บทที่ 3

“นังนั่นมันชอบคุณภาสมาก มากจนเรียกว่าเพ้อได้เลย งานไหนที่คุณภาสไป นางจะให้ผู้จัดการเสนอตัวว่าอยากไปร่วมงาน แต่ฝ่ายนั้นไม่เล่นด้วยนะจ๊ะ”

         “ไม่อยากเชื่อว่าคนหื่น ๆ แบบนั้นจะไม่สนใจนังนั่น” เบญญาเบ้ปากใส่คนที่พูดถึง คนที่เคยเสนอค่าเลี้ยงดูให้เธอเมื่อสองปีก่อน หลังจากโดนเธอด่ากลับ เขาก็เงียบหายไปเลย จะมีบ้างช่วงเทศกาลที่ส่งของขวัญอะไรมาให้ แต่เธอไม่รับและส่งคืนทั้งหมด

         “เขาคงเลือกหื่นบ้างแหละ คุณนั่นเขาสนใจแกไม่ใช่เหรอ แกน่าจะใช้เขาเป็นเครื่องมือนะ ได้ยินว่าเขาถือหุ้นของสถานีเราด้วย นี่แหละสิ่งที่นังนั่นอยากได้”

         ทั้งคุณนั่น ทั้งนังนั่น เพราะกลัวคนอื่นจะได้ยินแล้วเอาไปทำข่าว การพูดถึงคนมีชื่อเสียงนี่เสี่ยงจริง ๆ

         “เบล ข้อเสนอที่เขาเคยให้ น่าจะรับไว้ดีไหม ไม่มีงานก็ไม่มีเงินรักษาพ่อนะ อีกอย่างเขาก็โสด ดูดี โกยได้ก็โกยดีกว่าไหม แถมยังทำให้นังนั่นอกแตกตายด้วยนะ” เสียงของเมย์เบาลงให้ได้ยินกันแค่สามคนเท่านั้น

         “...” พิซซี่ปาดน้ำตาออกจากสองข้างแก้ม ความเจ็บช้ำของเพื่อนส่งผ่านจากแววตาเพื่อนถึงเธอและเจ้เมย์ ปัญหาหลายอย่างรุมเร้าเบญญาเหลือเกิน ทั้งเรื่องเงิน เรื่องงาน เรื่องพ่อ

         ต้องทำงานเพื่อให้ได้เงิน แต่ตอนนี้ไม่มีงาน หาผัวรวยน่าจะตอบโจทย์ที่สุด ผัวรวยที่ทำให้ได้แก้แค้นรานีด้วย ยิงปืนนัดเดียวได้นกกี่ตัวกันนะ และนัดสำคัญที่เธออยากได้ที่สุดคือเงินที่จะเอาไปต่อชีวิตพ่อ

         “เบลจะทำค่ะเจ้” เบญญาตั้งปณิธานแน่วแน่ เสียตัวแล้วได้เงินก็ดีกว่าต้องไปซื้อกินแล้วกัน คำปลอบใจตัวเองหลายต่อหลายครั้ง ขณะยกไวน์ขึ้นดื่มหนักหน่วงจนหาความหวานเหมือนตอนละเมียดละไมไม่เจอ

         เธอต้องใช้ความกล้า ตอนนี้จึงกำลังปลุกความกล้าในตัวเธอ จนกล้าพอที่จะเรียกพนักงานให้ตามผู้จัดการร้านมา

         “น้องไปตามผู้จัดการให้หน่อย บอกว่าจากน้องเบญ” น้องเบญเป็นคำที่ผู้ชายคนนั้นเรียกเธอ เขาบอกหน้าอย่างไทยแล้วไยใช้ชื่อฝรั่ง ในตอนนั้นเธออยากตะคอกกลับไปว่า...

แม่งหนักหัวพ่องมึงเหรอ

         แต่นั่นแหละ ตอนนั้นเธอไม่ได้ทำ และเป็นเขาอีกนั่นแหละบอกเธอว่า ถ้าเธอเปลี่ยนใจให้บอกกับผู้จัดการร้านว่ามาขอพบเขา

“คุณเบญ เชิญทางนี้ครับ” เพียงไม่ถึงห้านาทีผู้จัดการร้านหนุ่มหล่อก็รีบพาเธอไปยังชั้นสามของบาร์แห่งนี้ เพียงประตูเปิดออก ผู้ชายอันตรายก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ด้วยสไตล์การแต่งตัว All black[1]

“ผมคิดอยู่แล้วว่าคุณต้องมา”

[1] All black เป็นการแต่งตัวด้วยสีโทนดำทั้งเสื้อ กางเกง จนไปถึงรองเท้าในบางคน

บทที่ 2 นางเอก 

        

เสียงกรีดร้องของรานีทำให้สายฝน ผู้จัดการส่วนตัวของนางเอกผู้จิตใจดีของประชาชี ถึงกับตกอกตกใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นเมื่อเธอเห็นภาพบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ล่าสุดราคาเกินครึ่งแสน

         “เกิดอะไรขึ้นนีนี่” ผู้จัดการสาวใหญ่ถามขึ้นอย่างร้อนรน

         “อีเบลมันส่งรูปมันกับพี่ภาสมาอวดนีนี่” นางเอกสาวสวยลมออกหูและกรีดร้องอย่างไม่มีมาดนางเอก ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงได้ใฝ่ต่ำไปเอาคนอย่างอีเบล อีตุ๊กตาผี

         ‘ตกงานไม่มีที่พึ่ง ก็เลยต้องพึ่งผู้ชาย’

แน่นอนว่าในรูป ภาสเปลือยแผ่นอกและหลับใหล ส่วนนังผู้หญิงที่ซบอยู่บนอกของเขาไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นนังตุ๊กตาผีนั่นเอง ถึงไม่เห็นหน้า แต่ทำไมเธอจะจำหลังหูนั้นไม่ได้ มันเป็นรอยสักสีแดงรูปพระจันทร์เสี้ยวเล็ก ๆ

         รอยสักนั่นเป็นรอยสักคู่ นังตุ๊กตาผีนั่นสักเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ส่วนเธอสักเป็นรูปดาว สักเมื่อตอนที่ยังรักกัน สักเพราะอยากให้มันตายใจว่าเธอรักมันแค่ไหน รักมันเหมือนพี่สาว เปล่าเลย เธอแค่ต้องการบันไดเพื่อปีนสู่ดวงดาวเท่านั้น

         และตอนนี้รอยสักรูปดาวบนหลังหูเธอไม่มีอีกแล้ว ใครจะเก็บความทรงจำเน่า ๆ ไว้ เธอลบมันออกตั้งแต่ที่ได้ปีนเหยียบพวกนั้นขึ้นมายืนอยู่บนฟ้า ในจุดที่สูงสุด และมองพวกมันที่เธอเหยียบขึ้นมาอย่างสะใจ...อีพวกโง่ โง่ทั้งอีพี่บีและอีเบล

คนโง่อยู่กับคนโง่ สมควรจะโดนหลอก

ภาส โชติภิวรรธ สัตวแพทย์ที่เปิดคลินิกรักษาสัตว์เล็ก ๆ เพื่อบังหน้า แต่ฉากหลังเขากลับเปิดผับ บาร์ และไนต์คลับหลายแห่งทั้งในกรุงเทพฯ และหัวเมืองใหญ่ ๆ นอกจากนี้ยังถือหุ้นของสถานีโทรทัศน์เจ้าใหญ่ของประเทศ

คำว่ารวยน่าจะน้อยไปสำหรับเขา นอกจากที่กล่าวมาแล้ว เขายังทำธุรกิจสื่อออนไลน์อีกหลากหลาย ไม่ต้องบอกว่าถ้าได้เขาเป็นสามี ชื่อเสียงเงินทองจะหลั่งไหลมาแค่ไหน

ไม่ใช่แค่ของนอกกายพวกนั้นที่ทำให้เธออยากได้เขา จิตใจอันอบอุ่นของเขาต่างหากที่ทำให้เธอหลงรัก ซึ่งตอนนั้นที่เธออยู่

ในวัยเพียงสิบห้าปี หมาของเธอโดนแม่ตีจนขาหัก เธอร้องห่มร้องไห้พาหมาตัวนั้นไปรักษากับเขา และค่ารักษาพยาบาลเขาก็ไม่คิด บอกว่ารักษาให้ฟรี

เธอไม่น่าเล่าความลับนี้ให้นังตุ๊กตาผีแอนนาเบลนั่นฟังเลย ไม่น่าเลยจริง ๆ ผู้ชายที่เธออยากได้มาตลอด อยากได้แม้กระทั่งช่วยตัวเองโดยนึกถึงหน้าเขา