บทที่ 4 ไม่ต้องการความรับผิดชอบ

หลังจากที่คุณแม่ลองนั่งคุยกับอัญญาท่านรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่ใสซื่อไม่มีพิษภัยอะไรเพราะฉะนั้นจะให้ลูกชายคอยดูแลไปก่อนในระหว่างที่กำลังอุ้มท้อง และจะหาโอกาสพาไปตรวจ DNA ให้ชัดเจนเพื่อที่ลูกชายจะได้ตัดสินใจเลือกผู้หญิงถูกคน โชคดีที่เด็กคนนี้มาในเวลาที่เหมาะสม เพราะถ้าเกิดลูกชายของเธอได้มั่นหมายกับผู้หญิงอีกคนไปแล้วคราวนี้จะแก้ไขทุกอย่างไม่ทันแล้ว

"แกพาน้องไปพักผ่อนข้างบนได้แล้ว คนท้องต้องการการพักผ่อนแล้วก็ต้องกินของที่ดีที่สุด เรื่องของบำรุงเดี๋ยวแม่จะเป็นคนจัดการเอง เดี๋ยวคอยดูแลน้องนะอย่าให้ทำงานหนักหรือว่าเครียดจนเกินไปไม่อย่างนั้นมันจะส่งผลกระทบที่เจ้าตัวเล็กในท้อง"

"ผมรู้น่าแม่ลืมไปหรือเปล่าว่าผมเป็นหมอ"

ความเคยชินของคนเป็นแม่ที่เคยอุ้มท้องลูกมาไม่แปลกที่จะอบรมสั่งสอนลูกชายจนลืมไปว่าพวกเขานั้นเรียนแพทย์มา

"แม่ก็ลืมไปว่าพวกแกเป็นหมอ เอาเถอะดูแลน้องให้ดีก็แล้วกัน"

"ครับแม่"

หญิงสาวที่นั่งฟังอยู่นานเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเอียงคอมองทุกคนด้วยความสงสัย

"เอ่อ... คือว่าที่หนูมาที่นี่ไม่ได้ตั้งใจจะมาอยู่ที่นี่ค่ะ แค่มาตามหาพ่อของลูกเฉยๆ ถ้าไม่มีอะไรแล้วหนูกลับก่อนนะคะแต่ว่าเดี๋ยวหนูทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้ก็แล้วกันถ้าเกิดคุณหมอนัดตรวจครรภ์หรือให้ไปตรวจสุขภาพเดี๋ยวจะติดต่อมาค่ะ"

เธอยื่นมือไปตรงหน้าชายหนุ่มเพื่อขอโทรศัพท์จะได้เมมเบอร์ของตัวเองไว้ให้ซึ่งดูเหมือนว่าชายหนุ่มไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังจะสื่อ

"อะไร..."

"โทรศัพท์ไงคะหนูจะเมมเบอร์ทิ้งไว้ให้ไง"

"เบอร์โทรนั่นน่ะเข้าใจแต่เมื่อกี้บอกว่าจะไม่อยู่ที่นี่หมายความว่ายังไง"

เขาไม่เข้าใจว่าหญิงสาวกำลังพูดอะไรเมื่อกี้คุณแม่ก็เพิ่งบอกว่าให้เธอค้างอยู่ที่นี่ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกับเขา ทั้งที่ก่อนหน้านี้มาเรียกร้องถามหาความรับผิดชอบแต่ทำไมตอนนี้ทำเหมือนไม่ได้ต้องการความช่วยเหลือมากนัก

"เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยทำไมหนูต้องอยู่ที่นี่คะ แล้วอีกอย่างหนูแค่ต้องการพ่อของลูกมารับผิดชอบเด็กในท้องไม่ได้ต้องการสามีสักหน่อย แต่ต้องห่วงหรอกนะคะว่าหนูจะเรียกร้องอะไรมาก หนูแค่ไม่อยากให้ลูกมีพ่อก็เท่านั้น ส่วนเรื่องของเราสองคนต่างคนต่างอยู่ไม่ข้องเกี่ยวกันตกลงตามนี้นะคะ"

ทุกคนในบ้านถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจเพราะไม่คิดว่าหญิงสาวจะปฏิเสธความรับผิดชอบจากลูกชายของเธอ สรุปที่มาเรียกร้องอยู่ตอนนี้ก็แค่ต้องการให้ลูกมีพ่อเท่านั้น

"หนูใจเย็นก่อนนะลูกแม่ว่ามันอาจจะมีเรื่องอะไรที่เข้าใจผิด หนูมาที่นี่ไม่ได้ต้องการให้ลูกชายของแม่รับผิดชอบทั้งหนูและก็ลูกในท้องเหรอ"

"ไม่นี่คะหนูแค่ต้องการพ่อของลูกเท่านั้น ส่วนเรื่องความรับผิดชอบไม่จำเป็นค่ะเพราะหนูเข้าใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเราสองคนไม่ได้ตั้งใจทั้งคู่"

นี่เป็นครั้งแรกที่เจอริคถูกผู้หญิงปฏิเสธเพราะตอนแรกเขาตั้งใจจะตรวจดีเอ็นเอลูกในท้องและถ้าเกิดว่าเป็นลูกของเขาจริงจะรับผิดชอบทั้งแม่และลูก จะจัดงานแต่งงานเพื่อให้เธอได้เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ทำไมตอนนี้เขารู้สึกเหมือนไม่เป็นที่ต้องการของผู้หญิงตรงหน้า เธอเพียงแค่อยากจะให้ลูกมีพ่อเท่านั้นเอง ซึ่งต่างจากผู้หญิงอีกคนรายนั้นต้องการให้เขารับผิดชอบด้วยการแต่งงาน นี่เป็นเหตุผลที่เขาให้ความสนใจอัญญามากกว่าแพรวา

"ได้ยังไงล่ะอยากให้ลูกไม่มีพ่อแม่หรือไง"

"ไม่มียังไงคะพี่สุดหล่อก็เป็นพ่อส่วนหนูก็เป็นแม่ไง"

เธอเอ่ยออกมาด้วยความใสซื่อและสิ่งที่พูดออกไปมันออกมาจากความคิดไม่ได้ประดิษฐ์คำพูดแต่อย่างใด เพราะมันเป็นสิ่งที่เธอคิดมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้แล้ว

"เอายังไงดีลูกชาย"

"เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้ครับ"

พูดจบเขาก็อุ้มจีบสาวขึ้นไว้ในอ้อมแขนจากนั้นก็พาเดินขึ้นห้องไปทันที อัญญาร้องโวยวายออกมาเอื้อมมือไปตีหน้าอกของเขาหลายทีแต่ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ผล

"อร๊าย...! ปล่อยหนูเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"ไปคุยกันให้รู้เรื่องก่อน"

"ไม่เอาไม่คุย..!"

"ใจเย็นค่อยๆ คุยกันนะลูก"

คุณพ่อรู้สึกเป็นห่วงทั้งสองคนเพราะไม่รู้ว่าจะทะเลาะอะไรกันบ้างถ้าต้องไปเคลียร์กันสองคน คุณแม่เองก็อดเป็นห่วงไม่ได้แต่คิดว่าลูกชายน่าจะมีเหตุผลมากพอจึงไม่ได้ห้ามอะไร

"ไม่เป็นอะไรหรอกคุณลูกโตเป็นผู้ใหญ่พอน่าจะมีเหตุผลอยู่"

"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับพ่อไอ้เจอริคการจัดการได้ไปพักผ่อนกันเถอะ"

เจย์ริวพาคุณพ่อกับคุณแม่กลับขึ้นห้องไปเพื่อพักผ่อน ส่วนเรื่องของน้องชายฝาแฝดปล่อยให้มันเป็นคนจัดการปัญหานี้เอง ใครเป็นคนก่อคนนั้นก็ต้องแก้ปัญหาเอง เหมือนตัวเขาที่เป็นคนสร้างปัญหาทั้งหมดแล้วก็ต้องแก้ไขด้วยตัวเอง

"แต่พ่อว่า..."

"เอาน่าไม่ต้องไปสนใจมันหรอกพักผ่อนเถอะครับ"

ทางด้านของเจอริคเขาอุ้มหญิงสาวขึ้นลิฟต์มายังชั้น 4 ก่อนจะเลี้ยวซ้ายซึ่งเป็นฝั่งห้องนอนของเขา

"ปล่อยเดี๋ยวนี้เลยนะ"

"อย่าดิ้นเดี๋ยวตกทำยังไง"

"ถ้างั้นก็ปล่อยสิจะอุ้มทำไมไม่ทราบ"

หญิงสาวโวยวายออกมาก่อนจะสะดุ้งด้วยความตกใจรีบโอบกอดรอบคอของเขาเอาไว้แน่น เพราะเขาทำท่าจะปล่อยเธอลงพื้นจึงต้องรีบกอดเขาไว้ก่อนไม่อย่างนั้นอาจจะร่วงลงไปที่พื้นได้

"กรี๊ด..! อย่าปล่อยนะ"

"แต่เมื่อกี้เพิ่งบอกให้ปล่อยไม่ใช่หรือไง"

"ก็วางดีๆ สิปล่อยแบบนี้ก้นกระแทกพื้นจะทำยังไง อ้อ...หรืออยากจะทำให้หนูแท้งลูก เฮอะ...! คงไม่อยากรับผิดชอบสินะ คนเลวก็แบบนี้แหละตอนทำไม่คิดพอท้องป่องมาคิดอยากจะกำจัด คนแบบนี้โตมาได้ยังไงก็ไม่รู้"

หญิงสาวบ่นออกมาก่อนจะสะบัดหน้าใสชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ เจอริคถึงกับถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจเพราะความคิดของเธอค่อนข้างอันตรายไม่น้อย ตั้งแต่มาถึงเธอเอาแต่ด่าเขาว่าเป็นคนเลวไม่มีความรับผิดชอบ ทั้งที่ตั้งแต่เจอกันจนถึงตอนนี้ไม่มีประโยคคำพูดไหนเลยที่เขาจะไม่รับผิดชอบเธอ

"พี่ยังไม่เคยพูดเลยนะว่าจะไม่รับผิดชอบ ทำไมเราถึงคิดเองเออเองแบบนี้ล่ะ"

"ไม่รู้แหละ ชิ~"

หญิงสาวกอดอกสะบัดหน้าใส่เขาเพราะไม่พอใจกับการกระทำในตอนนี้ เจอริคกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นก่อนจะพาเธอเดินกลับเข้าห้องของตัวเองไป

"มีอะไรก็คุยกันในห้องอย่าดื้อเข้าใจไหม"

"ไม่ได้ดื้อสักหน่อย..."