LOGIN“ลืมตาได้ค่ะ” ภริตาบอกเขาพร้อมกับมองหน้าเมื่อเขาเห็นสิ่งนั้นในมือ กวินภพเห็นที่ตรวจครรภ์ในมือแล้วก็มองใบหน้าภรรยาด้วยความตื้นตัน “เขามาแล้วเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเครือทั้งดีใจระคนตื่นเต้นปนเปกันไปจนเกิดน้ำตาขึ้นมา เขาดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น หลังจากมีลูกแฝดชายหญิงเขาก็ไม่ได้คิดว่าจะ
กวินภพจูงมือภรรยาคนสวยเดินมายังในโรงพยาบาลของผู้ป่วยจิตเวชของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่ต้องคนมีเงินเท่านั้นถึงจะมารักษาที่นี่ได้ โรงพยาบาลที่นี่แบ่งแยกผู้ป่วยแต่ละเคสที่รุนแรงมากน้อยแตกต่างกันไป โดยกรต์สินีเพิ่งได้รับให้ออกมาอยู่ในกลุ่มผู้ป่วยที่สามารถพบญาติได้ ภริตามองไปตามมือของสามีที่ชี้
วันนี้เป็นวันที่พิเศษที่สุด เป็นวันที่ 12 กุมภาพันธ์และเป็นวันแต่งงานระหว่างเขากับภริตา โดยมีพยานรักตัวน้อยในท้องที่กำลังจะเกิดมาเพราะเขาตั้งใจให้เธอท้องและเป็นแม่ของเธอ แต่ในงานกลับมีผู้หญิงที่คุ้นเคยกันดี เรียกได้ว่าเป็นคนที่กรีดหัวใจของเขาให้แหลกสลายจนเกือบเสียผู้เสียคน บัดนี้เธอยืนอยู่ต
เมื่อวันรุ่งขึ้นมาถึงเขาอยากกลืนคำพูดเมื่อวานเหลือเกินที่ให้เธอเอาชุดว่ายน้ำมาถ่ายรูปด้วย ขนาดเขาที่เป็นคนถ่ายมือไม้ยังสั่น ยอมรับว่าเมียเขาสวยมากเสียจนเริ่มหวงอีกแล้ว “ถ่ายรูปตรงอ่างแช่ตรงนี้ด้วยค่ะ” เขาเลือกพูลวิลล่าติดทะเลอยู่ฝั่งตะวันออกเดินทางเพียงไม่นานก็ถึง นั่นทำให้เธอไม่อ่อนเพลียจา
“เราขอโทษนะ...” เขายังพูดคำเดิมซ้ำ ๆ “ผิง...” เธอเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมา แต่เขาก็ยังชิงพูดอีก “เราจะไม่หึงผิงก็ได้ ผิงไปพบเพื่อนไปสังสรรค์เราก็จะไม่ว่า นะ...ขอแค่โอกาสให้เรากลับมาอยู่ด้วยกัน จะไม่ยอมปล่อยมือผิงกับลูกอีกแล้ว จะไม่สนใจคนอื่นอีก ขอร้องครั้งสุดท้ายนะ...”
วันนี้กวินภพไม่เข้าบริษัท เขาเคลียร์งานตั้งแต่เมื่อคืนเรียบร้อยแล้วพร้อมทั้งสั่งเลขาให้จัดการ จะใช้เวลากับเมียสุดที่รักให้ดีที่สุด หกเดือนแล้วสินะ ^__^ ภริตาแต่งตัวเรียบร้อยเป็นทางการมาก จนทำให้คนเป็นสามีแปลกใจ วันนี้เขากินข้าวไม่ได้เลยทีเดียวเพราะตื่นเต้นเอามาก ๆ ไม่รู้ว่าเมียจะให
เขายื่นร่มให้เธอหนึ่งคันแล้วพาน้องแก้วเดินมาด้วย ส่วนเขาพาพี่กล้าตามมา แต่ทว่าเขาเห็นน้ำท่วมตรงทางเท้าจึงบอกให้เธอหยุด “ยืนรอตรงนี้เดี๋ยวผมมาอุ้มลูก” เขาไม่อยากให้น้ำที่ท่วมขังโดนเท้าลูก เดี๋ยวจะเป็นโรคน้ำกัดเท้าเอา ไม่รู้มีเชื้อโรคอะไรบ้างหรือเปล่า เธอไม่เรื่องมากรอเขาแต่โดยดี แล้
กวินได้ฟังแล้วก็จริง ทุกครั้งกรต์สินีอ้างเรื่องลูกตลอด ขนาดโรงเรียนยังเลือกที่เดียวกันกับเขา บอกว่าจะได้มีเพื่อนจากโรงเรียนเดียวกัน แต่ที่แปลกใจเลือกเรียนคนละห้องกับลูกของเขา แต่ตอนแรกก็ไม่เอะใจ พอมาตอนนี้กิ่งคือพยายามเข้าหาเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ใช้ความเป็นเพื่อนและความไว้ใจจากเขา “ไม่ใช่แ
เช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นหุงข้าวทำอาหารให้ลูก ฟ้ายังสลัวไม่สว่างนัก เธอจึงเดินออกมายืดเส้นยืดสายในห้องรับแขก แล้วก็เห็นเงาบางอย่างบนโซฟา เมื่อขยี้ตาเพ่งมองดี ๆ ก็พบว่าเป็นร่างของเขา ‘เมื่อคืนไม่ได้ออกไปเหรอ’ เธอขยี้ตาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าตาฝาดหรือเปล่า แต่เมื่อเห็นเขาขยับจึงเดินไปเปิดไฟอ
เมื่อมาถึงบ้านเขาก็เข้าไปหาเธอแล้วก็ถามด้วยความตกใจ ส่งสายตามาหาเธออย่างรู้สึกเป็นห่วง “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ภริตาสีหน้าแปลกใจ เธอจะเป็นอะไรได้ เธอก็ยืนอยู่นี่ไง “เปล่าไม่มีอะไร” เธอตอบออกไป “บ้านหลังไหนที่ไม่น่าไว้ใจ” เธอก็ชี้ไปทางบ้านหลังนั้น แล้วก็หันเข้าไปในครัว







