เมียบำเรอสุดรักของพ่อเลี้ยงเย็นชา

เมียบำเรอสุดรักของพ่อเลี้ยงเย็นชา

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-09-11
โดย:  ญาดาวดี ณ รัตติกาลยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
26บท
1.6Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งถูกขายให้กับพ่อเลี้ยงผู้เย็นชา...เธอจะหนีจากพันธะสัญญาซื้อขาย(รัก) นี้ได้อย่างไร?

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ชะตากรรม

息子の六歳の誕生日に、夫の綾瀬厚司(あやせ あつし)は弟の妻を一晩中看病し、帰ってこなかった。

その義妹から足を捻挫したという電話があった、ただそれだけの理由で。

私は厚司に何十回も電話をかけたが、すべて着信拒否された。

ふとSNSを開くと、義妹のSNSが目に飛び込んできた。

【お義兄さんってばマジ神!電話一本ですぐ飛んで来てくれたの】

添付された写真には、彼女の細い足首を握る厚司の手が写っていた。

私は絶望で胸が張り裂けそうになりながら、彼と綾瀬梨奈(あやせ りな)がこの一晩何をやっていたのかを問い詰めた。

だが、彼はただ冷ややかな目で私を一瞥しただけだった。「まともな考え方ができないのか?お前、俺にヒスる以外に脳がないのか?」

息子まで理解できないといった顔をした。「パパは叔母さんを一晩看病してあげただけじゃん。ママ、なんでそんな意地悪言うの?」

この父子二人の冷たさにまたしても深く傷つけられ、私はついに未練を断ち切った。

システムを呼び出し、この世界から去ることを決意した。

「宿主、承知いたしました。すぐに脱出ルートを準備します。ご家族にお別れを告げるための猶予は七日間です」

システムの穏やかな声を聞き、私は少し呆然とした。

しばらくして、無理に笑顔を作り、「ありがとう」と答えた。

家族との別れか。もし私が消えると知ったら、厚司と息子はきっと大喜びするんだろうな。

五年前、任務を達成した後、私はこの世界に残って厚司と共に余生を過ごすことを選んだ。あの時、システムは忠告してくれたのに、私は耳を貸さず、「彼は一生私を愛してくれる」と断言したのだ。

まさか、たった数年で私がシステムを呼び出し、元の世界に帰りたいとお願いするようになるとは思わなかった。

リビングでどれくらい座っていただろうか。ようやく厚司が帰ってきた。

彼は私に歩み寄り、申し訳なさそうな表情を作った。「梨奈の捻挫が思ったより酷くて、帰りが遅くなっちゃったよ。もし体調が悪いなら、明日にでも源人(みなと)の誕生祝いを延期しようか?」

そう言って、彼は私の肩に手を伸ばしてきた。

私はその手をそっと払い除け、首を横に振った。「大丈夫よ。ただ、あなたが帰ってきたのに気づかなかっただけ」

厚司は私の顔色をうかがいながら、探るように言った。「入ってきた時、何度も呼んだのに返事がないから、まだ怒ってるのかと思ったよ」

彼はいつもそうやって探ってくる。でも、私は彼が怒るかどうかなんてどうでもよかった。私が少しでも感情をぶつければ、彼は「聞き分けがない」と嫌がるのだから。

一緒にいて七年、私はいつまで経っても彼の本心が読めない。

昔は、何度もわざと私をからかい、私が甘えると嬉しそうに笑った。私を抱きしめて「その甘える姿が一番好きだ」と言ってくれたものだ。

でも、いつからだろう。彼は梨奈のことしか見えなくなっていた。

私は自分の耳を指差し、冗談めかして彼に告げた。「よく聞こえなかったの。たぶん、そのうち耳が聞こえなくなるわ」

実は、この症状はずっと前から現れていた。ただ最近になってどんどん悪化している。

かつて任務を達成した時、私は「この世界に残る」と選んだ。

システムは、攻略で得た感情は長続きしないと忠告した。

それでも私は、私と厚司だけは例外だと固く信じていた。

システムは私に言った。「もしターゲットのあなたへの愛が薄れれば、あなたの五感もそれに伴って一つずつ奪われていきます」

厚司は眉をひそめ、私の耳元に顔を近づけた。「帆波(ほなみ)、まだ怒ってるのか?分かってるだろ、梨奈だって本当に困っていなきゃ俺に頼ったりしないって。そんなにカリカリすることないだろ?」

彼の声が耳元で大きくなり、ようやくはっきりと聞き取れた。

私は彼を見つめ、静かに尋ねた。「困ってたって?家にお手伝いさんもいればお抱えの運転手だっているじゃない。誰に病院へ送ってもらっても同じでしょ?どうしても義理の兄であるあなたが行かなきゃならないの?」

厚司はがっかりしたような顔で私を見た。「帆波、お前昔はそんな女じゃなかっただろ?梨奈は俺たちの義妹だぞ。弟が死んで、俺が少し面倒を見てやって何が悪いんだ?そんなに大げさに騒ぎ立てるなよ」

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
26
ชะตากรรม
บทที่ 1ชะตากรรมเสียงลมหนาวปะทะใบหน้าบอบบางของหญิงสาววัยสิบเก้าปีที่บัดนี้ยืนนิ่งงันในชุดเดรสสีซีดแต่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ติดเนื้อผ้า ดวงตากลมโตแฝงด้วยความเศร้าอย่างไม่อาจซ่อนเธอจ้องมองรั้วไม้สีเข้มราวกับขบคิด ใบหน้ารูปไข่ขาวผ่องแม้ไม่ผ่านเครื่องสำอางใดๆ เส้นผมยาวสลวยน้ำตาลทองถูกมัดรวบไว้หลวมๆ ด้วยหนังยางเส้นเดียว ผิวเนียนขาวละเอียดอมชมพูราวกับคุณหนูของบ้าน ดูช่างบอบบางน่าทะนุถนอมจนไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้“ที่นี่ที่ไหนคะพ่อ ทำไมไม่ใช่บ้านยาย...” หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงสับสน ดวงตากลมใสยังเป็นประกายด้วยความไว้วางใจที่เธอมีต่อผู้ชายที่เธอเรียกว่า ‘พ่อ’“ก็บ้านคนที่จะรับเลี้ยงหนูต่อจากพ่อไงคะ” เขายิ้มแห้งให้ลูกสาว “พ่อหมดปัญญาจะดูแลหนูแล้ว หนูเองก็โตแล้ว ควรมีชีวิตที่ดีกว่าพ่อที่มีแต่หนี้คนนี้”อัญชันยืนนิ่ง หัวใจร่วงตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอเข้าใจทันที...ไม่ใช่แค่ “ถูกส่งตัวมาอยู่ด้วย” แต่เธอถูก“ขาย” โดยพ่อบังเกิดเกล้าของเธอเองประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกช้าๆ เผยร่างสูงโปร่งสง่า เสื้อเชิ้ตพับแขนกางเกงได้รูป ผิวเข้มแบบชายเมืองเหนือที่เคยลงแรงทำงานจริงในไร่ ดวงตาคมเฉียบจนไม่มีผู้ใด
อ่านเพิ่มเติม
นางบำเรอ
บทที่ 2นางบำเรอเสียงของอิงธารพุ่งเข้ามาห้อง ร่างของเธอกับหมอศิวาปรากฏที่ประตู ศิวัชชะงักเหมือนตื่นจากภวังค์ เขาผละออกจากอัญชันทันที สบตากับอิงธารเพียงแวบเดียวที่มีความแข็งกร้าวและขัดใจเจืออยู่ในนั้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหมอศิวาเผลอยิ้มออกมาและกระแอมเบาๆ ก่อนจะเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋ายา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่ขยับเข้าตรวจชีพจรและอุณหภูมิของอัญชันอย่างคล่องแคล่ว“ร่างกายอ่อนแรง มีไข้ต่ำ น่าจะเพราะตากฝนนานไป...” เขาขยับหูฟังเข้าที่หลังจากตรวจเสร็จ“ให้นอนพักเยอะๆ ฉันกินยาที่จัดไว้ให้แล้ว อาการจะดีขึ้นเอง” ศิวายื่นยาให้ไว้และแนะนำการทานยากับอัญชัน ศิวัชยืนพิงฝาผนัง มือกำแน่นข้างลำตัว สีหน้านิ่งทื่อและเงียบ ไม่พูด ไม่ถาม ไม่อธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ศิวาเหลือบมองศิวัชที่ยืนนิ่งอยู่ก่อนจะพยักหน้าส่งสัญญาณบางอย่าง“พ่อเลี้ยง ออกมาคุยข้างนอกหน่อยครับ ผมมีเรื่องจะปรึกษา...” ศิวัชพยักหน้ารับทราบก่อนจะเดินตามหมอออกจากห้องไป โดยไม่หันกลับไปมอง...แต่เขารู้ว่าอัญชันยังคงมองตามแผ่นหลังของเขาอยู่เงียบๆในขณะที่อิงธารตอนนี้...ยังยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ใจเต้นแรง ตัวชา กับภาพที่เห็นเมื่อครู่
อ่านเพิ่มเติม
หน้าที่ของเมีย
บทที่ 3หน้าที่ของเมียเช้าวันใหม่มาถึงอย่างช้าๆ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าเล่นริ้วบนทิวเขากว้าง สายลมหนาวเคล้าคลอกับต้นไม่ใบหญ้าราวกับหยอกล้อกัน ผ้าม่านที่ครีมในห้องนอนกวัดแกว่งด้วยแรงลมที่อ่อนโยน ศิวัชนั่งเอนตัวลงบนเตียงข้างๆ อัญชัน มือหนาวางอยู่บนมือเธอโดยไม่รู้ตัว ขณะที่ร่างกายของเขาเริ่มอ่อนล้า จากการเฝ้าดูเธอมาทั้งคืน ร่างของเขาซึ่งเป็นเสาหลักของบ้านไร่กลับเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ความห่วงใยที่เขาไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อนอัญชันเริ่มรู้สึกตัวขึ้นในช่วงเช้า ความรู้สึกแรกที่เธอรับรู้ได้คือ ไออุ่นจากอ้อมแขนหนาของพ่อเลี้ยงที่ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยเธอไป เธอขยับเล็กน้อยสัมผัสถึงการอ่อนแรงที่ยังคงหลงเหลือจากไข้ที่เพิ่งผ่านพ้นไปและความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังเกาะกุมหัวใจดวงตาของเธอสบกับร่างของศิวัชที่หลับสนิทอยู่ข้างๆ เขาดูอ่อนเพลียมากจากการเฝ้าไข้เธอทั้งคืน ครั้งแรกที่เธอเห็นเขานิ่งแบบนี้ เขาดูเป็นมนุษย์ธรรมดา ไม่ได้ดูเย็นชา แข็งกระด้างเหมือนที่เอเคยเห็น แค่ชายคนหนึ่งที่หลับและปล่อยตัวเองไปอัญชันมองเขาเงียบๆ ใจสั่นไปกับท่าทางของเขาก่อนหน้านี้ อีกเพียงนิดเดียวที่ริมฝีปากทั้งคู่จะประสานกัน เธอสู
อ่านเพิ่มเติม
หน้าที่ของเมีย
บทที่ 4หน้าที่ของเมียหมอศิวาหันมองศิวัชที่เดินออกจากห้องไป พลางหันไปมองอัญชันที่บัดนี้สายตาจับจ้องไปยังแผ่นหลังกว้างที่เดินออกจากห้องไปแล้ว อิงธารวางถาดอาหารก่อนจะขอตัวเพื่อออกไปดูในไร่ต่อ อัญชันเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง เพียงไม่กี่ชั่วโมงที่เหตุการณ์ประดังประเดเข้ามาไม่หยุด“ดูอาการอัญชันจะยังไม่ดีขึ้นนะครับ...ผมหมอศิวาครับ เมื่อวานคุณอาการไม่ค่อยดีเลยยังไม่ได้แนะนำตัวกัน” ศิวานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียง อัญชันยิ้มน้อยๆ เป็นเชิงตอบรับ“อัญชันค่ะ เป็น...เป็นอะไรสักอย่างในไร่นี้...”“อัญชันโชคดีนะครับที่ได้มาอยู่ที่นี่...เผื่ออัญชันยังไม่ทราบ จริงๆ แล้วพ่อคุณจะพาคุณไป...เอ่อ...แถวชายแดนแต่พี่ชายผมรั้งเขาไว้ได้ก่อน” คำพูดนั้นทำให้อัญชันชะงัก สีหน้าถอดสี น้ำตาเริ่มรื้อขึ้นมา“พ่อ...วางแผนเรื่องฉันขนาดนั้นเลยเหรอคะ” ศิวาพงักหน้าเบาๆ แต่กลับทำให้หัวใจของคนอีกคนแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ ความผิดหวัง ความเจ็บปวดถาโถมออกมาบนใบหน้าขาวเนียนนั้นอย่างปิดไม่มิด“ผมไม่รู้จักพ่อของอัญชัน แต่ผมรู้จักพี่ชายของผมดี...ศิวัชเป็นคนพูดน้อย แข็งนอก...แต่เขาไม่เคยทอดทิ้งใครที่เป็นคนของเขาครับ ผมอยากให้อัญชันลองเปิดใจ
อ่านเพิ่มเติม
อัญชันรสหวาน
บทที่ 5อัญชันรสหวาน“เจ็บไหมคะ...” เสียงเธอเบาราวกับกระซิบ แต่ความห่วงใยฉายชัดในแววตาศิวัชไม่ตอบ เขามองใบหน้าของหญิงสาวใกล้ๆ ในระยะที่ลมหายใจของเธอแตะปลายจมูกของเขาได้ ม่านน้ำตาในดวงตาของอัญชันสะท้อนกับแสงไฟอ่อนๆ ในห้องทำให้ใจเขายิ่งบีบรัด“เธอ...เป็นห่วงฉันเหรอ” เขาพูดเบา พึมพำแทบไม่ได้ยิน อัญชันเงยหน้าขึ้นสบตากับศิวัชที่จ้องเธออยู่“พ่อเลี้ยงต้องเจ็บตัว เลือดออกเพราะฉัน” เพียงเสี้ยววินาทีนั้น ศิวัชโน้มตัวลง ปลายจมูกแตะแก้มเธอเบาๆ แล้วเลื่อนขึ้นมาจูบที่ริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อน หยุดความรู้สึกทั้งหมดไว้ที่สัมผัสนั้นจูบของศิวัชเต็มไปด้วยความเร่าร้อนและหวานหอม เขาบดขยี้ริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน ดูดรั้งริมฝีปากแดงนั้นจนร้อนฉ่า มือหนาเลื้อยเลาะไปยังเอวบางพลางรั้งหญิงสาวเข้ามาแนบชิด กลิ่นเนื้อหวานๆ ของสาววันสิบเก้ารบเร้าให้เจ้าแก่นกายลำใหญ่ของเขาตื่นตัวอย่างรวดเร็ว เขาค่อยจับมือบางของหญิงสาวลูบคลำบนเนื้อกางเกงยีนส์ที่ตอนนี้ตุงแน่นไปด้วยเจ้าแก่นกายลำใหญ่“อ่า...” เขาเผลอครางออกมาเบาๆ เมื่อหญิงสาวแตะลูบเบาๆ บนผิวผ้ายีนส์ที่แน่นคับ ศิวัชรั้งร่างบางเข้ามาแทนบชิดที่อกกว้างดันตัวเธอขึ้นช้าๆ ให้ร
อ่านเพิ่มเติม
อัญชันรสหวาน
บทที่ 6อัญชันรสหวานแสงแดดยามบ่ายทอดผ่านใบไม้ในไร่ชา กลิ่นหอมอ่อนของใบชาจากแห้งลอยแตะปลายจมูกของผู้มาเยือน อัญชันยืนอยู่ตรงหลังเคาเตอร์ชงชาตามที่อิงธารสั่งไว้ หลังจากที่เธออาการดีขึ้น ศิวัชก็ให้เธอลงไร่ ฝึกเรียนชงชาและช่วยคิดสูตร ซึ่งเด็กวัยสิบเก้าอย่างเขาก็เรียนรู้ได้ไวมากเช่นนั้น“อัญชัน...นี่กลิ่นชาที่พ่อเลี้ยงให้เตรียมวันนี้จ๊ะ...” อิงธารยื่นเอกสารแฟ้มรายชื่อชาให้อัญชัน เธอรับมาเปิดดูและเริ่มจัดเตรียมตามในแฟ้ม“พี่อิงธาร...พ่อเลี้ยงยังไม่กลับเหรอคะ” เธออ้ำอึ้งที่จะถาม อิงธารยิ้มนิดๆ พลางส่ายหัวช้าๆ“ปกติถ้าต้องเข้ากรุงเทพเพื่อประชุมหุ้นส่วน พ่อเลี้ยงจะไปทีเป็นเดือนจ๊ะ” อัญชันพงักหน้าเข้าใจ เธอไม่ได้เจอกับศิวัชตั้งแต่วันนั้น วันที่เขาให้เธอทำหน้าที่เมียอย่างสมบูรณ์แบบอัญชันในชุดเดรสสีชมพูรัดรูปสวมผ้ากันเปื้อนสีครีมอย่างตั้งใจ มีดอกอัญชันเล็กๆ ปักไว้ที่อกด้านซ้าย มือเรียวค่อยๆ รินน้ำร้อนลงบนใบชาในกาเซรามิกอย่างใจเย็น“ขอชาอู่หลงเบลนด์พิเศษสามแก้วค่ะ” เสียงดีลเลอร์หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เธอยิ้มรับคำอย่างอ่อนโยน“รอสักครู่นะคะ” เธอหันไปหยิบใบชาในกล่องไม้กลิ่นหอมฟุ้งลอยอบอวลขึ้นทันทีที่เ
อ่านเพิ่มเติม
ตัวจริงกับของเล่น
บทที่ 7ตัวจริงกับของเล่นเสียงเปิดประตูห้องรับรองดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่อัญชันจะก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงบแต่แฝงด้วยความไม่สบายใจ หมอศิวาทำแผลเธอจนเรียบร้อยเธอจึงรีบเดินมาที่ห้องนี้ตามคำสั่งของพ่อเลี้ยง เธอเห็นศิวัชนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ มือข้างหนึ่งโอบไหล่ รินทร์หญิงสาวที่งดงามราวนางแบบและกำลังหัวเราะอย่างเริงร่าอยู่ข้างๆ เขาศิวัชเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงประตูเปิด ดวงตาคมกริบสบตากับดวงตาของอัญชันอย่างไม่หลบเลี่ยง“มาแล้วเหรอ...” เขายิ้มมุมปาก “ฉันอยากให้เธอช่วยดูแลคุณรินทร์อย่างดีระหว่างที่เธออยู่ที่ไร่...เพราะเธอสำคัญกับฉันมาก”รินทร์ยิ้มแบบขำขันพลางตีแขนศิวัชเบาๆ“พูดไปเรื่อยวัช...ฉันรินทร์นะคะ” อัญชันโค้งนิดๆ เป็นเชิงทักทาย“พูดจากใจครับรินทร์สุดที่รัก” ศิวัชโอบไหล่รินทร์แน่นขึ้นจนรินทร์ต้องรั้งมือออก“หื้มมม...วัชนี่!”“อัญชันขอเตรียมเครื่องดื่มมาให้นะคะ” อัญชันรีบออกตัว เธอฝืนยิ้มแม้ในใจจะร้อนรุ่มกับภาพที่เห็น“อย่าลืมชาร้อนให้คุณรินทร์ล่ะ เธอชอบกลิ่นกุหลาบ” ศิวัชเน้นเสียงก่อนจะหันไปมองรินทร์ด้วยสายตาอ่อนโยนอย่างจงใจอัญชันกัดริมฝีปากเล็กน้อยแต่อยู่ในระเบียบ เธอก้าวเท้าออกไปช้าๆ แต่ไม่พอพ
อ่านเพิ่มเติม
ตัวจริงกับของเล่น
บทที่ 8ตัวจริงกับของเล่น“คุณหมอรินทร์ลดามาเหรอเนี่ย!”เสียงประตูเปิดขึ้นเบาๆ พร้อมเสียงทักทายของชายหนุ่มที่คุ้นเคยอย่างมากของรินทร์ หมอศิวาเดินเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทกาวน์พร้อมรอยยิ้มสดใส ร่าเริงเป็นที่สุด สายตาที่อ่อนโยนของเขาแฝงความตื่นเต้นไว้ไม่มิด เขากวาดสายตามองไปยังสองสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา“ดูท่าที่นี่จะมีสาวสวยครบทีมเลยนะครับวันนี้”“ร่าเริงเกินเหตุเหมือนเดิมนะคะหมอศิวา ฮ่าๆ” รินทร์หันมายิ้มทักก่อนจะขยับตัวเชิงเขานั่ง อัญชันลุกขึ้นโดยไม่สบตาใคร“อัญชันขอตัวนะคะ...หมอศิวาทานอะไรมั้ยคะ” เธอกล่าวเสียงเรียบ หมอศิวาหันมายิ้มให้เธออย่างสุภาพ“ไม่แล้วครับ เดินชิมอาหารในงานจนอิ่มหมดแล้ว...” ศิวายิ้มให้อัญชันก่อนหันไปสนใจรินทร์ต่อ“แล้วลมอะไรพัดหมอรินทร์ลดามาถึงที่นี่ได้ครับ”“ลมศิวัชแห่งไร่ชานี้ไงคะ ไปรับรินทร์มาจากโรงพยาบาลตอนคุณพ่อจะให้รินทร์ขึ้นแท่นผู้บริหาร รินทร์บอกแล้วว่า รินทร์อยากรักษาคนไข้เฉยๆ”“ลมศิวัชไปลักพาตัวคุณหมอรินทร์มาสินะ ฮ่าๆ”“ใช่สิคะ แต่ก็ทันเวลาพอดี ฮ่าๆ” ศิวและรินทร์หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน อัญชันค่อยๆ เดินหลบออกไปเงียบๆ แบบไม่ให้ทั้งคู่ทันได้สังเกตทันทีที่ก้าวออ
อ่านเพิ่มเติม
อุบัติเหตุรัก
บทที่ 9อุบัติเหตุรักบางอย่างแม้รู้ว่า “ไม่ควรรู้สึก...แต่หัวใจกลับยากเย็นเหลือเกินที่จะบังคับ”อัญชันเดินออกมาเปิดประตูหน้าห้อง หลังจากที่พ่อเลี้ยงออกไปได้สักพัก ป้ารันยืนเคาะประตูอยู่หน้าห้องถึงกลับผงะ“อัญชัน...ทำไมมาอยู่ในห้องนี้ได้”“หนูมาเอาของให้พ่อเลี้ยงน่ะค่ะป้า” เธอยิ้มบางๆ“พ่อเลี้ยงอยู่กับเธอเหรอ...” ป้ารันทำหน้าเลิกลักพยายามจะชะโงกมองในห้อง“พ่อเลี้ยง...ก็ต้องอยู่กับคุณรินทร์สิคะ จะมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” คำพูดเบาๆ เจือความตัดพ้อ“ไม่สิ ก็ป้าเดินตามหาพ่อเลี้ยง เด็กๆ มันว่าอยู่ห้องนี้”“เด็กๆ คงมองผิดน่ะค่ะ หนูขอไปจัดการงานในสวนต่อนะคะ” อัญชันตัดบทพลางเดินออกไปยังทางเดินของสวนแต่ก็ต้องหยุดเท้าไว้เสียก่อน“เอ่อ ป้าลืมบอก...คุณรินทร์ให้อัญชันไปหาเธอด้วยนะ”หญิงสาวยืนนิ่ง ดวงตากลมโตที่เคยสดใสหม่นวูบ เธอหันกลับมาพยักหน้าตอบรับและรีบเดินไปยังห้องรับรองแขก เสียงหัวเราะสนุกสนานดังแว่วออกมาจากในห้อง อัญชันค่อยๆ แง้มประตูออกดูศิวัชและรินทร์กำลังหัวเราะหยอกล้อกันโดยมีหมอศิวาพูดแหย่พูดแซวทั้งคู่อยู่ อัญชันมองใบหน้าที่หัวเราะร่านิ่งๆ ความเย็นชานิ่งขรึมที่เธอรู้จักเป็นเพียงหน้ากากที่เขา
อ่านเพิ่มเติม
อุบัติเหตุรัก
บทที่ 10อุบัติเหตุรัก“คุณอัญชัน...โอเครึเปล่าครับ ที่ผมชมเมื่อสักครู่ผมพูดจริงนะครับ”“ขอบคุณพ่อเลี้ยงนะคะที่เห็นความสามารถของฉัน” เธอหันกลับมาสนใจที่ต้นเสียงพลางยิ้มบางๆ“อัญชันเรียกผมว่านนท์ก็ได้ครับ ผมอายุ 23 เราน่าจะห่างกันไม่มากนัก...”“ก็ยังเป็นพี่อัญชันอยู่ดีค่ะ งั้นอัญชันเรียกพี่นนท์นะคะ...”“ได้ครับ...พาพี่ชมไร่ชาฝั่งใต้หน่อยสิครับ”“อัญชันว่า พี่นนท์น่าจะต้องพาอัญชันเดินชมนะคะ ฮ่าๆ” เธอเผลอหัวเราะออกมาอย่างผ่อนคลายเมื่อชานนท์แสดงท่าทีเป็นกันเองอย่างที่สุด เขาโค้งเบาๆ ก่อนจะผายมือเชิญให้หญิงสาวเดินตามเขาไปทางไร่ชาฝั่งใต้ศิวัชเหลือบมองทั้งคู่หัวเราะเย้าแหย่กันด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตากลับสั่นไหว รู้สึกแปลกๆ ในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้งร้อนรน ร้อนลุมจนต้องกระดกชามะลิในมือไปหลายอึกด้วยความหงุดหงิด“รินทร์ไม่เคยเห็นคุณโกรธ...หรือจริงๆ แล้ววัชหึงคะ” รินทร์ลดาพูดเสียงเรียบแต่กลับทำให้ศิวัชชะงัก“ผมไม่ได้โกรธหรือหึงอะไรนี่รินทร์ ปกติ...”“ปกติเหรอคะ แค่พ่อเลี้ยงเขาพูดอยากได้เด็กคนนั้น วัชถึงขนาดหน้าแดง หูแดงก่ำ...”“ผมแค่ไม่ชอบท่าทีที่พ่อเลี้ยงนั่นเจ้าชู้ใส่เด็กในไร่ผม”“แค่เด็ก
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status