ログイン“ลืมตาได้ค่ะ” ภริตาบอกเขาพร้อมกับมองหน้าเมื่อเขาเห็นสิ่งนั้นในมือ กวินภพเห็นที่ตรวจครรภ์ในมือแล้วก็มองใบหน้าภรรยาด้วยความตื้นตัน “เขามาแล้วเหรอ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเครือทั้งดีใจระคนตื่นเต้นปนเปกันไปจนเกิดน้ำตาขึ้นมา เขาดึงเธอเข้าไปกอดไว้แน่น หลังจากมีลูกแฝดชายหญิงเขาก็ไม่ได้คิดว่าจะ
กวินภพจูงมือภรรยาคนสวยเดินมายังในโรงพยาบาลของผู้ป่วยจิตเวชของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งที่ต้องคนมีเงินเท่านั้นถึงจะมารักษาที่นี่ได้ โรงพยาบาลที่นี่แบ่งแยกผู้ป่วยแต่ละเคสที่รุนแรงมากน้อยแตกต่างกันไป โดยกรต์สินีเพิ่งได้รับให้ออกมาอยู่ในกลุ่มผู้ป่วยที่สามารถพบญาติได้ ภริตามองไปตามมือของสามีที่ชี้
วันนี้เป็นวันที่พิเศษที่สุด เป็นวันที่ 12 กุมภาพันธ์และเป็นวันแต่งงานระหว่างเขากับภริตา โดยมีพยานรักตัวน้อยในท้องที่กำลังจะเกิดมาเพราะเขาตั้งใจให้เธอท้องและเป็นแม่ของเธอ แต่ในงานกลับมีผู้หญิงที่คุ้นเคยกันดี เรียกได้ว่าเป็นคนที่กรีดหัวใจของเขาให้แหลกสลายจนเกือบเสียผู้เสียคน บัดนี้เธอยืนอยู่ต
เมื่อวันรุ่งขึ้นมาถึงเขาอยากกลืนคำพูดเมื่อวานเหลือเกินที่ให้เธอเอาชุดว่ายน้ำมาถ่ายรูปด้วย ขนาดเขาที่เป็นคนถ่ายมือไม้ยังสั่น ยอมรับว่าเมียเขาสวยมากเสียจนเริ่มหวงอีกแล้ว “ถ่ายรูปตรงอ่างแช่ตรงนี้ด้วยค่ะ” เขาเลือกพูลวิลล่าติดทะเลอยู่ฝั่งตะวันออกเดินทางเพียงไม่นานก็ถึง นั่นทำให้เธอไม่อ่อนเพลียจา
“เราขอโทษนะ...” เขายังพูดคำเดิมซ้ำ ๆ “ผิง...” เธอเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมา แต่เขาก็ยังชิงพูดอีก “เราจะไม่หึงผิงก็ได้ ผิงไปพบเพื่อนไปสังสรรค์เราก็จะไม่ว่า นะ...ขอแค่โอกาสให้เรากลับมาอยู่ด้วยกัน จะไม่ยอมปล่อยมือผิงกับลูกอีกแล้ว จะไม่สนใจคนอื่นอีก ขอร้องครั้งสุดท้ายนะ...”
วันนี้กวินภพไม่เข้าบริษัท เขาเคลียร์งานตั้งแต่เมื่อคืนเรียบร้อยแล้วพร้อมทั้งสั่งเลขาให้จัดการ จะใช้เวลากับเมียสุดที่รักให้ดีที่สุด หกเดือนแล้วสินะ ^__^ ภริตาแต่งตัวเรียบร้อยเป็นทางการมาก จนทำให้คนเป็นสามีแปลกใจ วันนี้เขากินข้าวไม่ได้เลยทีเดียวเพราะตื่นเต้นเอามาก ๆ ไม่รู้ว่าเมียจะให
สุดท้ายกรต์สินีก็นั่งอยู่ด้านข้าง โดยที่กวินภพเป็นคนขับมุ่งหน้าสู่ภาคใต้ เพื่อไปปรับความเข้าใจกับเมียและลูก โดยที่กิ่งอาสาพาไปเพราะเคยไปพักกับสามีครั้งหนึ่งเมื่อครั้งยังไม่ได้จบความสัมพันธ์ กว่าสี่ชั่วโมงที่เขาขับรถมาโดยมีแวะพักเติมน้ำมันและก็เข้าห้องน้ำ ไม่ได้เถลไถลที่ไหน ด้วยคิดถึงเมียกับ
“ชีวิตฉันพังหมดแล้ว...โธ่เว้ยยย!” เขาตะโกนใส่หน้าตัวเองในกระจก ความคิดกรุ่นโกรธห้วงหนึ่งแล่นเข้ามา ความเห็นแก่ตัวแบบเดิม ๆ ของเขาผุดขึ้นอีกครั้ง “ได้...อยากไปก็ไปกันให้หมด...อยู่คนเดียวก็ได้” เมื่อไม่มีใครรักเขา เขาก็จะอยู่มันคนเดียวนี่แหละ ด้วยความคิดประชดประชันเ
หลังจากเอาลูกนอน ภริตากลับมาย้อนดูรูปเก่า ๆ ที่มีอยู่ในอัลบั้มแต่งงานเป็นโฟโตบุ๊ก ของขวัญจากเพื่อนรักอย่างเดชดนัย เปิดไปตั้งแต่ภาพสมัยมัธยมที่รูปโทนคลาสสิก ออกน้ำตาลจะได้รู้ว่าเป็นรูปเก่าในอดีต มันดูคลาสสิก แต่เป็นภาพที่ฉันโอบไหล่กวินภพเอาไว้ เมื่อรักครั้งแรกของเขาถูกสาวเท กวินร้องไห้เหมือ
ใช่มันไม่ได้ทำอะไรเลย ถ้าพูดให้ถูกคงหมายถึงไม่ได้ทำอะไรให้ลูกกับเมียสบายใจเลย “เออ...โง่ต่อไปเถอะมึง ด่าควายกูยังสงสารควาย มึงไม่รู้เลยหรือไงว่าลูกเมียมึงเป็นตัวตลกในโรงเรียน กับรักสามเส้าของมึงกับกิ่ง” เรื่องซุบซิบนั่นไม่ได้เบาเลยแต่เพื่อนกลับไม่รู้ไม่เห็น “รักเหี้ยอะไร กิ่งกูก็คิ







