อัญชันรสหวาน

บทที่ 5

อัญชันรสหวาน

“เจ็บไหมคะ...” เสียงเธอเบาราวกับกระซิบ แต่ความห่วงใยฉายชัดในแววตา

ศิวัชไม่ตอบ เขามองใบหน้าของหญิงสาวใกล้ๆ ในระยะที่ลมหายใจของเธอแตะปลายจมูกของเขาได้ ม่านน้ำตาในดวงตาของอัญชันสะท้อนกับแสงไฟอ่อนๆ ในห้องทำให้ใจเขายิ่งบีบรัด

“เธอ...เป็นห่วงฉันเหรอ” เขาพูดเบา พึมพำแทบไม่ได้ยิน อัญชันเงยหน้าขึ้นสบตากับศิวัชที่จ้องเธออยู่

“พ่อเลี้ยงต้องเจ็บตัว เลือดออกเพราะฉัน” เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ศิวัชโน้มตัวลง ปลายจมูกแตะแก้มเธอเบาๆ แล้วเลื่อนขึ้นมาจูบที่ริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อน หยุดความรู้สึกทั้งหมดไว้ที่สัมผัสนั้น

จูบของศิวัชเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและหวานหอม เขาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน ดูดรั้งริมฝีปากแดงนั้นจนร้อนฉ่า มือหนาเลื้อยเลาะไปยังเอวบางพลางรั้งหญิงสาวเข้ามาแนบชิด กลิ่นเนื้อหวานๆ ของสาววันสิบเก้ารบเร้าให้เจ้าแก่นกายลำใหญ่ของเขาตื่นตัวอย่างรวดเร็ว เขาค่อยจับมือบางของหญิงสาวลูบคลำบนเนื้อกางเกงยีนส์ที่ตอนนี้ตุงแน่นไปด้วยเจ้าแก่นกายลำใหญ่

“อ่า...” เขาเผลอครางออกมาเบาๆ เมื่อหญิงสาวแตะลูบเบาๆ บนผิวผ้ายีนส์ที่แน่นคับ ศิวัชรั้งร่างบางเข้ามาแทนบชิดที่อกกว้างดันตัวเธอขึ้นช้าๆ ให้ร่างของหญิงสาวนั่งบนหน้าขากำยำของเขา ก่อนจะใช้ริมฝีปากค่อยๆ งับรั้งเอาชุดนอนเนื้อบางที่ปิดยอดอกขาวนวลเนียนของเธอไว้ออก

อัญชันชะงักพยายามจะเอามือปัดป้องยอดอกนวลเนียนนั้นไว้ แต่ชายหนุ่มคว้ามือทั้งสองข้างของเธอไว้และรวบไว้ด้านหลังเธอด้วยมือเดียว

“พ่อเลี้ยง...อย่าค่ะ! อ่า...” อัญชันพูดปรามแต่ไม่ทันแล้ว ศิวัชรั้งชุดนอนออกจากยอดอกเนียนขาวนั้นพลางใช้ริมฝีปากอุ่นๆ งับบดเบาๆ ที่ยอดสุดของเนินขาวช้าๆ แต่เร้าอารมณ์ของหญิงสาวที่สุด เธอครางออกมาเบาๆ มือทั้งสองข้างที่ถูกรวบไว้พยายามจะสะบัดออกจากการจับกุมด้วยมือหนาแต่ก็ไร้ผล

ลิ้นอุ่นๆ แตะโลมเลียทั้งรัวและเร็วอยู่บนยอดเนินขาวอมชมพูหอมหวานนั้น ประกอบกับริมฝีปากแตะไต่รสหวานบนยอดอกทั้งอ่อนหวานและเร่าร้อนจนหญิงสาวตัวสั่นสะท้าน เธอโยกไหวหลบเลี่ยงจากลิ้นอุ่นๆ นั้นแต่ก็ไร้ผล ศิวัชตะวัดลิ้นโลมเลียยอดเนินขาวนั้นราวกับหิวกระหาย มือข้างหนึ่งรวบจับมือบางไว้แน่นขณะที่มืออีกข้างลูบไล้ขาขาวเนียนนั้นและค่อยๆ ถกชายกระโปรงชุดบางขึ้นช้าๆ

“พ่อเลี้ยง...อ่า...ปล่อยอัญชันเถอะ อ่า...”

“ฉันอดใจไม่ไหวแล้ว จับดูสิ...” เขาปล่อยมือที่จับแขนเธอพลางรั้งมือบางนั้นมากอบกำที่แก่นกายลำใหญ่ที่ชูโผล่พ้นขอบกางเกงยีนส์

“จับสิ...ลูบมันช้าๆ ฉันชอบ...อ่า...” เขารั้งร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน อัญชันแตะจับที่ปลายยอดแก่นกลางที่บวมใหญ่ราวกับจะระเบิดเธอกอบกุมลำยาวขาวผ่อง พลางลูบไล้ขยับเนื้ออ่อนที่ห่ออุ้มแก่นกลางนั้นชักขึ้นชักลงช้าๆ ศิวัชประโคมจูบที่ซอกคอของอัญชัน เสียงลมหายใจหอบประกอบกับเสียงครางเบาๆ ของทั้งคู่ดังเป็นจังหวะพร้อมกัน

กระโปรงชุดบางตัวสั้นร่นสูงขึ้นจนเห็นเนื้อก้นอวบอัดขาวจั๊วะ มือหนาเลื้อยแตะไต่อยู่ที่ปากช่องทางรักที่เปียกฉ่ำ พลางแตะกดบดบริเวณปากช่องรักจนมันเริ่มขมิบตอดอย่างกระสัน อัญชันครางเสียงหลง

“เสียวมั้ย...” ศิวัชกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูหญิงสาวพลางสอดใส่นิ้วเรียวเข้ามาในช่องทางรักที่แน่นคับนิ้ว เขากวาดนิ้วถูไถทั่วผนังอุ่นๆ ด้านใน อัญชันสะดุ้งนิดๆ ทั้งที่หลับตาพริ้ม

“พ่อเลี้ยง...อ่า...เอาออกไปค่ะ” เขาเร่งจังหวะนิ้วเรียวเข้าออกช่องทางรักจนร่างบางหายใจติดขัด เธอครางเสียงหลงราวกับไม่เคยถูกแตะต้องช่องทางรักที่หอมหวานนั้น

ศิวัชกัดริวฝีปากล่างแน่นจนห้อเลือด เขาปลดกระดุมกางเกงออกเผยแก่นกายใหญ่ที่ตื่นตัวเต็มที่พลางรั้งร่างของหญิงสาวที่คล้ายหมดแรง เสียงเธอครางเบาๆ ยิ่งเร่งเร้าอารมณ์สวาทเขาให้ประทุหนักขึ้น เขาจับเธอนั่งลงบนแก่งกายใหญ่นั้นกระแทกสวนขึ้นถี่รัวจนร่างด้านบนสะดุ้งตัวโยน

“อ่า...อ่า...อัญชัน...” ช่องทางรักที่คับแน่นถูกแก่นกายใหญ่อุ่นๆ สอดเข้าลึกที่สุด ความคับของช่องนั้นบีบแก่นกายอุ่นๆ แนบแน่น น้ำชุ่มช่วยส่งให้แก่นกายใหญ่นั้นกระหน่ำกระแทกขึ้นลงได้ถี่รัว แตะกระทบกับผนังเนื้อนุ่มด้านในซ้ำๆ ทำเอารู้สึกทั้งเจ็บทั้งเสียว

“อ่า...อ่า...พ่อเลี้ยง...” อัญชันกอดร่างกำยำของเขาไว้แน่นขณะที่ช่องทางรักถูกแก่นกายกำยำนั้นกระหน่ำรัวเร็วศิวัชขยับท่าให้อัญชันนอนลงกับพื้นบ้านพลางกางขาออกจับแก่นกายที่ใหญ่โตนั้นยัดเข้าไปในช่องทางรักที่เปียกชุ่มนั้น กระหน่ำซอยถี่ระรัว

“แน่นมาก แน่นจนฉันจะขาดใจเลยอัญชัน”

“อ่า...อ่า...อัญชันไม่ไหวแล้ว พ่อเลี้ยง อ่า...” อัญชันกัดปากครางเสียงลั่นพลางรั้งคอชายหนุ่ม ร่างบางกระหน่ำจูบที่ริมฝีปากชายหนุ่มอย่างเร่าร้อนจนปากขึ้นสีแดงก่ำ เขาสอดใส่ลิ้นตวัดเกี่ยวลิ้นอุ่นพร้อมๆ กับขยับเอวเป็นจังหวะเร็วแรงและรัว แก่นกายใหญ่กระแทกช่องทางรักซ้ำๆ แรงบีบของช่องทางรักนั้นกระตุกตอดยิบๆ จนทำให้ศิวัชแทบหายใจไม่ออก เขากอดร่างบางแน่นกระแทกสะโพกแรงรัวใส่เธออย่างหนักหน่วง

“อ่า...แรงอีกค่ะ...แรงอีก...”

“น้ำเธอเยอะมาก...เสียวมั้ย...”

“พ่อเลี้ยง...อ่า...พ่อเลี้ยงคะ...” เขาขยับขาของหญิงสาวขึ้นพาดบนยอดอกกว้างของเขา ก่อนจะกระแทกแก่นกายใหญ่เสยเข้าไปในช่องทางรักอีกครั้ง กวัดแกว่งแก่นเนื้อให้แตะคว้านอยู่ในช่องทางและกระแทกแก่นกายไม่ยั้ง

“อ่ะ...อ่ะ...อ่ะ อัญชันนนน”

“พ่อเลี้ยง...อ่ะ...อ่ะ...เสียวจังค่ะ”

“ฉันจะถึงแล้ว...อัญชันน!” เขาบีบคอหญิงสาวเบาๆ เมื่อใกล้ถึงจุดที่น้ำรักกระฉูดออกมา เขาก็รั้งมันออกจากช่องรักจนกระจายเป็นจุดทั่วดวงหน้าสวยของหญิงสาว

“อ่า.....” ร่างของเขาและอัญชันกระตุกเกร็งด้วยความซ่านเสียว

ศิวัชกระตุกยิ้มอย่างสมใจเมื่อเห็นอัญชันนอนนิ่งตัวกระตุกเกร็งอยู่ตรงหน้า เขาเก็บแก่นกายที่ค่อยๆ คลายตัวเข้ากางเกงยีนส์ และเอื้อมมือไปรั้งร่างบางที่นอนนิ่งหอบถี่เข้ามากอดไว้ในอ้อมอกอุ่นนั้น

“อัญชัน...เธอถูกใจฉันมากนะรู้มั้ย...” ศิวัชกระซิบเบาๆ หญิงสาวพยายามจะผละตัวออกดึงชุดที่หลุดรุ่ยให้เข้าที่แม้จะไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจยังถี่หอบไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าเกาะพราวไปด้วยหยาดเหงื่อ

ศิวัชพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนแม้ข้อเท้าจะเจ็บมาก มืออีกข้างโอบร่างบางที่อ่อนระทวยไว้ในอ้อมแขนและพยุงเธอให้ลุกขึ้น แต่เธอผละออกอย่างไร้เยื่อใย

“นี่...อัญชันต้องทำอะไรแบบนี้ในที่โล่งแบบนี้เลยเหรอคะ...” เธอถามเสียงพร่า ดวงตากลมรื้อน้ำตานิดๆ เมื่อจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาคมคายนั้น เขาชะงักนิ่งคำพูดเธอเสียดแทงเขาได้อย่างจัง

“เลิกต่อปากต่อคำแล้วเข้าห้อง ฉันให้เธอทำอะไร...ก็แค่ทำ!”

ตี๊ด...ตี๊ด

เสียงมือถือดังขึ้นขัดจังหวะอารมณ์ที่ประทุร้อนของทั้งคู่ ศิวัชรับสายทันทีเสียงหวานน่ารักออดอ้อนมาผ่านสายดังพอที่จะทำให้อัญชันที่นั่งอยู่ข้างๆ รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าขาวเนียนนั้น เธอเบือนหน้าหนีและรีบลุกขึ้นราวกับไม่ต้องการให้เขาเห็นความหวั่นไหวในแววตา

“รินทร์จะมาวันไหนครับ...” น้ำเสียงของศิวัชอ่อนโยน อบอุ่น จนทำให้หญิงสาวเผลอเม้นริมฝีปากแน่น ไม่รู้อะไรทำให้เธออยากร้องไห้ตอนนี้

“ฉันขอตัวค่ะ...”

อัญชันหันหลังเดินหนีไปโดยไม่หันกลับไปมองราวกับกลัวว่าหากมอง...เธอจะต้องรู้สึกเจ็บปวดกับสิ่งที่เห็นมากไปกว่านี้ เพราะคำว่า “นางบำเรอ” ที่เขามอบให้มันชัดเจนในฐานะและการแสดงออกของเขาอยู่แล้ว