เมียนายเถื่อน | 6

17.02 น.

ฉันเปิดประตูเข้าห้องอย่างระแวงมากหวังว่าการที่ฉันสายแค่สองนาทีนายเถื่อนจะไม่ทำอะไรฉันหรอกนะ

“มึงสาย” นายเถื่อนเดินออกมาจากห้องพร้อมพูดขึ้นสายที่มองมาที่นั้นทำฉันขนลุกซู่

“แค่สองนาที” ฉันพูดราวกับไม่สนใจถึงในใจจะแอบหวั่นกับท่าทางของนายเถื่อนก็เถอะ

“คืนนี้มึงเตรียมใจได้เลยกูพูดคำไหนคำนั้น” นายเถื่อนพูดขึ้นอีกครั้ง

“นายไม่มีทางทำอะไรฉันได้หรอกสภาพแบบนี้” ฉันตอบกลับทันทีก่อนจะมองนายเถื่อน

“งั้นก็ลองดู”

นายเถื่อนเดินเข้ามาประชิดตัวฉันพร้อมกังผลักฉันลงบนโซฟาข้างๆ นายเถื่อนก็ค่อมฉันทันทีก่อนจะค่อยๆ ซุกไซร้ไปตามซอกคอของฉันพร้อมขมเม้มเบาๆ

“อื้ออออ” ความแปลกใหม่ไหลเวียนเข้ามาในความรู้สึกหลังจากนั้นนายเถื่อนก็ดึงเสื้อนักเรียนของฉันออกมาด้านนอกพร้อมทั้งค่อยๆสอดมือเข้าไปใต้เสื้อนักเรียน มือหนาทำหน้าที่อย่างเชี่ยวชาญเอื้อมไปปลดตะขอบราของฉันออกพร้อมกับถอดมันไปให้พ้นทางนายเถื่อนเลิกเสื้อนักเรียนของฉันขึ้นจนสองเต้าอวบลอยเด่นโชว์ตรงหน้าเขาฉันจึงรีบยกมือมาปิดทันที

“หึ” นายเถื่อนจับมือฉันยกขึ้นเหนือหัวโดนมือข้างเดียวของเขาก่อนจะก้มลงมาดูดเม้มที่หน้าอกของฉัน

“ฮึกกก อ่่าาาาาห์” ความรู้สึกแปลกใหม่เกิดขึ้นอีกครั้งมันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยรู้สึกมันรู้สึกเสียวและในหัวก็ขาวโพลนไปหมด

จนสุดท้ายนายเถื่อนก็หยุดการกระทำทั้งหมดลง

“อันนี้กูแค่สั่งสอนที่มึงกลับมาไม่ตรงเวลาถ้ารอบหน้ามีอีกกูเอามึงจริงๆแน่ข้าวเจ้า” นายเถื่อนพูดจบ ก็ลุกออกจากโซฟาเดินจากออกจากห้องของฉันไปทันที

เถื่อน

ผมพยายามแล้วพยายามห้ามใจแล้วแต่แม่งก็เตลิดไปได้ดีที่ว่าไม่ถึงขั้นนั้นเพราะผมยังหักห้ามใจตัวเองได้ไม่งั้นผมคงไม่รู้เอาหน้าไปไว้ที่ไหน

พูดตรงๆผมถูกใจข้าวเจ้ามากถึงผมจะอยากได้เธอมากๆแต่ผมก็อยากได้เธอจากความรักตอนที่ผมและเธอพร้อมใจกันไม่ใช่แบบนี้

ที่จริงผมแค่ปากดีไปงั้นแหละแต่พอเธอท้าผมก็ไม่ยอมไงผมเลยทำให้เธอรู้ว่าผมทำจริงและผมระงับอารมณ์ตัวเองโดยการเดินออกจากห้องเธอมาเลยเพราะขืนอยู่ในห้องของเธอต่อไปมีหวังมันคงไม่จบแค่นี้

“ทำไมมึงทำหน้าแบบหมาหงอย” พี่ชายคนเดียวของผมผมทักขึ้นทันทีก็อยากที่บอกชั้นสามสิบมีผมกับพี่ชายอยู่แค่สองคนจึงไม่แปลกที่เราจะเจอกัน

“กูปรึกษาอะไรหน่อย” ผมพูดขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงซีเรียส

“กูว่าน้ำท่วมแน่มึงมาปรึกษากู” พี่ชายผมพูดขึ้นอีกครั้ง

“เฮียกูซีเรียส” ผมเรียกมันขึ้นต่อด้วยท่าทางจริงจัง

“มึงว่ามา” พอเห็นว่าผมจริงจังมันก็เลยเลิกกวนตีนแต่โดยดี ลืมบอกว่าพี่ผมชื่อว่าไมค์มันแก่กว่าผมสามปีแต่ผมเรียกว่าเฮียเพราะทางบ้านเรามีเชื้อสายจีนอยู่บ้างส่วนชื่อผมนะหรอต่างกับมันมากเพราะอะไรอันนี้ก็ไม่รู้เฮียชื่อไมค์ผมชื่อเถื่อนเอาไรมาเข้ากันผมว่าป๊าม๊าลำเอียงเรื่องการตั้งชื่อแหละดูออก

“คือกูเจอผู้หญิงคนนึงได้สองวันแล้วกูรู้สึกชอบเธอมากๆ แต่เธอเหมือนไม่เชื่อว่ากูชอบเธอจริงๆอะเฮีย” ผมพูดขึ้นทันที

“ผู้หญิงชั้นยี่สิบห้านะหรอ” เฮียพูดขึ้นอีกครั้ง

“เฮียรู้ไง” ผมถามกลับทันทีเพราะไม่คิดว่าเฮียจะรู้เรื่องของผม

“มีเรื่องไหนบ้างที่กูไม่รู้เกี่ยวกับมึง กูจะบอกนะไอ้เถื่อนถ้ามึงชอบเขาจริงๆมึงก็บอกเขาไปตรงๆแสดงความรู้สึกมึงให้เขารู้ไม่ใช่เอาแต่สันดานเถื่อนๆไปแสดงกับเขาแล้วก็รู้ไว้ด้วยว่าที่เขาไม่เชื่อเพราะมึงติดใช้สันดานเถื่อนๆแบบชื่อมึงนี่แหละ” พูดจบเฮียก็เปิดประตูเข้าห้องไปเลยส่วนผมก็คิดตามคำพูดของเฮียก็จริงอย่างที่เฮียว่าผมไม่เคยแสดงออกแบบจริงจังให้ข้าวเจ้ารู้เพราะผมเป็นคนนิสัยเถื่อนๆแบบนี้พูดก็แบบนี้

เมื่อคิดได้ผมจึงเคาะประตูห้องเฮียอีกครั้ง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เหี้ยไรมึงอีก” เฮียเปิดประตูออกมาพร้อมหน้าตาหงุดหงิดสุดๆเหมือนกับว่าผมเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญ

“มึงบอกให้กูแสดงความรู้สึกดีๆแต่มึงก็รู้กูพูดหวานไม่เป็นไม่ว่ากับใครต่อใครกูก็พูดแบบนี้หมด” ผมพูดความจริงบอกเฮียไปถึงแม้เฮียจะรู้ก็เถอะ

“ควายต่อให้มึงพูดจายังไงมันก็ไม่เกี่ยว มึงแค่บอกความรู้สึกอะว่ามึงรู้สึกกับเขายังไงถึงตอนนั้นถ้าคำพูดมึงออกมาจากใจจริงๆเขาก็จะรู้เอง”

“ขอบใจ กูไม่กวนมึงละเฮีย” พูดจบก็ปลีกตัวเดินเข้าห้องตัวเองทันที

คิดไปคิดมาผมกลับดันไปคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องของข้าวเจ้าว่าไปหน้าอกข้าวเจ้าแม่งโครตใหญ่โครตขาวซ่อนรูปสุดๆผมรู้สึกดีใจที่เจอเธอเหมือนเป็นความโชคดีก็ว่าได้เพราะเธอตรงสเปคผมทุกอย่าง พูดไปก็คิดถึงรสจูบหวานๆของคนที่ไม่มีประสบการณ์ถึงแบบนั้นมันกลับทำให้ผมตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกเลยแหละ รสจูบหวานๆกับเจ้าของจูบที่โครตจะสวยทุกอย่างมันดูดีไปหมด ผมว่าผมหลงข้าวเจ้าเข้าแล้วจริงๆ

❤️

หลงน้องของเราเข้าแล้ววว