เตือนความจำ (1)

"อยู่คนเดียวงี้ดีจะตาย อย่าเพิ่งมีใครให้ตายเชื่อเหอะ แค่เธอนะบอกว่าเธอยังเหงา ฉันก็สบายใจ..."

เสียงเพลงจังหวะมันส์ๆ ดังกระหึ่มแข่งกับเสียงผู้คนที่ตะโกนคุยกันโวยวาย ทั้งที่ยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว... แน่นอนว่าบรรยากาศแบบนี้มีอยู่แค่ที่เดียว ใช่แล้ว! ตอนนี้ฉันกำลังยืนอยู่กลาง ผับชื่อดังใจกลางเมืองกรุง อันแสนวุ่นวาย

ชีวิตวันแรกในกรุงเทพฯ เล่นเอาฉันแทบบ้าตาย ก็ 'ยัยพลอย' น่ะสิ พอเท้าแตะถึงเมืองกรุงปุ๊บ มันก็ลากฉันมาผับปั๊บ แถม 'นาวา-นาวิน' สองแฝดนรก กับ 'ยัยโซดา' สาวสุดซ่า ดันเห็นดีเห็นงามบ้าจี้ตามยัยพลอยไปอีก แทนที่จะช่วยกันห้ามกลับยิ่งยุส่ง ขนาดฉันยืนกรานว่าจะไม่มาด้วยแล้วเชียว แต่ไอ้วินก็ลากฉันมาจนได้ แล้วดูสภาพพวกมันตอนนี้สิ... เมาเหมือนหมาไม่มีผิด!

"เนยครับ.... ดื่มเป็นเพื่อนวาหน่อยนะที่รัก"

เมาทีไรเป็นแบบนี้ทุกทีสิน่า!

"ใครที่รักมึงไอ้วา!!" ฉันถลึงตาใส่เพื่อนชายคนสนิท ไอ้บ้านี่เมาทีไรวอแวเก่งชะมัด คำก็ที่รัก สองคำก็ที่รัก หึย! ขนลุก

"ก็เนยไงครับที่รักของวา.."

เอาเข้าไป... ทั้งเสียงอ่อนเสียงหวาน ไหนจะส่งสายตาหวานเยิ้มให้อีก ขนาดเดินยังเซขนาดนี้ แล้วจะพากันกลับยังไงไหวล่ะเนี่ย เฮ้อ... ห้ามก็ไม่ฟัง ไล่ก็ไม่ไป ไอ้พวกเพื่อนบ้าเอ๊ย!

แก๊งเรามีกันอยู่ 5 คน ไปไหนไปกัน หาเรื่องให้แม่ใหญ่ด่าได้ไม่เว้นแต่ละวัน แต่พวกมันเคยจำซะที่ไหน ยิ่งด่าพวกมันยิ่งบอกว่าดี แสดงว่าผู้ใหญ่รัก ดูตรรกะป่วยๆ ของแต่ละคนสิ ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายของฉันกันแน่ที่ได้มาเจอเพื่อนบ้าๆ แบบนี้

"พอเลยๆ" ฉันผลักอกไอ้นาวาออกห่าง แต่สงสัยจะลงแรงเยอะไปหน่อย ร่างสูงเลยเซถลาไปชนใครเข้าก็ไม่รู้

"ขอโทษค่ะ พอดีเพื่อนฉันเมาไปหน่อย" ฉันรีบขอโทษขอโพย ดีนะที่ยัยพลอยเดินเข้ามาประคองสถานการณ์ทัน ไม่งั้นมีเรื่องแน่ เกือบซวยแล้วไหมล่ะ

แต่จะว่าไป... ผู้ชายคนที่ไอ้วาเดินไปชนเมื่อกี้ ดูน่ากลัวชะมัด ท่าทางอย่างกับนักเลงหรือไม่ก็พวกมาเฟียในหนัง แต่ก็นะ... คนบ้าอะไร ขี้เก๊ก ชะมัด! คิดว่าตัวเองหล่อตายล่ะ เชอะ! ถึงจะดูหล่อจริงๆ ก็เถอะ... แต่จำเป็นต้องเก๊กขรึมขนาดนั้นไหม ทำหน้าตึงอย่างกับคนไม่ได้ขี้มาสามวัน บักขี้เก๊กเอ๊ย! (เบะปากมองบนรัวๆ)

สำหรับ 'อีเนย' คนนี้ ต่อให้หล่อลากดินแค่ไหน แต่บอกเลยว่าคนแบบนั้นไม่มีทางได้แอ้มหรอกค่ะ อยู่ด้วยคงอึดอัดตายชัก วันๆ เอาแต่นั่งเก๊กหน้าตึง แล้วดูผู้หญิงที่เดินควงมาด้วยสิ คนหรือปลิง เกาะหนึบซะขนาดนั้น กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่าเป็นอะไรกัน เห็นแล้วหมั่นไส้ เกะกะลูกกะตาชะมัด... ว่าแต่ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย จะไปสนใจพวกเขาทำซากสากกะเบืออะไร เฮ้อ... เพี้ยนไปแล้วแน่ๆ อีเนย!

"เนย ดื่มหน่อยนะ" โซดาถือแก้วเหล้าเดินปรี่เข้ามาหา

"ไม่เอา ไม่อยากดื่ม" ไม่ใช่ว่าดื่มไม่เป็นนะ แต่แค่ไม่ชอบรสชาติขมๆ ของมัน

"นิดเดียวนะมึง อุตส่าห์มาเที่ยวทั้งที อีกสองวันต้องเริ่มฝึกงานแล้ว ไม่รู้เมื่อไหร่จะได้มาอีก" โซดายังคงคะยั้นคะยอไม่เลิก

"โซดา มึงจะไปบังคับคุณหนูเนยทำไมวะ มึงก็รู้ว่ามันกลัวผัวด่า"

พลอยพูดดักคอ เพราะมีแค่พลอยกับโซดาที่รู้เรื่องฉันแต่งงาน ส่วนไอ้แฝดนรกสองตัวนั้นยังไม่รู้เรื่องนี้

"พูดมาก!! มึงสองคนหุบปากไปเลย เอามา!!" ฉันกระชากแก้วเหล้ามาถือไว้ด้วยความหงุดหงิด เกลียดนักเวลาพวกมันล้อเรื่องนี้ เมื่อไหร่จะอายุครบ 25 สักทีนะ จะได้จบเรื่องบ้าๆ นี่ซะที

"เอาอีกๆๆๆ" ได้ทีพวกมันเชียร์กันใหญ่ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเวลาฉันเมาแล้ว 'รั่ว' ขนาดไหน เพราะแบบนี้ไงฉันถึงเลี่ยงที่จะดื่ม แต่ยัยพลอยสั่งไว้เหมือนแม่ว่า 'ถ้าพวกมันไม่มาด้วย ห้ามฉันดื่มเด็ดขาด' นางบอกว่าขืนปล่อยฉันดื่มคนเดียว มีหวังได้ผัวเป็นสิบภายในคืนเดียวแน่... เวอร์ฉิบหาย! ก็แค่เมาแล้วชอบลวนลามผู้ชายแค่นั้นเอง แฮร่! (เนยเป็นคนเรียบร้อยนะคะ อย่าเข้าใจผิด)

"จำไว้เนย ลูกแม่ใหญ่นี ไม่เคยกลัวผัว..." เสียงฉันเริ่มยานคาง "...เพราะกูไม่เคยมีผัว!!"

ถึงปากจะบอกว่ายังมีสติ แต่หารู้ไม่ว่า... นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของความพังพินาศ

"การไม่มีผัวเป็นลาภอันประเสริฐ!! ชนแก้ว!!" ฉันกระดกแก้วเหล้าเข้าปากรวดเดียวจบ แน่นอนว่าระดับเนย... หมดแก้ว!

"พูดแล้วกูอยากกินลาบเลือดว่ะ" ไอ้ นาวิน โพล่งขึ้นมา ไอ้นี่ปากพาซวย หาเรื่องเจ็บตัวตลอด

"หุบปากเลยนะ!!" โซดาชี้หน้าด่านาวินทันควัน

"อย่ามาขึ้นเสียงใส่นะเว้ย!! หึ... เป็นแค่เมีย ไม่ใช่แม่กูสักหน่อย"

ใช่แล้ว... สองคนนี้มัน แอบกิน กันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ด่ากัน ทะเลาะกัน บอกเลิกกันวันละ 3 เวลาหลังอาหาร แต่สุดท้ายก็ตัวติดกันตลอด มีโซดาที่ไหนต้องมีนาวินที่นั่น