Novels by ดับบิวซี

"จริงด้วยที่พี่ต้องแต่งงานก็เพราะพวกเขาอยากมีหลานพี่เจอหนทางแล้วแจน" เขายิ้มด้วยความดีใจดวงตาเบิกกว้างฉันเห็นสายตาของเขาเปล่งประกายทำให้แน่ใจว่าเขาเจอทางออกแล้วจริงๆ"แจนมีอะไรจะบอกพี่ด้วยนะ""เรื่องอะไรเหรอ""ประจำเดือนแจนขาดไปหนึ่งเดือน" เขาเก็บสีหน้าความดีใจไว้ไม่อยู่เลย"ไปซื้อที่ตรวจกัน" เขาลุกขึ้นจะพาฉันไปซื้อที่ตรวจทั้งที่ตอนนี้ก็เริ่มดึกแล้วเขาดูตื่นเต้นไม่น้อยนี่เป็นเหตุผลที่ฉันไม่อยากบอกเพราะกลัวว่าหากมันไม่เป็นอย่างที่คิดกลัวว่าเขาจะผิดหวัง"เดี๋ยวสิคะวันนี้มันดึกมากแล้วนะไว้พรุ่งนี้แจนจะรีบตรวจ" เขายิ้มไม่หุบเลยฉันยิ่งเห็นรอยยิ้มของเขาก็ยิ่งทำให้ฉันมีความสุข เมื่อทานอาหารเสร็จเราทั้งคู่ก็กลับที่พักที่เป็นบ้านตากอากาศเขาเดินวนไปมาอยู่หลายรอบจนฉันเวียนหัว"พี่วิททำไมไม่นอนคะเดินไปมาทำไม" เขาหันมายิ้มอย่างร่าเริงจนฉันแอบกลัวว่าถ้าทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่เขาคิดคงต้องเสียใจมากแน่นอน"พี่ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแล้ว" "พี่วิทอย่าพึ่งคิดไปไกลเลยนะคะแจนกลัวไม่เป็นอย่างที่เราหวัง" เมื่อฉันพูดแบบนั้นสีหน้าของเขาเปลี่ยนทันทีและเดินมานั่งบนที่นอนข้างๆฉันด้วยสายตาที่กังวล"นั่นสิ ขนาดอยู่กั

ฉันรีบดันตัวเขาออกเพราะกลัวว่าจะมีคนมาเห็น "เดี๋ยวคนก็มาเห็นหรอก" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเขินอาย ในขณะที่เขายังจ้องหน้าฉันอย่างไม่ละสายตา"งั้นเราเข้าห้องไปนอนก่อนละกันนะ" จู่ๆก็ลุกขึ้นดึงแขนฉันเดินพาไปที่พัก ฉันรู้สึกได้เลยว่าเขาคงรู้สึกหิวมากถามว่าฉันขัดไหมไม่มีทางการที่ได้คนที่หล่อและรวยแบบนี้เป็นกำไรของฉันมาก"แจนรู้นะว่าพี่คิดอะไรอยู่" "ครับ เดี๋ยวเสร็จแล้วพี่พาไปทานอาหารอร่อยๆนะครับ" เมื่อมาถึงห้องเขาปิดประตูยังไม่ทันสนิทก็ก้มลงจูบประกบที่ปากบางของฉันพร้อมกับมือหนาที่บีมเค้นที่สองเต้าลมหายใจถี่ถ้วนเสียงดังแขนเล็กของฉันยื่นไปกอดที่ต้นคอของเขาตอนนี้เหมือนมีอะไรแข็งๆมาดันที่สะดือฉันมือหนาก็อยู่ไม่นิ่งปลดกระดุมเสื้อและกระโปรงออกเหลือเพียงเลือนร่างอันเปล่าเปลี่ยวแม้แต่ชุดชั้นในสักตัวก็ไม่มีมือหนาคว้าร่างเล็กของฉันไปวางไว้ที่เตียงนอนสีขาวที่นุ่มนิ่ม เขาสูดดมซอกคอของฉันก่อนที่จะไต่ลงมาที่สองหว่างขาใช้ลิ้นลิ้มลองรสหวานของร่องรักลิ้นของเขาตวัดขึ้นลงๆอย่างรวดเร็ว"โอ๊ะ อ่าส์! " เสียงครวญครางของฉันดังเล็ดรวดออกมาเพราะทนต่อความเสียวซ่านไม่ไหวแล้ว"หวานดีจังนะ" ไม่นานเขาก็เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยขึ

"คุณวิท" เสียงของพี่พนักงานคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา ทำให้ฉันตกใจไม่น้อยที่เขาเข้ามาโดยพละการแถมพวกพี่ๆเขาดูเหมือนรู้จักด้วย" ไม่ได้ยินหรือยังไงงานใครก็เอาไปทำเองสิ" เขาเอ่ยเสียงดังอีกรอบตอนนี้ฉันงงไปหมดแล้วว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นยังไงกัน ทำไมดูพวกพี่ๆเขากลัวพี่วิทราวกับว่าเป็นเจ้านายตัวเองฉันหันมองทุกคนอย่างงงงวยและดูเหมือนว่าทุกคนกำลังงงอยู่เหมือนกัน ก่อนที่หญิงสาวคนนั้นจะก้มหน้าลงเล็กน้อยและเอ่ยขึ้นมา"ขอโทษค่ะ เดี๋ยวดาเอาไปทำเอง" เธอเดินมาหยิบงานในส่วนของเธอและรีบเดินไปที่โต๊ะ ฉันยืนคิดวกวนอยู่แบบนั้น โลกมันคงไม่กลมขนาดนั้นหรอกมั้ง"พี่วิทมาได้ไงคะ" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเพราะไม่กล้าพูดเสียงดังเกรงใจพนักงานที่อยู่ในห้องทำงานอีกอย่างฉันมาทำงานได้ไม่นานด้วยจึงเดินไปดึงแขนเขาออกมาคุยข้างนอก"พี่ซื้อของมาฝากเดี๋ยวก่อนสิจะดึงพี่ไปไหน" ในขณะที่เดินเขาก็โชว์ถุงขึ้นมาตอนนี้ฉันไม่ได้สนใจของฝากอะไรทั้งนั้นกลัวคนอื่นจะมองมากกว่า"เดี๋ยวพี่ยังไม่ตอบแจนเลยนะว่าพี่มาได้ไง""ทำไมจะมาไม่ได้ก็นี่บริษัทพ่อพี่" ใบหน้าที่ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์จ้องมองที่ดวงตากลมของฉัน ฉันได้แต่อึ้งไม่น่าละถึงรับฉั

"แจนจะทำอะไร?" "ตัวพี่วิทห๊อมมากเลย!" เธอพูดออกมาอย่างไร้สติ ผมคิดว่าเธอคงคิดอยากทำเรื่องอย่างว่ากับผมแน่นอนและไอ้กิจมันต้องการที่จะม่อมเหล้าให้เธอเมาจะได้ฉวยโอกาสเธอโชคดีที่ผมไปช่วยเธอไว้ทันไม่งั้นไม่อยากจะคิดเลยหญิงสาวที่เมาแล้วดูหิวโหยแบบนี้"พี่ยังไม่อาบน้ำนะ" ผมดึงเธอออกแต่ยิ่งดึงก็ยิ่งกอดคอผมไว้แน่นกะจะเอาให้ได้เลยสินะ"พี่วิทเป็นของแจนเถอะนะ แจนให้อภัยพี่แล้ว" คำพูดออดอ้อนของเธอดูน่ารักในแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เลย"ไหนแล้วตอนนี้พี่ยังไม่เป็นของแจนอีกเหรอครับ?" ผมยื่นหน้าไปใกล้ๆเธอดูดวงตาของเธอกรอกไปมามองหน้าผมก่อนจะดึงคอผมลงไปประกบจูบจนผมตั้งตัวไม่ทันไม่คิดว่าเวลาเธอเมาจะไร้สติและร้อนแรงขนาดนี้เธอดันลิ้นเข้ามาตวัดรับรสหวานในจูบของผมไม่นานก็ทิ้งตัวนอนหลับไป ผมงงมากทั้งที่กำลังมีอารมณ์จู่ๆเธอก็มาหลับทิ้งผมไปแบบนี้ผมยิ้มแห้งและมองหน้าเธอด้วยความเอ็นดูก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากของเธอหลับโดยไม่อาบน้ำแบบนี้ผมก็ต้องเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอ ก่อนจะนอนลงพักผ่อนพรุ่งนี้ค่อยสะสางกับเรื่องที่เกิดขึ้นรุ่งขึ้น แจน talkฉันลืมตาขึ้นมารู้สึกถึงความปวดหัว มองด

"พอดีที่ทำงานแจนดื่มน้ำเยอะไปหน่อยค่ะเลยไม่ค่อยหิว" ฉันพูดและยิ้มเล็กน้อยเพราะในสมองตอนนี้คิดอะไรไม่ทัน"แจนกลับบ้านกับพี่" จู่ๆพี่วิทมาจากไหนก็ไม่รู้มายืนอยู่ตรงหน้าฉันกับพี่กิจ ฉันเห็นหน้าเขายิ่งทำให้จะร้องไห้ออกมากับสิ่งที่เขาได้ทำ"กลับมาได้แล้วเหรอคะ ไม่ไปนอนกับคุณน้ำแล้วเหรอ" ดูเขางงงวยกับสิ่งที่ฉันพูดไป "คืออะไรทำไมพี่ต้องไปนอนด้วย" ยังจะมาแสดงอีกทำเป็นไม่รู้เรื่องเห็นฉันโง่นักหรือยังไง ดวงตาของฉันแดงก่ำเมื่อนึกถึงเรื่องที่ได้ยินมาเมื่อฉันมองไปที่พี่กิจเขาแสยะยิ้มแปลกๆตอนนี้ฉันสับสนไปหมดแล้ว ไม่รู้ว่าเชื่อใจใครได้บ้างดูพี่กิจก็แปลกๆไป"ก็พี่ไปนอนกับเธอมาไม่ใช่เหรอ แจนโทรไปเป็นสิบๆสายถึงไม่รับ" ฉันพูดและลุกขึ้นเดินหนีเขาออกจากร้านแต่เขาก็ดึงแขนฉันไว้ไม่ยอมให้เดิน"ปล่อยแจนนะไม่ต้องมายุ่งกับแจน" "เดี๋ยวก่อนสิคุยกันให้รู้เรื่องก่อน"ฉันสะบัดมืออกในทันทีจะให้ฉันคุยอะไรอีกในเมื่อทุกอย่างก็ชัดเจนอยู่แล้วปากบอกว่าไม่รักเธอแต่ก็เจอกับเธออยู่บ่อยๆ"แจนๆ"เขาเดินตามฉันแต่พี่กิจก็ดึงเขาไว้ปล่อยให้ฉันเดินไปขึ้นรถเขาจึงวิ่งมาขึ้นและขับรถหนีออกมาฉันได้แต่นั่งน้ำตาไหลไม่รู้ว่าต้องรู้สึกยังไง

"ที่แท้ก็มาอยู่กับไอ้กิจนี่เองรู้ไหมพี่หาจนทั่ว" ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์หึงหวงเดือดดาลดวงตาแดงก่ำส่อให้เห็นว่าตอนนี้เขามีอารมณ์โกรธอย่างสุดขีด"พี่วิทคือว่า..." พั๊วะ! ฉันยังพูดไม่ทันได้จบเลยเขาต่อยไปที่หน้าของพี่กิจอย่างรุนแรง"บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉัน" น้ำเสียงที่เคืองโกรธเอ่ยขึ้นพร้อมกับดึงคอเสื้อพี่กิจตอนนี้ฉันหน้ามืดตามัวเป็นห่วงพี่กิจเป็นอย่างมากจึงผลักเขาออก"พี่เป็นบ้าไปแล้วหรือยังไง ทำไมถึงคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้สักที" พอพูดจบฉันเดินไปจ่ายเงินพร้อมกับพาพี่กิจไปขึ้นรถและขับออกไปที่ร้านอื่น ในใจของฉันรู้สึกผิดต่อพี่วิทนะแต่เป็นห่วงพี่กิจมากกว่าตอนนั้นเราทั้งสองขับมาถึงเซเว่นพี่กิจเดินลงไปซื้ออาหารกล่องมาให้ทานก่อนจะไปส่งฉันที่ทำงานตอนนี้หัวใจฉันว้าวุ่นเป็นอย่างมาก หยิบมือถือขึ้นมาดูเห็นรูปที่ถ่ายกับพี่วิทจึงได้สติว่าตัวเองทำอะไรลงไปการที่ฉันมาอยู่กับพี่กิจเป็นธรรมดาที่เขาจะโกรธฉันนั้นมันโง่จริงๆแต่ออกไปหาเขาตอนนี้ก็ไม่ได้เพราะต้องทำงานเวลาผ่านล่วงเลยมาจน 18.32 น. ฉันรีบเก็บของเพื่อออกไปหาพี่วิทเพื่อขอโทษที่ผลักเขาแต่เมื่อไปถึงที่บริษัทก็หาเขาไม่เจอโทรหาก็

“เดี๋ยวผมจะพานิชาไปหาพ่อแม่และมาตกแต่งให้ถูกต้องนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาในขณะที่ลุงและหลานคุยกัน หญิงสาวหันไปมองอย่างประหลาดใจและแอบดีใจเพราะเขานั้นวางแผนอนาคตมีเธออยู่ด้วยตลอด“เอาอย่างงั้นเลยเหรอ แสดงว่าจริงจังกับนิชามากเลยสิ” ลุงของนิชาหันไปถามและยิ้มด้วยความปลื้มใจเพราะถึงแม้หลานสาวของเขาจะเป็นแม่หม้ายลูกติดยังมีเด็กหนุ่มมาจริงจังด้วย“ครับผมจริงจังกับนิชาจริงๆ” หญิงสาวยิ้มแก้มบานหน้าแดงก่ำเพราะคำพูดของเด็กหนุ่มเมื่อคุยกันเสร็จเด็กหนุ่มก็พานิชากับลูกไปที่บ้านของเขา เขาให้คนขนของมาไว้เรียบร้อยเมื่อขับรถถึงบ้านนิชาและเด็กหนุ่มก็เข้าไปภายในบ้านบ้านถูกตกแต่งอย่างสวยงามแต่ที่น่าแปลกใจคือมีของสำหรับเด็กเล็กด้วย“นี่อะไรเหรอ มีของแบบนี้ด้วย?” หญิงสาวหันไปถามอย่างประหลาดใจชายหนุ่มยิ้มและเดินไปกอดไหล่นิชาที่อุ้มลูกอยู่ และพูดกับเธอ “ก็ของลูกของเราไง” หญิงสาวรู้สึกดีเป็นอย่างมากที่เขาทำอะไรก็นึกถึงเธอและลูกตลอดถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ลูกของเขาแท้ๆ ต่างจากพ่อของลูกเธอตอนนี้ก็ไม่เห็นมาเยี่ยมลูกเลยแต่ก็ดีเหมือนกันเพราะเธอจะได้ไม่ต้องอึดอัดนิชาวางลูกนอนและเดินดูรอบๆ บ้านส่วนเด็กหนุ่มก็นั่งดูลูกเม

บ้านลุงของนิชาในวันที่พ่อแม่ของเธอจะกลับเมืองนอกเพื่อไปดูแลธุรกิจต่อรถหรูวิ่งเข้ามาที่บ้านอีกตามเคยในวันนี้พ่อของนิชาและลุงของเธอนั้นไม่ได้ไปที่บริษัทเพราะจะไปส่งพ่อแม่นิชากลับเมืองนอกในตอนบ่ายทีแรกนิชากับลูกของเธอก็จะกลับไปอยู่กับพ่อแม่แต่เด็กหนุ่มนั้นขอร้องเธอไว้เพราะจะพาเธอไปที่บ้านอยู่เชียงรายเพื่อที่จะแนะนำเธอให้พ่อแม่เขานั้นได้รับรู้ถึงว่าที่ลูกสะใภ้ “รถใครอีกอย่าบอกนะว่ารถเจ้าเด็กนั้น” พ่อของนิชาเอ่ยถามด้วยความไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่เพราะเห็นว่าบอสยังอายุน้อยจึงกลัวว่าจะมาทำให้ลูกสาวเขาเสียใจอีกเหมือนกับตอนธีรเดชเพราะตอนนี้เขาได้เห็นพฤติกรรมของชายหนุ่มที่เคยเป็นคนดีอย่างธีรเดชแล้วตอนนี้กลับมั่วผู้หญิงไปหมด“ใช่ค่ะคุณพ่อ” นิชาเอ่ยขึ้นมาอย่างคาดหวังว่าพ่อของเธอจะใจอ่อนลงเปิดใจให้เด็กหนุ่ม ทว่าเขานั้นก็เริ่มใจอ่อนแล้วแค่ไม่ได้แสดงออกมาเขาเองก็คอยติดตามนิชาและเด็กหนุ่มอยู่เหมือนกันรับรู้เรื่องของทั้งสองมาโดยตลอดและรู้แล้วว่าเขานั้นสามารถดูแลนิชาและลูกได้จึงไม่ได้ว่าอะไร“เรียกเขามาหาพ่อสิ” คำพูดของมานพทำให้แม่นิชาและเธอถึงกับอึ้งและงงไปเลยเพราะน้ำเสียงที่เขาพูดนั้นเป็นปกติราวกับว

เมื่อเสร็จสิ้นพิธีส่งเข้าหอเขาก็เข้าไปอยู่ในห้องทำงานภายในห้องนอนของเขา เและจัดเตรียมที่นอนตรงที่อื่นไว้ให้โฟกัสนอนเพราะไม่ต้องการให้เธอมานอนทับที่ของนิชาน้ำตาของลูกผู้ชายอย่างเขาไม่ได้หลั่งใหลง่ายแบบนี้แต่มันคงเป็นเพราะความเจ็บปวดมันเข้ามาบ่อยเกินกับเรื่องความรักเขาท้อแท้กับชีวิตเป็นอย่างมากมีเงินทองชื่อเสียงมากมายแล้วยังไงสุดท้ายแล้วก็ไม่มีความสุขอยู่ดีโฟกัสที่เห็นทุกอย่างก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ หน่ำซ้ำยังมีลูกที่เกิดมาโดยที่ไม่ได้ผิดอะไรต้องมารับผลที่เธอก่อ เธอจึงพยายามจะทำให้เขารักเพื่อเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แต่เธอเองก็ลืมไปว่าตัวเองทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาพังหญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่มึนเมาอย่างไม่ได้สติเธอเข้าไปโอบกอดเขา และเขานั้นกลับดันเธอออก “ออกไป๊!” เสียงไล่ที่ดังก้องทำให้เธอตกใจแต่ก็ไม่ยอมที่จะปล่อยเขาไป เธอเข้าไปจูบเขาเต็มริมฝีปากหลังจากนั้นธีรเดชก็พยายามผลักออกเธอยังคงพยายามเข้าหาไม่เลิก ด้วยความมึนเมาและมีอารมณ์ “ต้องการแบบนี้ใช่ไหม ได้!” เขาหันไปพูดกับเธอเสียงแข็งและจับเธอลากมาที่เตียงนอนที่เขาเคยนอนกับนิชา ผลักเธอลงไปและล

นิชาเห็นว่าเขาพยายามมาทุกอย่างดีกับเธอทุกอย่างถึงแม้ว่าจะอายุน้อยกว่าเธอถึงห้าปีแต่เขานั้นก็ให้ความอบอุ่นใจให้เธอเสมอ “แล้วบอสต้องการแบบไหน”เด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็มองหน้าเธออย่างมีความหวัง “ผมต้องการเป็นแฟนกับพี่ หรือถ้าพี่อยากแต่งผมก็พร้อมนะ” รอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาทำให้หญิงสาวที่คิดว่าตัวเองอายุเยอะเกิดหวั่นไหว“งั้นพี่ให้ได้แค่เป็นแฟน” ชายหนุ่มแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยินเพราะผ่านมาตั้งหลายเดือนกว่าที่เธอนั้นจะยอมเปิดใจ ความปลื้มปิติทะลักล้นหัวใจของเขาสุดท้ายแล้วความพยายามก็ไม่สูญเปล่าแต่ในขณะนั้นนัสรีแม่ของนิชาก็เดินมาพอดี “มันจะไม่เร็วไปเหรอนิชา!” นัสรีเอ่ยถามราวกับว่าเธอได้ยินทุกอย่าง คำพูดของเธอทำให้นิชาตกใจเป็นอย่างมาก“คุณแม่ได้ยินทุกอย่างแล้วเหรอคะ?” หญิงสาวหัวใจสั่นสะท้านอย่างหวาดหวั่นกลัวว่าแม่ของเธอจะไม่ให้ยุ่งกับเด็กหนุ่มอีก“ใช่ นิชาเพิ่งจะเสียใจจากธีรเดชมาทำไมหนูกล้าเปิดใจเร็วขนาดนี้ แถมผู้ชายคนนี้ยังเด็กกว่าลูกอีก จะดูแลลูกยังไง”“ผมดูแลพี่นิชาได้นะครับแม่ ถึงผมจะอายุน้อยแต่ผมเชื่อว่าผมจะดูแลคนที่ผมรักได้” เด็กหนุ่มไม่สามารถอยู่เฉยได้จึง

ในน้ำเสียงเย็นชาของเธอแฝงไปด้วยความเจ็บปวดเพราะเธอนั้นจนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว เพราะมันมาถึงจุดที่กลับไปไม่ได้แล้วหยาดน้ำตายังคงค้างอยู่นัยต์ตาของเธอ และเมื่อชายหนุ่มผู้เป็นอดีตสามีได้ยินเช่นนั้นก็จนปัญญา นึกก่นด่าความต่ำช้าที่ตนเองได้กระทำไว้ในใจโอกาสเขาคงไม่มีอีกแล้ว“ผมขอโทษนะที่ผ่านมา ผมรับรู้แล้วว่ายังไงคุณไม่ให้อภัยผมแล้วสิ่งเดียวที่อยากจะขอคือขอผมได้มาหาลูกบ้างได้ไหม”ธีรเดชเปล่งน้ำเสียงอันสั่นคลอทำให้หญิงสาวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ปล่อยหลั่งใหลนองบนใบหน้าอันงดงามของเธอพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาว่า “ได้ค่ะ ฉันให้คุณได้แค่นี้”ชายหนุ่มปาดน้ำตาที่ใหลออกมาด้วยความดีใจที่อย่างน้อยเขาก็ยังเหลือโอกาสได้เจอลูกในขณะที่เด็กหนุ่มขับรถไปจอดใกล้กับบ้านที่คนรักของตนอยู่และนั่งคิดวกวนว่าจะเข้าไปหาเธอดีไหม คิดถึงอยากเข้าไปหาก็กลัวว่าเธอจะลำคาญจึงทำได้แค่จอดดูอยู่ใกล้ๆและผ่านไปไม่นานเขาก็เห็นรถของธีรเดชขับออกจากบ้านนิชาไป สุดท้ายเขาก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ตัดสินใจขับเข้าไปที่บ้านนิชาหญิงสาวที่เห็นรถหรูขับเข้ามาเกิดความสงสัยว่ารถใครกันนะแต่เมื่อนึกไปมาก็จำได้ในทันทีว่านี่เป็นรถของเด็กหน

“ยังไงก็รีบหน่อยแล้วก่อน เพราะลูกสาวฉันท้องก็โตขึ้นเรื่อยๆ”“โอเคไปพักก่อนเถอะ” ธารุณีพูดจบก็เดินไปนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ที่สวนหลังบ้าน เธอเครียดเป็นอย่างมากเพราะดูท่าทางรอบนี้ธีรเดชจะไม่ค่อยเชื่อฟังเธอสักเท่าไหร่ แถมเพื่อนของเธอก็มาไม่พอใจอีกธารุณีนั่งคิดทบทวนและได้รับรู้ว่าเรื่องที่มันวุ่นวายทั้งหมดนี้ก็เพราะเธอเองนั้นแหละที่มาบงการชีวิตลูกชายเกินไปทำให้เขาต้องเลิกลากับคนรักไปถึงสองครั้งฉันจะทำยังไงดีนะมันตันไปหมดทุกทางแล้ว ให้ธีรเดชกลับไปหานิชาก็ไม่ได้แล้วจะให้ธีรเดชแต่งกับหนูโฟก็คงไม่ยอมหรอกหญิงวัยกลางคนนั่งบ่นอยู่คนเดียว เธอกดโทรไปหาสามีของเธอเพื่อขอคำปรึกษาแต่ก็ไม่ช่วยให้เธอคลายความทุกข์เหล่านั้นไปได้เลยบ้านลุงนิชาผ่านไปจนเย็นนิชาก็ไม่เห็นเด็กหนุ่มมาหาที่บ้านเลย เธอรู้สึกแปลกไปเพราะปกติแล้วเขานั้นจะเข้ามาหาเธอบ่อยๆ ถึงแม้ว่าเธอไม่ต้องการก็ตามแต่ทำไมกันนะวันนี้เขาไม่โพล่มาให้เห็นเลย“เป็นอะไรหรือเปล่านิชาแม่เห็นหนุมองที่ประตูบ้านบ่อยมาก” แม่ของหญิงสาวเมื่อเห็นพฤติกรรมของเธอแปลกไปจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“ปะ..เปล่าค่ะ” หญิงสาวหันมาด้วยท่าทางที่มีพิรุธและรีบปฏิเสธไป เพราะกลัวว่าแ