บทที่ 4 ความรู้สึกที่อยู่ภายในใจ

          เสียงเพลงจากลำโพงขนาดเล็ก บรรเลงเพลงฮิตในยุคปัจจุบันที่ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย น้ำสีอำพันในแก้วทรงสูงพร่องลงเกือบครึ่งจากฝีมือของปราชญ์

         “มึงเร่งอะไร เดี๋ยวก็เมาจนเมียด่า”

         ปลื้มเอ่ยแซวลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งแต่งงานใหม่ เสียงดังจากลำโพงทำให้มีเพียงเจ้าตัวที่ได้ยินประโยคนี้

         “ตัวเล็กอย่างกับลูกแมว จะว่าอะไรกูได้”

         “ระวังจะหอนเป็นหมา”

         “ไม่มีทาง!”

         เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลยสักนิด แค่แต่งงานให้มันจบ ๆ ไป พอครบหนึ่งปีก็แยกย้ายกันไปตามทางที่ต้องการ

         “เออ กูจะรอดูครับน้อง”

         คนอย่างเขานี่หรือจะต้องหอนเป็นหมาเพราะผู้หญิงคนเดียว แค่ในความคิดก็เป็นไปไม่ได้แล้ว

         มือหนาคว้าแก้วมาเพื่อกระดกแอลกอฮอล์ลงคอ แต่ถูกรั้งไว้โดยคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

         “พี่ปราชญ์เมาแล้วนะคะ”

         เพียงตะวันกระซิบบอกผู้เป็นสามี เพราะเห็นว่าปราชญ์เริ่มทรงตัวไม่อยู่จนต้องเอาหัวมาซบตรงไหล่ของเธอ ลมหายใจที่รดต้นคอของเธอคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์

         “ฉันไม่ได้เมา”

         คนที่มีอาการเมาปฏิเสธทันควัน

         “ตะวันแบกไม่ไหวนะคะ”

         “ไปรักกับมันตอนไหน”

         เสียงพึมพำแทบไม่ได้ศัพท์จากคนที่ซบอยู่ตรงไหล่ ทำให้เพียงตะวันหยุดการเคลื่อนไหวทันที ความเจ็บแล่นทะยานเข้าสู่หัวใจ คนเมาย่อมพูดความจริงเสมอ สติที่ไร้การควบคุมจะเผยสิ่งที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจออกมา แน่นอนว่า ในใจของปราชญ์ยังมีอิงดาวอยู่ 

         “กลับกันเถอะค่ะ เดี๋ยวตะวันช่วยพยุง”

         “อย่ามาแตะต้องตัวฉัน”

         “ทำไมตะวันจะแตะต้องไม่ได้ ตะวันเป็นภรรยานะคะ”

         “ฉันไม่ชอบ”

         เพียงตะวันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บีบแน่นในอกข้างซ้าย ไม่ว่าจะทำดีแค่ไหนคนอย่างปราชญ์ก็ไม่เคยมองเห็นค่า คงเหมือนกับคำกล่าวที่ว่า ความดีกับความรักมันคนละส่วนกัน ดีก็ส่วนดี รักก็ส่วนรัก ไม่รักก็คือไม่รัก แต่เธอยังแอบหวังว่าในสักวัน ความใกล้ชิดจะทำให้ก่อเกิดความรู้สึกที่ดีขึ้นมา แม้ยังไม่เรียกว่ารักก็ขอให้เป็นความรู้สึกที่ดีต่อกันไม่ว่าจะอยู่ในฐานะไหนก็ตาม

         “ตะวันพาพี่ปราชญ์กลับแล้วนะคะ”

         เพียงตะวันเอ่ยบอกเจ้าของบ้านเพื่อไม่เป็นการเสียมารยาท อย่างไรเสีย ปลื้มกับอิงดาวก็เปรียบเสมือนพี่ชายและพี่สาวของเธอ ถึงแม้ส่วนลึกในใจจะรู้สึกอิจฉาอิงดาวอยู่บ้าง แต่ก็เป็นเพียงความคิดที่ผุดขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น

         “กลับกันดี ๆ นะ พี่รออุ้มหลาน”

         ปลื้มแซวน้องสะใภ้ เมื่อเห็นท่าทีทุลักทุเลก็อดเอ็นดูไม่ได้ หวังว่าเจ้าน้องชายของเขาจะพอมีน้ำยาอยู่บ้าง

         “พูดมาก”

         คนเมาสวนกลับทันควัน จนปลื้มอดสงสัยไม่ได้ว่าคนเป็นน้องเมาจริง หรือแกล้งเมากันแน่

         ฟุบ! เสียงร่างกายกระแทกกับเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ที่นุ่มดุจปุยนุ่น หากเป็นเตียงนอนธรรมดาเกรงว่าจังหวะเมื่อครู่คงทำให้เจ้าของร่างปวดหลังไม่น้อย

         “พี่ปราชญ์นอนรอตรงนี้ก่อนนะคะ”

         ยังไม่ทันที่เพียงตะวันจะเดินออกไป มือบางก็ถูกดึงไว้ด้วยความเร็ว คนที่ควรจะหลับอยู่บนเตียงกลับจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ จนขนทั้งร่างกายของเธอลุกซู่ขึ้นมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

         “เธอคิดจะทำอะไร”

         “ตะวันแค่จะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้พี่ปราชญ์ค่ะ”

         “เช็ดทำไม ฉันไม่ได้ป่วย”

         “ตะวันแค่เป็นห่วง กลัวว่าพี่ปราชญ์จะไม่สบายตัว”

         คนที่นอนอยู่บนเตียงออกแรงดึงเพียงเล็กน้อย ร่างบางก็เสียหลักล้มลงไปบนตัวเขา ราวกับถูกเทพเจ้าจับวาง จังหวะที่เพียงตะวันช้อนตาขึ้นมองคนที่อยู่ตรงหน้าทำเอาปราชญ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

         ความใกล้ชิดทางกายที่เกิดขึ้นในขณะนี้ทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ใบหน้าที่แดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์เลื่อนเข้าประชิดใบหน้านวลของคนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนที่ริมฝีปากทั้งสองจะประกบกันเหมือนฉากโรแมนติกในเทพนิยาย ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะก้มลงไปกระซิบข้างหูของเพียงตะวัน

         “หึ เธอคิดว่าฉันจะทำอะไร”

         เพียงตะวันเด้งตัวออกจากท่าที่ล่อแหลมทันที สองพวงแก้มมีเลือดฝาดจนปราชญ์ดูออกว่าคนตรงหน้ารู้สึกเขินขนาดไหน ความอายที่แทรกขึ้นมาหลังจากที่ปราชญ์จับได้ว่าเธอแอบคิดว่าเขาจะจุมพิตทำให้เพียงตะวันรีบวิ่งหนีออกจากห้องไปโดยที่ไม่เอ่ยอะไรออกมาสักประโยค

         “นึกว่าจะแน่”

         ปราชญ์พึมพำเบา ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกสับสนขึ้นมา เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ทำให้เขาเกือบดึงสติตัวเองไม่อยู่ เขายอมรับว่าเพียงตะวันสามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้ชั่วขณะ คงไม่ใช่ว่าเขาเริ่มสนใจในตัวของภรรยาเพียงในนามหรอกใช่ไหม

         “แอบคิดอะไรอยู่นะเพียงตะวัน”

         สองมือกุมอยู่ตรงหน้าอกที่หัวใจข้างในเต้นรัว จนเธอกลัวว่ามันจะกระเด็นออกมาหากปล่อยมือออก เมื่อครู่คล้ายกับว่าเธอโดนสะกดด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อน ๆ ที่คละคลุ้งอยู่ในลมหายใจของเขา รวมถึงริมฝีปากหยักที่เคลื่อนเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงจนเกือบลืมไปแล้วว่า คนอย่างปราชญ์คงไม่คิดพิศวาสตัวเธอแม้แต่น้อย

         “พี่ปราชญ์เคยคิดจะรักตะวันบ้างไหมนะ”

         เพียงตะวันทำได้เพียงรักข้างเดียวมาตลอด หากได้รับความรักกลับมาคงจะดีไม่ใช่น้อย ในชีวิตมีเพียงพ่อกับแม่ที่เป็นความอบอุ่น แต่ท่านทั้งสองจากไปแล้ว  เธอจึงรู้สึกโดดเดี่ยวจนบางครั้งก็ไม่อยากอยู่บนโลกใบนี้อีกต่อไป ไม่มีคนปลอบโยนในยามทุกข์ ไม่มีครอบครัวคอยยินดีเมื่อประสบความสำเร็จ นอกจากเนตรนภา เพื่อนรักเพียงคนเดียวที่มีอยู่ ชีวิตของเธอก็ไม่มีใครอีกแล้ว เมื่อคิดมาถึงตอนนี้หยดน้ำไสก็ไหลออกมาจากดวงตาที่แสนเศร้า เธอรู้สึกเหงาสุดหัวใจ

         “ทำไมมานอนอยู่ตรงนี้”

         เสียงที่คุ้นเคยทำให้เพียงตะวันตื่นจากห้วงนิทรา แสงแดดตอนเช้าที่สาดลอดหน้าต่างบานใหญ่ที่ควรจะส่องโดนหน้าของเธอ กลับมีเงาของคนร่างสูงที่ยืนบังอยู่ ความรู้สึกแรกหลังจากตื่นนอนคือรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวราวกับว่าจะเป็นไข้ ใบหน้าสวยขมวดคิ้วจากความรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ

         “ตะวันปวดหัวจัง”

         “แล้วทำไมไม่ไปนอนในห้อง”

         คนตรงหน้าถามเสียงแข็ง เพียงตะวันรับรู้ได้ถึงน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวหงุดหงิด ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ขวางหูขวางตาเขาไปเสียทุกอย่าง

         “ตะวันเกรงใจค่ะ เมื่อคืนพี่ปราชญ์เมามาก”

         เพียงตะวันไม่กล้าสบตาคู่สนทนา เพราะกลัวว่าเขาจะทำหน้าดุใส่ ยิ่งตอนที่ไม่สบายเธอค่อนข้างอ่อนไหวเป็นพิเศษ หากเขาพูดจาไม่ดีแม้แต่คำเดียว น้ำตาของเธอก็พร้อมจะไหลออกมาทันที

         “ไร้สาระ”

         “ตะวันขอโทษค่ะ”

         น้ำตาที่กลั้นไว้เริ่มคลอที่หัวตา เพียงตะวันทำได้เพียงกะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมาจนปราชญ์รู้สึกขัดหูขัดตาแล้วพาลมาพูดจาแย่ ๆ ใส่เธอ

         “แต่งงานกันแล้ว นอนเตียงเดียวกันจะเป็นอะไรไป”

         “อะไรนะคะ”

         เพียงตะวันคิดว่าปราชญ์จะรังเกียจจนไม่อยากนอนร่วมเตียงกับเธอเสียอีก

         “ร้องไห้ทำไม”

         “ตะวันเปล่านะคะ”

         “หึ! ไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว เดี๋ยวคนมาเห็นจะคิดว่าฉันรังแกเธอ”

         ปราชญ์ยอมรับว่าแปลกใจไม่น้อยที่เห็นน้ำตาของเพียงตะวัน หญิงสาวที่ภายนอกดูเข้มแข็ง มองโลกในแง่ดี เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นกลับแสดงละครได้อย่างน่าสงสาร หรือนี่จะเป็นเพียงบทบาทที่เธอแสดงความอ่อนแอเพื่อเรียกร้องความสงสารจากเขา ไม่มีวันเสียหรอก

         “ตะวันปวดหัวจัง”

         ยังไม่ทันที่เพียงตะวันจะเดินพ้นสายตาของปราชญ์ ร่างกายที่ไร้การควบคุมล้มลงไปกองกับพื้นทันที

         “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า”

         ไร้เสียงตอบรับจากร่างที่นอนไร้สติอยู่ตรงหน้า ใบหน้าของปราชญ์ฉายแววสับสนออกมาอย่างปิดไม่มิด ด้วยอคติที่บังตาเขาจึงคิดว่าคนตรงหน้ากำลังเล่นละครเป็นนางเอกที่แสนอ่อนแอเพื่อให้เขารู้สึกสงสาร

         “เพียงตะวัน”

         มือหนายื่นไปแตะตัวหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่ต่อหน้าเขา ในวินาทีที่มือสัมผัสบริเวณต้นแขนของเพียงตะวัน ปราชญ์รับรู้ถึงอุณหภูมิที่สูงกว่าปกติ เขารีบอุ้มเธอไปนอนพักบนห้องนอน จัดแจงให้คนตัวเล็กนอนในท่าที่สบาย ก่อนจะนำผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำมาเช็ดตามใบหน้าของภรรยาเพียงในนาม

         “พ่อกับแม่รอตะวันก่อนนะคะ ตะวันจะไปหา”

         ร่างซีดเซียวที่นอนอยู่ต่อหน้าปราชญ์ ละเมอออกมาด้วยพิษไข้ แต่เป็นประโยคที่ฟังแล้วทำให้เขาเกิดการชะงักในทันที

         “พูดอะไรของเธอ”

         ปราชญ์ดุคนตัวเล็กที่นอนไม่ได้สติ ทุกคนต่างรู้ดีว่าพ่อกับแม่ของเพียงตะวันนั้นเสียชีวิตไปแล้ว สถานที่เดียวที่จะได้เจอกันมีเพียงโลกหลังความตายเท่านั้น ซึ่งไม่มีใครสามารถบอกได้ว่าจะเจอจริงหรือไม่ ทุกอย่างล้วนเป็นเพียงจินตนาการ

         สิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่ตีความได้ว่าคนตัวเล็กอาจจะมีความคิดที่จะลาโลกนี้ไปอย่างแน่นอน ปราชญ์ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเพียงตะวันรู้สึกโดดเดี่ยวเพียงใด เมื่อต้องอยู่บนโลกนี้อย่างไร้ญาติขาดมิตร ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขาแล้ว การที่จะปล่อยให้เธอมีความคิดเช่นนี้มันทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่อง หากเพียงตะวันจากไปจริง ๆ เขาคงรู้สึกผิดที่ละเลยเธอ ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง ก็เท่านั้นเอง

         คนตัวเล็กที่นอนขดอยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ถูกปลุกด้วยเจ้าของห้องที่ปรากฏตัวพร้อมกับถาดอาหารในมือ

         “ตื่นกินข้าวก่อน จะได้กินยา”

         “พี่ปราชญ์ไม่ดุตะวันได้ไหมคะ”

         “ฉันไม่ได้ดุเธอ”

         เมื่อเห็นสายตาที่เหมือนลูกแมวกำลังอ้อนเจ้าของ ทำให้ปราชญ์รู้สึกวูบวาบภายในใจอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกแบบนี้ไม่ควรเกิดเพราะเพียงตะวัน ผู้หญิงที่ทำให้ความรักของเขาไม่สมหวัง

         ถึงแม้ในใจของเขาจะมีความรู้สึกที่หลากหลายตีรวนกันอยู่ แต่ร่างกายกลับปรี่เข้าไปประคองคนตรงหน้าให้นั่งพิงหัวเตียงเพื่อให้กินข้าว มือเจ้ากรรมดันตักข้าวต้มกุ้งป้อนคนตรงหน้า

         “ร้อนค่ะ”

         “อ๋อ...เอ่อ โทษทีนะ ฉันไม่ได้เป่า”

         ปราชญ์รู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อสบตากับภรรยาเพียงในนามของตัวเอง ซึ่งเขาไม่ควรมีความรู้สึกแบบนี้

         “พี่ปราชญ์ให้ตะวันกินเองเถอะค่ะ”

         “ใครเขาอยากป้อนเธอกัน ฉันแค่กลัวว่าที่นอนจะเปื้อน”

         เพียงตะวันลุกจากเตียงทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอรีบบอกหัวใจไม่ให้คิดไกลไปกว่านี้ สุดท้ายคนที่จะต้องเสียใจที่สุดก็คงเป็นเธอ แต่มันคงไม่ทันแล้ว เพราะเธอรักเขาไปแล้วทั้งใจ

         “ตะวันขอโทษค่ะ”

         เพียงตะวันรับถ้วยข้าวต้มจากปราชญ์มาด้วยมือที่แทบจะไม่มีแรง ทำให้ข้าวต้มบางส่วนหกโดนมือของเธอ

         “เรี่ยวแรงไม่มียังจะอวดดีอีก”

         เพียงตะวันหลบสายตาดุที่ส่งมาจากคนตรงหน้า หากคนที่ป่วยเป็นอิงดาวเขาจะดูแลเธอดีขนาดไหน แค่คิดก็เจ็บไปถึงขั้วหัวใจแล้ว

         “ตะวันกินเองได้ค่ะ”

         “อย่าดื้อ”

         ปราชญ์ยื่นช้อนข้าวต้มที่ผ่านการเป่ามาแล้วอย่างดีให้เธออีกครั้ง เพียงตะวันทำได้เพียงกินอย่างเงียบ ๆ พร้อมกับความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาให้หัวใจ