11

 “นี่ละ... ลูก เอ่อ... น้องกิตใช่ไหมคะ” เนตรดาวเอ่ยถามเสียงสั่นๆ น้ำตาแทบจะคลอเบ้า ในขณะที่กิตเงยหน้ามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยท่าทีสงสัยว่าเป็นใครกัน ภีมพัฒน์นัดเนตรดาวที่ร้านกาแฟร้านเดิม เพราะร้านนี้มีขนมเค้กของโปรดของกิตด้วย จะได้สั่งขนมให้กิตรับประทานไปด้วย

“ครับน้องกิต” ภีมพัฒน์เห็นท่าทีของเนตรดาวก็นึกสงสาร แต่ก่อนที่ทั้งหมดจะได้พูดอะไรกันอีก เนตรดาวก็ถูกแฟนคลับรุมล้อมขอถ่ายรูปเสียก่อน เธอออกจากบ้านต้องสวมใส่เสื้อผ้ามิดชิด แต่แฟนคลับบางคนก็เริ่มจำเธอได้

ภีมพัฒน์ หนึ่งฤทัยและกิตถูกดันออกจากวงล้อมของแฟนคลับ ทำให้ทั้งสามต้องถอยออกมา เนตรดาวมองลูกชายตาละห้อยแต่เธอก็ต้องหันไปถ่ายรูปและแจกลายเซ็นต่อ

“พี่ดาวมีคนรุมล้อมเต็มเลยครับ” กิตเอ่ยกับบิดา ในขณะที่บิดาอุ้มเดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับหนึ่งฤทัย

“พี่ดาวเป็นนางแบบน่ะครับ เป็นคนมีชื่อเสียงเลยมีแฟนคลับ” ภีมพัฒน์บอกบุตรชาย

“พี่เขาสวยมากเลยนะครับ เพิ่งรู้ว่าพี่ดาวเป็นญาติกับเราด้วย แต่... ก็สวยน้อยกว่าแม่หนึ่ง” คนขี้อ้อนหันไปซบหน้ากับอกกว้างของหนึ่งฤทัย

“ปากหวานเสียจริงพ่อรูปหล่อ” หนึ่งฤทัยบีบปลายคางเล็กๆ ไปมาด้วยความเอ็นดู

ภีมพัฒน์อ่านข้อความของเนตรดาว พบกันครั้งหน้าคงต้องหาสถานที่เป็นส่วนตัวกว่านี้ ซึ่งภีมพัฒน์ก็ตอบตกลง เขาไม่เคยคิดที่จะขัดขวางแม่ลูก และอนาคตเช่นไรกิตก็ต้องรู้ความจริง ความจริงก็คือความจริง ภีมพัฒน์คิดเช่นนั้น แต่เขาจะสอนให้ลูกเข้มแข็งและยอมรับความจริงทุกอย่างให้ได้

“ไม่มีใครสวยกว่าคุณแม่หนึ่งอีกแล้วครับ” กิตพูดแล้วยิ้มกว้าง ทำให้หนึ่งฤทัยต้องหยิกแก้มเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

อีกวันเด็กน้อยไปโรงเรียนก็กลับมาเล่าให้ฟังเสียงเจื้อยแจ้วๆ ว่าหมูหวานไม่กล้าล้ออีกว่าตัวเองไม่มีแม่

“หมูหวานไม่ล้อกิตแล้วครับว่ากิตไม่มีแม่”

“ดีแล้ว”

“หมูหวานน่ะชอบขี้โม้เรื่องแม่ แต่หมูหวานน่ะเรียนไม่เก่ง สอบได้ที่โหล่”

“แล้วน้องกิตสอบได้ที่เท่าไหร่คะ” หนึ่งฤทัยเอ่ยถาม

“สอบได้ที่หนึ่งครับ”

“โหย... เก่งมากๆ เลยค่ะ” หนึ่งฤทัยยกนิ้วโป้งให้เด็กน้อย กิตยิ้มแฉ่งอย่างภาคภูมิใจ

“เพราะคุณพ่อสอนหนังสือกิต กิตเลยเรียนเก่งเหมือนคุณพ่อครับ” กิตยืดอกอีกครั้ง ยกความดีความชอบให้บิดาที่แสนน่ารักของตัวเอง

“วันนี้อบคุกคี้ตัวหนอนไส้สับปะรดเอาไว้ให้น้องกิตด้วยนะคะ อยากกินไหม” หนึ่งฤทัยเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มขณะนั่งอยู่ในสวน บ้านของภีมพัฒน์ เธอมาสอนการบ้านให้กิต หลังจากจัดการอาบน้ำอาบท่าให้เด็กน้อยเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะออกมานั่งรับลมเย็นๆ ด้วยกันในสนามหญ้าหน้าบ้าน

“จริงเหรอครับ อยากกินมากๆ เลยครับ”

“งั้นรออยู่ตรงนี้ก่อนนะคะ” หนึ่งฤทัยโยกศีรษะของเด็กน้อยไปมาด้วยความเอ็นดู

“ครับ” กิตรับคำ เริ่มลำเลียงสมุดการบ้านออกมาจากกระเป๋านักเรียนของตัวเอง และเริ่มทำการบ้านรอคนที่กำลังเดินไปนำคุกกี้มาเสิร์ฟให้

“ว้าว! หอมแล้วก็น่ากินจังเลยครับ” กิตร้องขึ้นมาด้วยความหิวเมื่อคุกกี้ตัวหนอนไส้สับปะรดถูกวางมาตรงหน้า

“ผมกินได้เลยไหมครับ”

“กินได้เลยค่ะ” เด็กน้อยนำคุกกี้เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ก่อนจะยกนิ้วโป้งให้พี่สาวคนสวย เพื่อบอกว่าอร่อยมากๆ

“อร่อยไหมคะ”

“ยกนิ้วโป้งให้เลยครับ อร่อยมากๆ ครับ”

“วันนี้มีการบ้านวิชาอะไรบ้างเอ่ย”

“มีหลายวิชาเลยครับ” เด็กน้อยเอ่ยตอบ ในขณะที่หนึ่งฤทัยเริ่มสอนการบ้านกิตเหมือนเช่นเคย

“จ๊ะเอ๋” เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นทำให้คนทั้งสองหันไปมอง รอยยิ้มกว้างของภัทรศักดิ์ทำให้กิตร้องขึ้นอย่างดีใจ

“พี่ภัทร” กิตนั้นเข้าใจว่าตนเองกับภัทรศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน จึงเรียกอีกฝ่ายว่าพี่

“คิดถึงจังเลย” ภัทรศักดิ์ดึงร่างของเด็กน้อยไปกอดหอม ก่อนจะยกขึ้นเหนือศีรษะ จนกิตต้องหัวเราะเอิ้ก       อ้ากออกมา ส่วนหนึ่งฤทัยนั้นได้แต่มองทั้งคู่ตาปริบๆ

“แม่หนึ่งครับนี่พี่ภัทรครับ” เด็กน้อยรีบเอ่ยแนะนำให้ทั้งคู่ได้รู้จักกัน

ภัทรศักดิ์หันมามองหญิงสาวที่กำลังยืนมองเขาอยู่ก่อนแล้วก่อนจะยิ้มส่งไปให้ หัวใจของเขากระตุกเมื่อได้สบตากับหญิงสาวตรงหน้า เขารู้สึกชอบผู้หญิงตรงหน้าเหลือเกิน แต่ประโยคเรียกขานว่าแม่หนึ่งทำให้เขาคิดว่าผู้เป็นอามีภรรยาซุกเอาไว้ แต่ไม่ยอมบอกเขา

“สวัสดีครับคุณ...” เขากล่าวสวัสดีก่อนจะพูดประโยคที่ต้องทำให้เธอแนะนำตัวเอง

“ฉันชื่อหนึ่งฤทัยค่ะ ชื่อเล่นว่าหนึ่งบ้านอยู่ใกล้กันนี่แหละค่ะ”

“คุณเป็นอะไรกับอาภีมเหรอครับ” ภัทรศักดิ์เอ่ยถามอย่างสนใจ

“ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับอาภีมค่ะ” เธอตอบด้วยรอยยิ้มคิดว่าเขาคงเข้าใจว่าเธอเป็นอะไรกับภีมพัฒน์แน่นอนเพราะกิตเรียกเธอว่าแม่

“งั้นคุณเป็นครูสอนพิเศษให้กิตเหรอครับ” ภัทรศักดิ์เอ่ยถามอีก คิดว่าที่กิตเรียกหนึ่งฤทัยว่าแม่อาจเพราะอยากมีแม่นั่นเอง เขารับรู้มาโดยตลอดผ่านทางผู้เป็นอาว่ากิตอยากมีแม่ เห็นใครใจดีก็อยากได้มาเป็นแม่เสียหมด แต่อาของเขาค่อนข้างเลือกจึงยังไม่แต่งงานจนถึงทุกวันนี้

“ไม่ใช่อีกนั่นแหละค่ะ ฉันแค่แวะมาสอนการบ้านให้กิตก็เท่านั้นเองค่ะ” เธอรีบปฏิเสธด้วยรอยยิ้ม