เตือนความจำ (2)

"เชอะ…. เนย เราไปเต้นกันดีกว่า ไม่อยากอยู่ใกล้หมา!!"

"โอ๊ย!!" โซดาเดินมาหาฉันพร้อมกับจงใจเหยียบเท้านาวินอย่างแรง

"ก่อนไปสักแก้วก่อน" พลอยยื่นแก้วเหล้ามาให้ และแน่นอน...ระดับเนยแล้ว มีหรือจะปฏิเสธ หมดแก้วสิคะรออะไร

"อีเนย ผู้ชายมอง!!"

ยัยพลอยที่กำลังเต้นสะบัดช่อ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ แล้วตะโกนใส่หูฉันเสียงดังลั่นแข่งกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม บวกกับตอนนี้ฉันเริ่มมึนหัวจนยืนแทบไม่อยู่แล้ว

"ไอ้ขี้เก๊ก!! หึ." ฉันหันขวับไปมองแล้วหัวเราะใส่ ก็อีตาบ้านั่นที่ไอ้นาวาเดินชนเมื่อกี้น่ะสิ ไอ้ขี้เก๊ก...คำนี้เหมาะกับเขาจริงๆ นั่นแหละ

"อีนี่ วันนี้มาแปลก ปกติเมาแล้วมึงจะชอบอ่อยผู้ วันนี้มึงกลับด่าเขา แถมด่าแรงด้วยนะ" พลอยรีบเข้ามาประคองตัวฉันไว้เพราะเห็นว่าเริ่มทรงตัวไม่อยู่

"ก็มาดิครับ!! คิดว่ากูกลัวมึงรึไง!!"

...ระหว่างที่พลอยกำลังพยุงร่างเนยที่เมาไม่ได้สติเดินกลับไปที่โต๊ะ ทางด้านนาวินกับนาวาก็เริ่มมีปากเสียงกระทบกระทั่งกับกลุ่มวัยรุ่นเจ้าถิ่น

"อีพลอย!!! มึงไปช่วยกูก่อน!!"

โซดาวิ่งหน้าตาตื่นมาลากแขนพลอยให้รีบไปช่วยห้ามนาวินกับนาวา

"เนย มึงรอกูอยู่นี่ ห้ามไปไหนนะ!!" พลอยหันมาสั่งเนยที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะเสียงเข้ม ก่อนจะรีบวิ่งตามโซดาออกไป

"แม่นะแม่... ทำไมต้องให้เนยแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ด้วย"

เนยที่เมาไม่ได้สติบ่นพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซออกจากโต๊ะเพื่อไปเข้าห้องน้ำ

"ไปไหนคะคนสวย..."

"ไปหาพ่อมึงมั้ง"

แค่เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว ก็มีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาดักหน้าและประกบตัว เขาส่งสายตาเจ้าชู้โลมเลียมองสำรวจเรือนร่างเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า จนถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลาย

...ร่างเล็กบอบบาง ผิวขาวเนียนละเอียด ยิ่งวันนี้เธออยู่ในชุดกางเกงยีนขาสั้นจู๋กับเสื้อเอวลอยโชว์หน้าท้องแบนราบ เผยให้เห็นสัดส่วนหน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มเกินตัว รับกับเอวคอดกิ่วและสะโพกผาย

"หลบไป!!" ฉันเพ่งมองหน้าไอ้หน้าหม้อนั่นแล้วผลักอกมันให้พ้นทาง

"ไปกับพี่ดีกว่าน่า!" มันไม่ยอมแพ้ เดินปรี่เข้ามาโอบกอดและพยายามจะลวนลาม

"อย่ามายุ่งกับฉัน!!" ฉันรวบรวมแรงทั้งหมดถีบมันจนล้มกลิ้ง เสียงคนร้องโวยวายกันยกใหญ่ จะแหกปากอะไรนักหนา แค่ถีบไอ้หน้าหม้อแค่นี้เอง!

"มึง!" มันลุกขึ้นจ้องหน้าฉันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"......" ฉันไม่พูดอะไร ได้แต่เบ้ปากมองบนใส่ เมาแล้วไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว แต่ทว่า...ไอ้หน้าหม้อนั่นกลับพุ่งตัวเข้าใส่ฉันอย่างบ้าคลั่ง

หมับ!!

จู่ๆ ก็มีผู้ชายร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาขวางหน้าฉันไว้ เขา...หล่อจัง แถมยังดูเท่มากด้วย

"มึงเป็นใครวะ" พวกนั้นตะคอกถามเขา

"......" เขาเงียบ ไม่ตอบโต้ แต่สายตาที่มองกลับไปทำเอาพวกนั้นหน้าถอดสี ทำหน้าตื่นตระหนกก่อนจะรีบพากันวิ่งหนีหายไป

เหอะ! นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็แค่... ลูกหมาน้อย นี่เอง สมน้ำหน้า เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับเนย

ว่าแต่...ผู้ชายคนนี้เป็นใครกันนะ แต่ช่างเถอะ หาได้สนใจไม่ ฉันหันหลังกลับเตรียมเดินไปหาเพื่อนๆ

หมับ!!

"ปล่อยนะโว้ย!!!"

อยู่ๆ ร่างฉันก็ลอยหวือขึ้นจากพื้น ถูกใครก็ไม่รู้ลากตัวไปขึ้นรถ แล้วจากนั้นทุกอย่าง... ก็ดับวูบไป ไม่รับรู้อะไรอีกเลย...

...

"หล่อจัง!"

เนยที่ยังเมามายไม่ได้สติ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มรูปหล่อที่อุ้มเธอขึ้นมาบนรถ

"หึ… เธอโชคดีนะที่มาเจอฉัน"

"ใช่... โชคดีที่สุดเลยที่ได้มาเจอคนหล่อ" เนยประคองสติไม่อยู่ มือไม้เริ่มซุกซน เอื้อมไปลูบไล้แผงอกแกร่งแล้วส่งยิ้มยั่วยวน

"หยุด!!! ถ้าเธอไม่หยุดอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!!" เขาคว้ามือเล็กๆ ที่กำลังซุกซนไว้ ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามาประชิดตัว แล้วประกบปากจูบดูดเม้มริมฝีปากอิ่มอย่างเร่าร้อน

"ฮื่อ!!!!" คนตัวเล็กถูกจูบจนแทบขาดใจ ดิ้นพล่านเมื่ออากาศหายใจเริ่มหมดลง

"เป็นไง!!!" เขาผละริมฝีปากออก มองดูเธออย่างนึกเสียดาย ไม่อยากฉวยโอกาสกับคนเมา

"คนบ้า!!" เธอผลักอกเขาออกห่าง หอบหายใจถี่รัว พยายามสูดอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด

"หึ..."

เขาหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน... สายตาคมกริบกวาดมองร่างบางตรงหน้า สาวสวยผมสั้น ผิวพรรณขาวผ่องนวลเนียน หน้าอกหน้าใจอวบอิ่มเกินตัว รับกับหน้าท้องแบนราบและเอวคอดกิ่ว

อึก... ชายหนุ่มถึงกับคอแห้งผาก ริมฝีปากแห้งผาก ดวงตาฉ่ำปรือหวานเยิ้มของเธอช่างยั่วยวนปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวได้ดีเหลือเกิน ก่อนที่เธอจะค่อยๆ สงบลงและผล็อยหลับไปเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

คอนโดฯ

"ไม่เจอกันแค่ 7-8 ปี ไม่คิดว่าจะ…..." มือหนาลูบไล้เรียวขาขาวเนียน

"ฮือ!!" เนยที่หลับใหลปัดมือเขาออกอย่างรำคาญ

"เธอไม่รู้จักฉันจริงๆ เหรอ หึ.." เขาก้มมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์

"แล้วพี่จะทำให้น้องจำไม่รู้ลืม..." ด้วยความที่เขาเป็นเสือผู้หญิงตัวพ่อ มีเหยื่ออันโอชะมาเสิร์ฟถึงที่ มีหรือคนอย่างเขาจะปล่อยให้หลุดมือไปง่ายๆ

"คนดีของแม่ใหญ่... ก็แค่เด็กใจแตกละวะ!!"

"แต่ไหนๆ วันนี้ก็อดกินสาวๆ เพราะมัวแต่ช่วยเธอ คงพอแก้ขัดได้บ้างแหละ"

ชายหนุ่มอุ้มร่างบางที่เมาไม่ได้สติลงจากรถแล้วเดินตรงขึ้นห้องพัก จากนั้นคงไม่ต้องถามต่อว่าเกิดอะไรขึ้น... อ้อยเข้าปากช้าง มีหรือช้างจะยอมคายทิ้ง!

...

ตอนเช้า

"โอ๊ย... ปวดหัวเป็นบ้า!!"

ฉันยกมือกุมขมับ นอนหลับตาแน่น เพราะขืนลืมตาขึ้นมาตอนนี้ โลกทั้งใบคงหมุนติ้วแน่ๆ ไม่น่าบ้าจี้ดื่มตามที่พวกนั้นยุเลยจริงๆ

"ว่าแต่เมื่อคืน...?"

ฉันลืมตาโพลง พยายามนึกทบทวนเหตุการณ์ เหมือนจะถูกใครบางคนอุ้มออกมาจากผับ... ฉันนอนนิ่งคิดอยู่พักใหญ่ ก่อนจะลองสำรวจตัวเองดูอีกที... ไม่นะ... คงไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นลงไปใช่ไหม

"เสื้อผ้า!" ฉันรีบเปิดผ้าห่มสำรวจร่างกายตัวเองเพื่อความแน่ใจ

"...เฮือก!!"

ไม่ได้ใส่อะไรเลย!!

"แล้วที่นี่ที่ไหนเนี่ย..." ฉันดีดตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ห้องแปลกตา

"ไม่จริงเนย... แกแค่ฝันไปแน่ๆ"

เพียะ!!

"เจ็บ... แสดงว่าไม่ได้ฝัน!" ฮื่อ!!! อีเนย มึงไม่น่าเมาเลย ความบริสุทธิ์ที่อุตส่าห์รักษามาต้องมาเสียให้กับใครก็ไม่รู้!!

กริ่ง!!!

"กรี๊ด!!!!!"

"หุบปาก!!"

"แล้วใครวะโทรมาทำไมแต่เช้า" ฉันได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น จู่ๆ ก็มีมือปริศนายื่นมาคลำหาโทรศัพท์ แล้วมือหนานั่นก็ดันมาโดนหน้าอกฉันเต็มๆ

"ฮื่อ!!!" ฉันร้องประท้วงในลำคอ เมื่อผู้ชายคนนั้น...คนที่นาวาเดินชนเมื่อคืน...เอามือมาปิดปากฉันไว้แล้วผลักให้นอนลงที่เดิม

"ว่าไงครับแม่" เขากดรับสาย แต่สายตาดุดันกลับจ้องเขม็งมาที่ฉัน

"ครับ รู้แล้ว เธอไม่ใช่เด็ก 5 ขวบสักหน่อย... เธอโตแล้ว" สายตาคมกริบเลื่อนลงมองที่หน้าอกฉัน ฉันรีบยกมือขึ้นปิดไว้ทันที แม้จะมีผ้าห่มคลุมกายอยู่ก็ตาม

"แม่จะคุยด้วย" เขาละมือออกจากปากฉัน ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มาให้

แม่ไหน? แม่ใคร? ฉันมีแม่คนเดียวคือแม่ใหญ่... เขารู้จักแม่ใหญ่ด้วยเหรอ?

"รับไปสิ!! คนจะนอน!!" เขาตะคอกใส่พร้อมจ้องหน้าฉันตาเขียวปั๊ด ยัดเยียดโทรศัพท์ใส่มือ ฉันรับมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วเขาก็ฟุบหน้าลงนอนต่อหน้าตาเฉย... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย....