บทที่ 2 สามีภรรยาทางนิตินัย

         แสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านผ้าม่านสีขาว กระทบกับใบหน้านวลที่ล่องลอยอยู่ในห้องนิทรา เปลือกตากะพริบถี่ ๆ เมื่อมีแสงแยงเข้ามา เจ้าของร่างลืมตาขึ้นมาเต็มดวง ตรงหน้าคือเพดานสีขาวที่เธอรู้สึกคุ้นเคย

         เพียงตะวันกวาดสายตาไปรอบ ๆ ห้อง จนสายตาไปสะดุดกับข้อความที่เขียนด้วยปากกาเมจิกสีน้ำเงิน แม้เวลาจะผ่านมานานหลายปี แต่ข้อความที่เขียนไว้ยังคงติดตรึงในความทรงจำ ‘ตะวันรักพ่อกับแม่ที่สุดในโลก’ ตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือของเด็กหญิงวัยแปดขวบเด่นหราอยู่บนผนังห้อง

         ความทรงจำพรั่งพรูเข้ามาในหัว เธอจำได้ว่าตอนเป็นเด็กนั้นมีความสุขมากขนาดไหน ครอบครัวที่มีพ่อแม่ และลูกเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข จนกระทั่งแม่ได้จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ เหลือเพียงเธอกับพ่อที่ใช้ชีวิตสองคน ผ่านมรสุมชีวิตมากมาย เมื่อคิดมาถึงจุดนี้เพียงตะวันก็สลัดความคิดทั้งหมดออกจากหัวเพื่อไม่ให้รู้สึกทุกข์ใจอีกครั้ง อย่างไรเสียชีวิตต้องดำเนินต่อไป

         วันนี้เป็นฤกษ์จดทะเบียนสมรส แต่เจ้าบ่าวของเธอได้หายตัวไปจากเรือนหอตั้งแต่เมื่อคืนโดยไม่บอกไม่กล่าว เป็นการเข้าหอที่ไร้การพูดคุย ต่างคนต่างแยกย้ายไปพักผ่อน เธอเองก็ไม่กล้าถามอะไร เพราะสามีหมาด ๆ ของเธอมีอาการหงุดหงิดมากเป็นพิเศษ

         เพียงตะวันไม่เคยเห็นพี่ปราชญ์ของเธอเป็นแบบนี้มาก่อน จากที่รู้จักกันมา ปราชญ์ไม่เคยแสดงท่าทางที่ดูเหมือนโกรธแค้นปนกับเสียใจ มันเป็นความรู้สึกที่เธอเองก็เดาไม่ได้ ซึ่งสาเหตุของการหงุดหงิดของเขาในทุกครั้งก็มาจากเธอเป็นส่วนมาก

         เพียงตะวันรีบอาบน้ำชำระร่างกายเพื่อที่จะไปจดทะเบียนสมรสพร้อมกับครอบครัวของปราชญ์ เธอเลือกสวมเดรสแขนยาวสีขาวคลุมเข่า หากพี่ปราชญ์เห็นจะบอกว่าสร้างภาพให้ดูเป็นคนดี มารยา สารพัดที่จะหาคำมาประชดประชัน จนเธอเองก็เริ่มทำใจให้ชินกับคำพูดร้ายกาจเหล่านั้น หญิงสาวยิ้มให้กับภาพสะท้อนในกระจก เธอได้แต่ภาวนาให้การตัดสินใจในครั้งนี้นำพาให้พบเจอความสุข

         ภายในห้องรับแขกคฤหาสน์ใหญ่โตของตระกูล

‘ศิริรัตนกุล’ ชายหนุ่มในชุดลำลองนั่งกอดอกอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อผู้เป็นแม่บ่นยาวเหยียด เพราะลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทิ้งเจ้าสาวให้นอนอยู่เรือนหอในคืนแต่งงานเพียงคนเดียว ส่วนตัวเองหนีกลับมานอนที่บ้านอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

         “ผมยอมแต่งงานด้วยก็บุญเท่าไหร่แล้ว”

         เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หญิงสาวเดินเข้ามาพอดี คำพูดที่รุนแรงต่อความรู้สึกของเธอถูกพ่นออกมาจากปากของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เพียงตะวันชะงักไปหลายวินาที ทั้งที่ตั้งใจว่าจะชิน แต่ลึก ๆ ภายในใจกลับไม่ชินเลยสักครั้ง

         “สวัสดีค่ะคุณแม่”

         เพียงตะวันทักทายหญิงวัยกลางคนที่บ่นลูกชายตัวเองแต่เช้า

         “เป็นยังไงบ้างลูก เมื่อคืนหลับสบายดีไหมจ๊ะ”

         ผู้ที่เป็นแม่สามีปรี่เข้ามาหาลูกสะใภ้ ในใจก็รู้สึกผิดต่อเพียงตะวันไม่ใช่น้อยที่ถูกลูกชายตัวดีของเธอทิ้งให้ต้องอยู่คนเดียวในคืนเข้าเรือนหอ แถมยังทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดต่าง ๆ นานา คนเป็นแม่ได้แต่ห้ามปราม แต่ก็ไม่เป็นผล

         แม้จะรู้ว่าปราชญ์ไม่เคยมีใจให้เพียงตะวัน แต่เธอกับสามีก็จับทั้งสองคลุมถุงชนเพราะอยากช่วยเหลือเพียงตะวัน และเป็นการรักษาสัญญาที่ปรเมษฐ์ให้ไว้กับเพื่อนรักอย่างสุริยันต์

         “ตะวันนอนหลับสบายเลยค่ะ”

         “ดีแล้วลูก แม่ดีใจที่หนูชอบเรือนหอที่ทางเราเตรียมไว้ให้”

         “คุณมากค่ะคุณแม่”

         “ไม่รู้อะไรบังตา คุณแม่ถึงเห็นกงจักรเป็นดอกบัวไปได้”

         คนนั่งอยู่ก่อนอดที่จะพูดแขวะไม่ได้ ตั้งแต่ผู้หญิงคนนี้ปรากฏตัวในชีวิต ครอบครัวของเขาก็ชอบเธอเป็นพิเศษ จนลูกชายคนเดียวอย่างเขาแทบไม่อยู่ในสายตา

         “จะพูดอะไรก็เกรงใจแม่บ้าง ไม่รู้ว่าลับหลังแม่ปราชญ์พูดอะไรไม่ดีกับน้องบ้าง แต่ต่อหน้าแม่ให้พูดกับน้องดี ๆ เห็นหัวคนแก่คนนี้บ้างเถอะ”

         เยาวเรศบ่นอีกรอบ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอกลายเป็นคนปากร้ายตั้งแต่ที่มีเพียงตะวันเข้ามาในครอบครัว ซึ่งเป็นภาพที่เธอไม่คิดว่าจะเห็นมันจากลูกชายด้วยซ้ำ

         “ผมขอคุยกับเพียงตะวันสักครู่นะครับ”

         ปราชญ์ไม่รอให้ผู้เป็นแม่อนุญาต เขาเดินนำเพียงตะวันออกไปที่สวนหย่อมข้างบ้าน ปราศจากสายตาของคนในบ้าน ก่อนจะพูดถึงข้อเสนอก่อนแต่งงานที่ทั้งสองได้แอบตกลงกันไว้โดยไม่มีใครรู้

         “อย่าลืมสิ่งที่พูดไว้”

         “ได้ค่ะ ครบหนึ่งปีตะวันจะหย่าให้”

         ก่อนแต่งงานเพียงตะวันได้รับข้อเสนอของปราชญ์ เพื่อให้มีงานแต่งงานเกิดขึ้น เพราะอยากให้ผู้เป็นพ่อที่จากไปไม่ต้องห่วง คำสั่งเสียก่อนตายของพ่อยังก้องอยู่ในหัว

พ่ออยากให้ตะวันแต่งงานกับคุณปราชญ์ ตะวันจะได้เป็นฝั่งเป็นฝา พ่อจะได้หมดห่วงสักที

         “เธอคงไม่ลืมเงื่อนไขอีกข้อใช่ไหม”

         เพียงตะวันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทำไมเธอจะจำไม่ได้ อีกข้อก็คือไม่เรียกร้องอะไร จากไปแบบเงียบ ๆ ด้วยเหตุผลที่ว่าเข้ากันไม่ได้ และเราทั้งสองจบกันด้วยดี

         “ตะวันจะไม่เรียกร้องอะไรค่ะ”

         “ดีมาก”

         “เมื่อคืนพี่ปราชญ์ไปไหนมาคะ”

         เธอถามด้วยความเป็นห่วง อาการที่ปราชญ์แสดงออกมันชัดเจนชนิดที่ว่ามองจากนอกโลกยังรู้ว่าหัวใจของเขาเป็นของอิงดาวเพียงคนเดียวเท่านั้น

         “เรื่องของฉัน ไม่ต้องมายุ่ง”

         “ตามใจพี่ปราชญ์ค่ะ ตะวันถามด้วยความเป็นห่วง”

         “บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเรียกพี่ ฉันไม่เคยมีน้อง”

         “งั้นตะวันจะเรียกว่าคุณสามีแล้วกันนะคะ”

         “กล้าดียังไงถึงเรียกแบบนั้น”

         “เราแต่งงานกันแล้วนะคะ เผื่อคุณลืม”

         “แค่ละครฉากหนึ่ง อย่าอินให้มาก”

         พูดจบเขาก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้เพียงตะวันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

         งานแต่งจอมปลอมที่เป็นเพียงละครฉากหนึ่ง ไม่ได้มีผลต่อความรู้สึกของเขาแม้แต่น้อย มีเพียงแต่เธอที่รู้สึกไปเองคนเดียว ในส่วนลึกของความรู้สึก เพียงตะวันมีความสุขที่ได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักมานานหลายปี

        

         หลังจากที่จรดปากกาเซ็นชื่อในใบสำคัญสมรส

มีอำนาจให้สองคนเป็นสามีภรรยากันตามกฎหมาย คนเป็นสามีทำหน้าบอกบุญไม่รับ ส่วนภรรยาก็นิ่งจนอีกฝ่ายเดาใจไม่ออก

         ปราชญ์คิดว่าเพียงตะวันจะยิ้มจนหน้าบานไปอีกเป็นเดือน แต่ดันผิดคาด เพียงตะวันไม่ได้แสดงท่าทีดีใจ

มีเพียงความโล่งใจที่แสดงออกมาผ่านแววตาคู่สวย

         คนที่ดีใจจนออกนอกหน้าก็คงจะเป็นพยานอย่างเยาวเรศเท่านั้น ในที่สุดลูกชายของเธอก็มีภรรยาสักที ความฝันของคนเป็นแม่ก็คงไม่พ้นเรื่องที่อยากอุ้มหลานแน่นอน

         รถหรูเคลื่อนตัวออกจากที่ว่าการอำเภอหลังจากที่เสร็จธุระ ลุงชัยเป็นคนขับรถประจำตระกูลที่เชี่ยวชาญด้านการขับรถเป็นอย่างมาก

         เบาะหลังคนขับมีเยาวเรศนั่งยิ้มอย่างมีความสุข ส่วนเบาะหลังสุดมีคู่ข้าวใหม่ปลามันที่ผู้เป็นสามีนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับ

         “ปราชญ์วางแผนจะมีลูกช่วงไหนจ๊ะ”

         คำถามของผู้เป็นแม่ทำเอาลูกชายแทบสำลัก เขาไม่คิดจะมีอะไรกับเพียงตะวันด้วยซ้ำ

         “ให้เป็นเรื่องของอนาคตเถอะครับ”

         การที่สามีไม่ปฏิเสธคำถามนั้น ทำให้เพียงตะวันแอบมีความหวัง ว่าสักวันเขาจะมีความรู้สึกที่ดีให้เธอบ้าง ไม่ใช่มีเพียงเธอที่รักเขาอยู่ฝ่ายเดียว  

         เพียงตะวันคิดว่าการที่ได้แต่งงานกับคนที่ตัวเองรักคงจะมีความสุขมากแน่ ๆ จนมาถึงวันนี้ วันที่เธอได้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาแล้ว แต่กลับไม่ได้มีความสุขอย่างที่คิดเอาไว้

         เพียงตะวันรู้สึกดีกับผู้ชายคนนี้ตั้งแต่พบหน้าครั้งแรก ตั้งแต่สิบแปดปีก่อน ที่เธอได้เจอกับเด็กชายปราชญ์วัยสิบขวบ เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่น และชมว่าเธอน่ารัก รอยยิ้มอ่อนโยนของเด็กชายยังติดตรึงในความทรงจำของเธอ

         “หนูตะวันอยากมีลูกกี่คนจ๊ะ”

         เยาวเรศถามลูกสะใภ้บ้าง เพียงตะวันไม่ทันตั้งตัวจนเผลอทำหน้าตาเหลอหลาออกมา เธอนึกภาพไม่ออกว่าคนอย่างปราชญ์จะพิศวาสเธอได้อย่างไร เขาไม่ชอบหน้าเธอขนาดนี้ เรื่องมีลูกคงจะไกลเกินฝัน

         “ให้เป็นเรื่องของอนาคตดีกว่าค่ะ”

         เพียงตะวันตอบเหมือนที่ปราชญ์ตอบไปก่อนหน้านี้ อนาคตเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน บางทีเธอกับเขาอาจจะมีลูกสักคนไว้เป็นโซ่ทองคล้องใจก็เป็นได้

         “ตอบเหมือนกันแบบนี้แสดงว่าต้องมีข่าวดีแน่นอน”

         เยาวเรศผู้อยากมีหลานพูดด้วยความดีใจ เธอเชื่อว่าความดีและความน่ารักและความเป็นเพียงตะวันสามารถทำให้เจ้าลูกชายของเธอหลงรักได้ในไม่ช้า

         “เธอหวังอะไรอยู่กันแน่”

         ปราชญ์กระซิบลอดไรฟันเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน ภายในสายตาของเขา เพียงตะวันไม่ใช่คนดีนัก คนปกติที่ไหนจะมาแต่งงานกับผู้ชายที่รู้จักกันไม่ถึงปี นอกจากหวังสมบัติก็คิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้แล้ว

         “ถ้าตะวันบอกไปแล้วคุณจะทำให้ไหมคะ”

         เพียงตะวันถามกลับบ้าง ทำเอาคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ยกมุมปากขึ้นเป็นเชิงเยาะเย้ย คงไม่พ้นเรื่องเงินสินะ ปราชญ์คิดในใจ

         “ถ้าไม่มากเกินไปฉันจ่ายให้เธอได้เสมอ เพื่อแลกกับการมีอิสระเร็วขึ้น”

         “งั้นก็เสียใจด้วยนะคะ ตะวันไม่ได้ต้องการเงินของคุณ”

         เพราะสิ่งที่เพียงตะวันต้องการมากที่สุดจากผู้ชายคนนี้ก็คือความรัก แม้เพียงเศษเสี้ยวก็เพียงพอแล้ว

         “คิดดี ๆ นะเพียงตะวัน เธอจะเอาเงินก้อนนี้ไปตั้งตัว หรือจะออกไปโดยไม่ได้อะไรเลย”

         “ตะวันเป็นคนรักษาสัญญาค่ะ”

         “ก็ดี อดทนให้ได้ครบปีล่ะ เพราะฉันจะทำให้เธอทนไม่ไหวจนรีบวิ่งไปหย่าโดยที่ฉันไม่ได้ร้องขอเลยทีเดียว”

         บรรยากาศภายในรถค่อนข้างอึดอัดจากการปะทะคารมของสองสามีภรรยาข้าวใหม่ปลามัน ผู้เป็นแม่เห็นว่าทั้งสองกระซิบกระซาบกันโดยที่สีหน้าบ่งบอกได้ชัดเจนว่าทะเลาะกันอยู่ แม้จะฟังไม่ได้ศัพท์แต่ก็รับรู้ได้ว่าเป็นการสนทนาที่มีการกระทบกระทั่งกันไม่ใช่น้อย

         ดูจากสีหน้าหงุดหงิดของลูกชายแล้วคงไม่พ้นเรื่องหย่าแน่นอน เพราะเธอได้ยินคำว่าหย่าแว่ว ๆ

         “พ่ออนุมัติให้ปราชญ์ลาเจ็ดวันนะลูก พาหนูตะวันไปฮันนีมูนที่ไหนดีจ๊ะ”

         “พักผ่อนอยู่บ้านก็ดีอยู่แล้วครับ ผมไม่อยากไปไหน”

         “แล้วตะวันอยากไปไหนจ๊ะ”

         เยาวเรศถามผู้เป็นลูกสะใภ้ เมื่อเห็นว่าลูกชายปฏิเสธทันควัน จากที่สังเกตพฤติกรรมของทั้งสองแล้ว

เพียงตะวันเป็นฝ่ายที่ยอมให้ปราชญ์ตลอด จะด้วยความเกรงใจ ให้เกียรติ หรือเป็นความกลัวก็ไม่อาจทราบได้

         “ตะวันตามใจคุณปราชญ์ค่ะ”

         “ตายแล้ว หนูตะวันใช้คำดูห่างเหินจังเลย แต่งงานกันแล้วแท้ ๆ”

         ผู้เป็นแม่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยเตือน อย่างไรทั้งสองก็เป็นสามีภรรยากันแล้วก็ควรที่จะสนิทกันไว้

         “ตะวันตามใจพี่ปราชญ์ค่ะ”

         “หึ! งั้นก็อยู่บ้านนั่นแหละ ฉันไม่อยากไปไหนกับเธอทั้งนั้น”

         “หวังว่าพี่ปราชญ์จะอยู่บ้านเหมือนที่บอกนะคะ”

         “ตอนที่เจอกันครั้งแรกฉันคิดว่าเธอเป็นคนใสซื่อเสียอีก”

         “พี่ปราชญ์คงมองตะวันผิดไปค่ะ”

         “ก็คงใช่”

         เขาคงมองผิดไปจริง ๆ ตอนแรกคิดว่าจะอยู่เงียบ ๆ ไร้ปากไร้เสียง ไม่สู้คน แต่ตอนนี้คงต้องคิดใหม่แล้ว เพราะผู้หญิงคนนี้ตอกกลับเขาได้เจ็บแสบทุกบทสนทนา

         “อะ...อื้ม แม่ยังอยู่ตรงนี้ วัยรุ่นไม่ทะเลาะกันนะจ๊ะ”

         สงครามขนาดย่อมถูกขัดจังหวะจากผู้เป็นแม่อีกรอบ

         “ประจบแม่ฉันยังไงล่ะ ถึงเข้าข้างเธอได้ขนาดนี้”

         ปราชญ์กระซิบลอดไรฟัน เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าแม่รักใครมากกว่ากัน ระหว่างเขาที่เป็นลูกชายแท้ ๆ กับผู้หญิงคนนี้ที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน

         “คุณแม่ท่านเป็นผู้ใหญ่แล้วค่ะ ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะ ตะวันเชื่อว่าท่านต้องมองคนออกอยู่แล้ว”

         “ทำเป็นเก่งไปเถอะ ฉันจะทำให้เธอไม่มีความสุขจนต้องขอหย่าสามเวลาหลังอาหาร”

         “พี่ปราชญ์ไม่ต้องสนใจตะวันหรอกค่ะ ยังไงก็จะหย่าให้อยู่แล้ว”

         “ฉันไม่เคยสนใจเธอ และไม่คิดจะสนใจด้วย”

         “แผลที่มือ...กลับถึงบ้านเดี๋ยวตะวันทายาให้ค่ะ”

         แววตาของปราชญ์เปลี่ยนไปเล็กน้อย แผลถลอกที่หลังมือและตามข้อนิ้วนิดเดียวกลับสะดุดตาผู้เป็นภรรยาเพียงในนาม เห็นได้ชัดว่าเธอมีความใส่ใจเขาอยู่ไม่น้อย

         การที่ได้รับความใส่ใจจากคนที่เขาใจร้ายใส่บ่อย ๆ ทำให้ปราชญ์ทำตัวไม่ถูก แต่อย่างไรก็ตามคนที่อยู่ข้างเขาในตอนนี้ไม่ควรเป็นเพียงตะวัน ไม่ควรเลยจริง ๆ