา!” นัสรีเอ่ยถามราวกับว่าเธอได้ยินทุกอย่าง คำพูดของเธอทำให้นิชาตกใจเป็นอย่างมาก“คุณแม่ได้ยินทุกอย่างแล้วเหรอคะ?” หญิงสาวหัวใจสั่นสะท้านอย่างหวาดหวั่นกลัวว่าแม่ของเธอจะไม่ให้ยุ่งกับเด็กหนุ่มอีก“ใช่ นิชาเพิ่งจะเสียใจจากธีรเดชมาทำไมหนูกล้าเปิดใจเร็วขนาดนี้ แถมผู้ชายคนนี้ยังเด็กกว่าลูกอีก จะดูแลลูกยังไง”“ผมดูแลพี่นิชาได้นะครับแม่ ถึงผมจะอายุน้อยแต่ผมเชื่อว่าผมจะดูแลคนที่ผมรักได้” เด็กหนุ่มไม่สามารถอยู่เฉยได้จึง
ในน้ำเสียงเย็นชาของเธอแฝงไปด้วยความเจ็บปวดเพราะเธอนั้นจนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว เพราะมันมาถึงจุดที่กลับไปไม่ได้แล้วหยาดน้ำตายังคงค้างอยู่นัยต์ตาของเธอ และเมื่อชายหนุ่มผู้เป็นอดีตสามีได้ยินเช่นนั้นก็จนปัญญา นึกก่นด่าความต่ำช้าที่ตนเองได้กระทำไว้ในใจโอกาสเขาคงไม่มีอีกแล้ว“ผมขอโทษนะที่ผ่านมา ผมรับรู้แล้วว่ายังไงคุณไม่ให้อภัยผมแล้วสิ่งเดียวที่อยากจะขอคือขอผมได้มาหาลูกบ้างได้ไหม”ธีรเดชเปล่งน้ำเสียงอันสั่นคลอทำให้หญิงสาวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ปล่อยหลั่งใหลนองบนใบหน้าอันงดงามของเธอพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาว่า “ได้ค่ะ ฉันให้คุณได้แค่นี้”ชายหนุ่มปาดน้ำตาที่ใหลออกมาด้วยความดีใจที่อย่างน้อยเขาก็ยังเหลือโอกาสได้เจอลูกในขณะที่เด็กหนุ่มขับรถไปจอดใกล้กับบ้านที่คนรักของตนอยู่และนั่งคิดวกวนว่าจะเข้าไปหาเธอดีไหม คิดถึงอยากเข้าไปหาก็กลัวว่าเธอจะลำคาญจึงทำได้แค่จอดดูอยู่ใกล้ๆและผ่านไปไม่นานเขาก็เห็นรถของธีรเดชขับออกจากบ้านนิชาไป สุดท้ายเขาก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ตัดสินใจขับเข้าไปที่บ้านนิชาหญิงสาวที่เห็นรถหรูขับเข้ามาเกิดความสงสัยว่ารถใครกันนะแต่เมื่อนึกไปมาก็จำได้ในทันทีว่านี่เป็นรถของเด็กหน
“ยังไงก็รีบหน่อยแล้วก่อน เพราะลูกสาวฉันท้องก็โตขึ้นเรื่อยๆ”“โอเคไปพักก่อนเถอะ” ธารุณีพูดจบก็เดินไปนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ที่สวนหลังบ้าน เธอเครียดเป็นอย่างมากเพราะดูท่าทางรอบนี้ธีรเดชจะไม่ค่อยเชื่อฟังเธอสักเท่าไหร่ แถมเพื่อนของเธอก็มาไม่พอใจอีกธารุณีนั่งคิดทบทวนและได้รับรู้ว่าเรื่องที่มันวุ่นวายทั้งหมดนี้ก็เพราะเธอเองนั้นแหละที่มาบงการชีวิตลูกชายเกินไปทำให้เขาต้องเลิกลากับคนรักไปถึงสองครั้งฉันจะทำยังไงดีนะมันตันไปหมดทุกทางแล้ว ให้ธีรเดชกลับไปหานิชาก็ไม่ได้แล้วจะให้ธีรเดชแต่งกับหนูโฟก็คงไม่ยอมหรอกหญิงวัยกลางคนนั่งบ่นอยู่คนเดียว เธอกดโทรไปหาสามีของเธอเพื่อขอคำปรึกษาแต่ก็ไม่ช่วยให้เธอคลายความทุกข์เหล่านั้นไปได้เลยบ้านลุงนิชาผ่านไปจนเย็นนิชาก็ไม่เห็นเด็กหนุ่มมาหาที่บ้านเลย เธอรู้สึกแปลกไปเพราะปกติแล้วเขานั้นจะเข้ามาหาเธอบ่อยๆ ถึงแม้ว่าเธอไม่ต้องการก็ตามแต่ทำไมกันนะวันนี้เขาไม่โพล่มาให้เห็นเลย“เป็นอะไรหรือเปล่านิชาแม่เห็นหนุมองที่ประตูบ้านบ่อยมาก” แม่ของหญิงสาวเมื่อเห็นพฤติกรรมของเธอแปลกไปจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“ปะ..เปล่าค่ะ” หญิงสาวหันมาด้วยท่าทางที่มีพิรุธและรีบปฏิเสธไป เพราะกลัวว่าแ