LOGINหลังจากที่ภูริทัตกลับถึงห้องตัวเอง อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็ไปรอข้าวฟ่าง ในใจของเขาคิดถึงแต่เรื่องเมื่อคืนเขาพยายามจะทำตัวให้ปกติ แต่ในตาของเขามีแต่ความกังวลบวกความรู้สึกผิด
“ภูคะ รอนานมั้ยคะ?” ข้าวฟ่างเอ่ยถาม โดยที่ไม่รู้เลยว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
“ไม่นานครับ..ไปทานข้าวกันเถอะ”
“แล้วคุณแม่และน้องจาร์ละคะ?” ข้าวฟ่างถามด้วยความเป็นห่วง
“เดี๋ยวเขาก็มาทีหลังแหละครับ เราไปก่อนเถอะ” ภูริทัตพยายามหลบหน้าจารุวีย์เพราะรู้สึกผิดต่อเธอและยังมาเห็นแก่ตัวแบบนี้อีก…อีกอย่างภูริทัตรู้ดีว่าจารุวีย์ได้เสียความบริสุทธิ์ให้เขาซึ่งต่างจากข้าวที่เคยผ่านผู้ชายมาก่อนที่จะมาเจอเขา
“ไปกันค่ะ”
“หนูจาร์ไปทานข้าวกันเถอะลูกแต่งตัวเสร็จรึยัง”
“คุณน้าไปทานเถอะค่ะหนูไม่ค่อยหิว” ฉันคงไม่มีอารมณ์ที่จะไปไหนหรอกความรู้สึกของฉันมันไม่โอเคสักเท่าไหร่
ดาราวรรณเข้าใจว่าจารุวีย์ยังคงคิดเรื่องที่เกิดขึ้นคงต้องการอยู่คนเดียวเธอจึงปล่อยให้จารุวีย์ได้อยู่กับตััวเองสักพัก
“งั้นน้าไปก่อนนะ ถ้าหนูหิวก็โทรบอกน้านะเดี๋ยวน้าจะให้คนเอาอาหารมาส่ง”
“ค่ะคุณน้า ขอบคุณนะคะ”
เวลา 09:04น.
จารุวีย์ได้ออกไปเดินเล่นที่ชายหาดคนเดียวโดยที่เธอเดินเหมอลอยวนคิดแต่เรื่องเดิมๆ และเดินไปชนเข้ากับคนๆ หนึ่ง
“อุ้ย..ขอโทษค่ะ” จารุวีย์เอ่ยขอโทษ และกำลังมองขึ้นไปมองหน้าคนๆ หนึ่งที่ตนเดินชน เธอได้เห็นกับผู้ชายคนหนึ่ง สูง176 ผิวขาว หน้าตาหล่อเหลา ตาเป็นประกายกำลังจ้องมองเขาอยู่
“ไม่เป็นไรครับ..คุณเป็นอะไรรึป่าว?” ชายคนนั้นถามด้วยความเป็นห่วงเพราะเห็นเธอเดินเหมอลอยเหมือนคนที่อมความทุกข์
“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะ”
“เอ่อ…ว่าแต่คุณมาคนเดียวเหรอครับ?” ชายคนนั้นถามอย่างสนใจเพราะเขาเห็นหน้าของจารุวีย์แล้วเกิดการชอบ จารุวีย์มีหน้าตาที่สะสวย และน่ารัก เธอตัวเล็กมีผิวที่ขาว ดวงตาโตๆ กลมยิ่งมองยิ่งชวนหลงไหล
“ฉันมากับพวกคุณน้าค่ะ แต่ฉันออกมาเดินคนเดียว”
“ผม วีรภัทร หรือเรียกสั้นๆ ว่า ภัทร นะครับ ว่าแต่คุณ..?”
“จารุวีย์ค่ะ หรือเรียกว่า จาร์ ก็ได้ค่ะ” ทำไมกันนะกับคนนี้ที่ฉันพึ่งเจอฉันกลับรู้สึกผ่อนคลายที่ได้คุยกับเขา
“คุณจาร์ดูเหมอลอยนะครับคุณมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึป่าว?”
“ฉันมีเรื่องไม่สบายใจนิดหน่อยค่ะแต่ช่างมันเถอะค่ะ ฉันขอตัวไปทานข้าวก่อนนะคะ”
“คุณจาร์จะไปทานข้าวเหรอครับ? พอดีเลยผมเองก็กำลังจะไปทานข้าวเหมือนกันถ้าไม่รังเกียจไปทานด้วยกันมั้ยครับ”
วีรภัทร เอ่ยถามด้วยความสนใจจารุวีย์
เอาไงดีนะ พึ่งเจอกันฉันจะไปกับเขาดีมั้ยนะ จารุวีย์ตั้งคำถามกับตัวเองในใจแต่ก็เหงาที่ไม่มีเพื่อนเลยเธอเลยตัวสินใจที่จะไปทานข้าวกับเขา ไปเถอะจาร์ดีกว่าที่จะต้องมาอยู่คนเดียวแบบนี้ยังไงก็ไม่มีเพื่อนอยูู่่แล้วแค่ไปทานข้าวคงไม่เสียหายอะไร
“งั้นก็ไปกันค่ะ” จาร์พูดจบก็เดินนำไปที่ห้องอาหารของโรงแรม
“เดี๋ยวก่อนครับคุณจาร์..” วีรภัทรเอ่ยขึ้นขณะที่จารุวีย์กำลังเดิน
“ว่าไงคะ?”
“คือคุณจาร์จะไปทานที่ห้องอาหารของโรงแรมเหรอครับ?”
“ใช่ค่ะ จาร์พึ่งมาครั้งแรกก็รู้แค่ห้องอาหารของโรงแรมนี่แหละค่ะ ทำไมเหรอคะ?”
“เดี๋ยวผมจะพาคุณจาร์ไปทานอาหารที่ร้านริ่มทะเลอาหารอร่อยและวิวดีเลยทีเดียว”
“ที่ไหนเหรอคะ” จารุวีย์ถามอย่างสนใจ และไม่กลัวด้วยที่จะไปกับเขาเพราะเขาท่าทางไว้ใจได้อีกอย่างชีวิตของเธอก็พึ่งเจอกับเรื่องแย่ๆ มาแล้วเธอไดูคุยกับเขาทำให้เธอสบายใจ แถมเขายังหล่อเหลาขนาดนั้น
“ร้านอยู่อีกไม่ไกลครับแต่ต้องเดินไปนะครับเดินไหวมั้ย?”
“สบายมากค่ะ”
“งั้นไปกันครับ”
…..
ที่ร้านอาหาร….
“ว้าว..สวยมาเลยค่ะวิวนี้ดีมากเลยนะคะ อากาศก็ดีลมพัดเย็นสบายเลย” จารุวีย์รู้สึกดีและผ่อนคลายมากที่มาเห็นบรรยากาศดีๆ แบบนี้
“สวยใช่มั้ยละครับ ผมบอกแล้วเดี๋ยวผมสั่งอาหารให้เลยนะครับอร่อยปน่นอน”
“ได้เลยค่ะ” ทำไมฉันอยู่กับผู้ชายคนนี้ฉันรู้สึกสบายใจกว่าที่อยู่บ้านคุณน้าอีก
>>>>ติดตามตอนต่อไป
“เดี๋ยวผมจะพานิชาไปหาพ่อแม่และมาตกแต่งให้ถูกต้องนะครับ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นมาในขณะที่ลุงและหลานคุยกัน หญิงสาวหันไปมองอย่างประหลาดใจและแอบดีใจเพราะเขานั้นวางแผนอนาคตมีเธออยู่ด้วยตลอด“เอาอย่างงั้นเลยเหรอ แสดงว่าจริงจังกับนิชามากเลยสิ” ลุงของนิชาหันไปถามและยิ้มด้วยความปลื้มใจเพราะถึงแม้หลานสาวของเขาจะเป็นแม่หม้ายลูกติดยังมีเด็กหนุ่มมาจริงจังด้วย“ครับผมจริงจังกับนิชาจริงๆ” หญิงสาวยิ้มแก้มบานหน้าแดงก่ำเพราะคำพูดของเด็กหนุ่มเมื่อคุยกันเสร็จเด็กหนุ่มก็พานิชากับลูกไปที่บ้านของเขา เขาให้คนขนของมาไว้เรียบร้อยเมื่อขับรถถึงบ้านนิชาและเด็กหนุ่มก็เข้าไปภายในบ้านบ้านถูกตกแต่งอย่างสวยงามแต่ที่น่าแปลกใจคือมีของสำหรับเด็กเล็กด้วย“นี่อะไรเหรอ มีของแบบนี้ด้วย?” หญิงสาวหันไปถามอย่างประหลาดใจชายหนุ่มยิ้มและเดินไปกอดไหล่นิชาที่อุ้มลูกอยู่ และพูดกับเธอ “ก็ของลูกของเราไง” หญิงสาวรู้สึกดีเป็นอย่างมากที่เขาทำอะไรก็นึกถึงเธอและลูกตลอดถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ลูกของเขาแท้ๆ ต่างจากพ่อของลูกเธอตอนนี้ก็ไม่เห็นมาเยี่ยมลูกเลยแต่ก็ดีเหมือนกันเพราะเธอจะได้ไม่ต้องอึดอัดนิชาวางลูกนอนและเดินดูรอบๆ บ้านส่วนเด็กหนุ่มก็นั่งดูลูกเม
บ้านลุงของนิชาในวันที่พ่อแม่ของเธอจะกลับเมืองนอกเพื่อไปดูแลธุรกิจต่อรถหรูวิ่งเข้ามาที่บ้านอีกตามเคยในวันนี้พ่อของนิชาและลุงของเธอนั้นไม่ได้ไปที่บริษัทเพราะจะไปส่งพ่อแม่นิชากลับเมืองนอกในตอนบ่ายทีแรกนิชากับลูกของเธอก็จะกลับไปอยู่กับพ่อแม่แต่เด็กหนุ่มนั้นขอร้องเธอไว้เพราะจะพาเธอไปที่บ้านอยู่เชียงรายเพื่อที่จะแนะนำเธอให้พ่อแม่เขานั้นได้รับรู้ถึงว่าที่ลูกสะใภ้ “รถใครอีกอย่าบอกนะว่ารถเจ้าเด็กนั้น” พ่อของนิชาเอ่ยถามด้วยความไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่เพราะเห็นว่าบอสยังอายุน้อยจึงกลัวว่าจะมาทำให้ลูกสาวเขาเสียใจอีกเหมือนกับตอนธีรเดชเพราะตอนนี้เขาได้เห็นพฤติกรรมของชายหนุ่มที่เคยเป็นคนดีอย่างธีรเดชแล้วตอนนี้กลับมั่วผู้หญิงไปหมด“ใช่ค่ะคุณพ่อ” นิชาเอ่ยขึ้นมาอย่างคาดหวังว่าพ่อของเธอจะใจอ่อนลงเปิดใจให้เด็กหนุ่ม ทว่าเขานั้นก็เริ่มใจอ่อนแล้วแค่ไม่ได้แสดงออกมาเขาเองก็คอยติดตามนิชาและเด็กหนุ่มอยู่เหมือนกันรับรู้เรื่องของทั้งสองมาโดยตลอดและรู้แล้วว่าเขานั้นสามารถดูแลนิชาและลูกได้จึงไม่ได้ว่าอะไร“เรียกเขามาหาพ่อสิ” คำพูดของมานพทำให้แม่นิชาและเธอถึงกับอึ้งและงงไปเลยเพราะน้ำเสียงที่เขาพูดนั้นเป็นปกติราวกับว
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีส่งเข้าหอเขาก็เข้าไปอยู่ในห้องทำงานภายในห้องนอนของเขา เและจัดเตรียมที่นอนตรงที่อื่นไว้ให้โฟกัสนอนเพราะไม่ต้องการให้เธอมานอนทับที่ของนิชาน้ำตาของลูกผู้ชายอย่างเขาไม่ได้หลั่งใหลง่ายแบบนี้แต่มันคงเป็นเพราะความเจ็บปวดมันเข้ามาบ่อยเกินกับเรื่องความรักเขาท้อแท้กับชีวิตเป็นอย่างมากมีเงินทองชื่อเสียงมากมายแล้วยังไงสุดท้ายแล้วก็ไม่มีความสุขอยู่ดีโฟกัสที่เห็นทุกอย่างก็รู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ หน่ำซ้ำยังมีลูกที่เกิดมาโดยที่ไม่ได้ผิดอะไรต้องมารับผลที่เธอก่อ เธอจึงพยายามจะทำให้เขารักเพื่อเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แต่เธอเองก็ลืมไปว่าตัวเองทำให้ครอบครัวคนอื่นเขาพังหญิงสาวเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่มึนเมาอย่างไม่ได้สติเธอเข้าไปโอบกอดเขา และเขานั้นกลับดันเธอออก “ออกไป๊!” เสียงไล่ที่ดังก้องทำให้เธอตกใจแต่ก็ไม่ยอมที่จะปล่อยเขาไป เธอเข้าไปจูบเขาเต็มริมฝีปากหลังจากนั้นธีรเดชก็พยายามผลักออกเธอยังคงพยายามเข้าหาไม่เลิก ด้วยความมึนเมาและมีอารมณ์ “ต้องการแบบนี้ใช่ไหม ได้!” เขาหันไปพูดกับเธอเสียงแข็งและจับเธอลากมาที่เตียงนอนที่เขาเคยนอนกับนิชา ผลักเธอลงไปและล
นิชาเห็นว่าเขาพยายามมาทุกอย่างดีกับเธอทุกอย่างถึงแม้ว่าจะอายุน้อยกว่าเธอถึงห้าปีแต่เขานั้นก็ให้ความอบอุ่นใจให้เธอเสมอ “แล้วบอสต้องการแบบไหน”เด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็มองหน้าเธออย่างมีความหวัง “ผมต้องการเป็นแฟนกับพี่ หรือถ้าพี่อยากแต่งผมก็พร้อมนะ” รอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาทำให้หญิงสาวที่คิดว่าตัวเองอายุเยอะเกิดหวั่นไหว“งั้นพี่ให้ได้แค่เป็นแฟน” ชายหนุ่มแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยินเพราะผ่านมาตั้งหลายเดือนกว่าที่เธอนั้นจะยอมเปิดใจ ความปลื้มปิติทะลักล้นหัวใจของเขาสุดท้ายแล้วความพยายามก็ไม่สูญเปล่าแต่ในขณะนั้นนัสรีแม่ของนิชาก็เดินมาพอดี “มันจะไม่เร็วไปเหรอนิชา!” นัสรีเอ่ยถามราวกับว่าเธอได้ยินทุกอย่าง คำพูดของเธอทำให้นิชาตกใจเป็นอย่างมาก“คุณแม่ได้ยินทุกอย่างแล้วเหรอคะ?” หญิงสาวหัวใจสั่นสะท้านอย่างหวาดหวั่นกลัวว่าแม่ของเธอจะไม่ให้ยุ่งกับเด็กหนุ่มอีก“ใช่ นิชาเพิ่งจะเสียใจจากธีรเดชมาทำไมหนูกล้าเปิดใจเร็วขนาดนี้ แถมผู้ชายคนนี้ยังเด็กกว่าลูกอีก จะดูแลลูกยังไง”“ผมดูแลพี่นิชาได้นะครับแม่ ถึงผมจะอายุน้อยแต่ผมเชื่อว่าผมจะดูแลคนที่ผมรักได้” เด็กหนุ่มไม่สามารถอยู่เฉยได้จึง
ในน้ำเสียงเย็นชาของเธอแฝงไปด้วยความเจ็บปวดเพราะเธอนั้นจนปัญญาไม่รู้จะทำอย่างไรแล้ว เพราะมันมาถึงจุดที่กลับไปไม่ได้แล้วหยาดน้ำตายังคงค้างอยู่นัยต์ตาของเธอ และเมื่อชายหนุ่มผู้เป็นอดีตสามีได้ยินเช่นนั้นก็จนปัญญา นึกก่นด่าความต่ำช้าที่ตนเองได้กระทำไว้ในใจโอกาสเขาคงไม่มีอีกแล้ว“ผมขอโทษนะที่ผ่านมา ผมรับรู้แล้วว่ายังไงคุณไม่ให้อภัยผมแล้วสิ่งเดียวที่อยากจะขอคือขอผมได้มาหาลูกบ้างได้ไหม”ธีรเดชเปล่งน้ำเสียงอันสั่นคลอทำให้หญิงสาวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ปล่อยหลั่งใหลนองบนใบหน้าอันงดงามของเธอพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาว่า “ได้ค่ะ ฉันให้คุณได้แค่นี้”ชายหนุ่มปาดน้ำตาที่ใหลออกมาด้วยความดีใจที่อย่างน้อยเขาก็ยังเหลือโอกาสได้เจอลูกในขณะที่เด็กหนุ่มขับรถไปจอดใกล้กับบ้านที่คนรักของตนอยู่และนั่งคิดวกวนว่าจะเข้าไปหาเธอดีไหม คิดถึงอยากเข้าไปหาก็กลัวว่าเธอจะลำคาญจึงทำได้แค่จอดดูอยู่ใกล้ๆและผ่านไปไม่นานเขาก็เห็นรถของธีรเดชขับออกจากบ้านนิชาไป สุดท้ายเขาก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ตัดสินใจขับเข้าไปที่บ้านนิชาหญิงสาวที่เห็นรถหรูขับเข้ามาเกิดความสงสัยว่ารถใครกันนะแต่เมื่อนึกไปมาก็จำได้ในทันทีว่านี่เป็นรถของเด็กหน
“ยังไงก็รีบหน่อยแล้วก่อน เพราะลูกสาวฉันท้องก็โตขึ้นเรื่อยๆ”“โอเคไปพักก่อนเถอะ” ธารุณีพูดจบก็เดินไปนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ที่สวนหลังบ้าน เธอเครียดเป็นอย่างมากเพราะดูท่าทางรอบนี้ธีรเดชจะไม่ค่อยเชื่อฟังเธอสักเท่าไหร่ แถมเพื่อนของเธอก็มาไม่พอใจอีกธารุณีนั่งคิดทบทวนและได้รับรู้ว่าเรื่องที่มันวุ่นวายทั้งหมดนี้ก็เพราะเธอเองนั้นแหละที่มาบงการชีวิตลูกชายเกินไปทำให้เขาต้องเลิกลากับคนรักไปถึงสองครั้งฉันจะทำยังไงดีนะมันตันไปหมดทุกทางแล้ว ให้ธีรเดชกลับไปหานิชาก็ไม่ได้แล้วจะให้ธีรเดชแต่งกับหนูโฟก็คงไม่ยอมหรอกหญิงวัยกลางคนนั่งบ่นอยู่คนเดียว เธอกดโทรไปหาสามีของเธอเพื่อขอคำปรึกษาแต่ก็ไม่ช่วยให้เธอคลายความทุกข์เหล่านั้นไปได้เลยบ้านลุงนิชาผ่านไปจนเย็นนิชาก็ไม่เห็นเด็กหนุ่มมาหาที่บ้านเลย เธอรู้สึกแปลกไปเพราะปกติแล้วเขานั้นจะเข้ามาหาเธอบ่อยๆ ถึงแม้ว่าเธอไม่ต้องการก็ตามแต่ทำไมกันนะวันนี้เขาไม่โพล่มาให้เห็นเลย“เป็นอะไรหรือเปล่านิชาแม่เห็นหนุมองที่ประตูบ้านบ่อยมาก” แม่ของหญิงสาวเมื่อเห็นพฤติกรรมของเธอแปลกไปจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“ปะ..เปล่าค่ะ” หญิงสาวหันมาด้วยท่าทางที่มีพิรุธและรีบปฏิเสธไป เพราะกลัวว่าแ







