บทที่ 8

มโนราห์ยอมนั่งรถออกมากับเขา โดยที่ไม่รู้ว่าจะพาไปไหน ผู้ชายคนนี้ถือว่าแปลกหน้ามากสำหรับเธอ และชีวิตของทั้งสองไม่น่าจะมาบรรจบกันได้เลย แต่ในเมื่อแม่ต้องการแบบนั้น ถือว่าทดแทนบุญคุณที่ท่านอุ้มท้องและคลอดเธอมา เพราะถ้าจะให้ทำมากกว่านี้ ก็คงต้องแยกร่างกับวิญญาณออกจากกันเท่านั้นแหละ

"เธอจะไม่ถามหน่อยเหรอว่าฉันจะพาไปไหน"

"จะพาไปไหนก็พาไปเถอะค่ะ"

"เธอนี่คงจะไปกับทุกคนง่ายแบบนี้เสมอเลยใช่ไหม"

ประโยคนี้มโนราห์ไม่ได้ตอบ เพราะรู้ดีว่ามันเป็นคำพูดที่ดูถูกเธอ แล้วจะตอบเขาไปทำไม หญิงสาวนั่งมองไปด้านหน้า ยิ่งเขาพาไปไกลเท่าไรได้ยิ่งดี

เขาใช้เวลาขับรถอยู่นานพอสมควรจนเธอเผลอหลับไป มาตื่นอีกทีเมื่อรถจอดสนิทแล้ว

"??" พอตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นคนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่เมื่อสักครู่ หญิงสาวรีบเปิดประตูลงมาดู

คนตัวเล็กมองไปตรงหน้าก็เห็นบ้านหลังหนึ่ง แค่มองตอนกลางคืนก็รู้แล้วว่าบรรยากาศที่นี่ดีมาก

เห็นไฟในบ้านเปิดเธอก็คิดว่าต้องเป็นเขาแน่ที่อยู่ในนั้น จะปลุกกันหน่อยก็ไม่ได้

ก๊อก ก๊อก

"ใช่คุณไหมคะที่อยู่ในนั้น" แต่คนที่อยู่ด้านในก็เงียบ มโนราห์ผลักประตูเข้าไปเบาๆ เพื่อดูว่าเขาล็อกไหม แต่พอไม่เห็นว่าล็อกเธอก็เลยเข้าไปดู

"ผ้าเช็ดตัวอยู่ในห้องน้ำ" เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาออกมาจากห้องน้ำพอดี

"คะ?"

"เร็วๆ ด้วยฉันรีบ"

"??" อะไรของเขา

"ทำไม หรือคิดจะเปลี่ยนใจ"

"เรายังไม่แต่งงานกันเลยนี่คะ" เขาพูดมาแค่นี้ก็รู้แล้วว่าหมายถึงอะไร

"แน่ใจหรือว่าจะรอถึงวันแต่งได้ ไหนบอกว่าอยากมากไง"

ผู้ชายอะไรปากร้ายชะมัดพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้หน้าตาเฉย นี่ขนาดเธอเติบโตที่ต่างประเทศยังมีความอายเลย "อุ๊ย" มโนราห์รีบหันหลังให้เมื่ออีกฝ่ายดึงผ้าเช็ดตัวที่พันรอบท่อนล่างอยู่ออก

พอดึงผ้าเช็ดตัวผืนนั้นออกแล้วเขาก็เอื้อมไปปิดไฟในห้อง

"คุณจะทำอะไร" หญิงสาวรีบขยับไปอีกมุมหนึ่งแต่ก็ไม่พ้นมือของเขาอยู่ดี

"อย่าบอกนะว่าให้ขับรถพามาตั้งไกล เพื่อจะมามองตากันเฉยๆ"

"มีแต่คุณที่พูดเองเออเองคนเดียว โอ๊ย! คนบ้าคุณจะทำอะไร" อยู่ดีๆ เขาก็จับเธอคุกเข่าลงตรงหน้า "อืมมม" มโนราห์พยายามเม้มปากไว้ในขณะที่เขาจับเจ้านั่นถูไถกับริมฝีปากบาง มือเรียวผลักต้นขาแกร่งทั้งสองข้างให้ออกห่าง แต่ก็ดูจะไร้ผล

ชายหนุ่มบีบคางเรียวให้เผยอปากเล็กน้อยก่อนที่จะส่งปลายความเป็นชายเข้าไป

"อืมมม!!" ถ้าจะไม่อ้าปากก็รู้สึกเจ็บตรงกรามที่เขาบีบอยู่

อึก อึก มโนราห์แทบอยากอาเจียนเมื่อเจ้าสิ่งนั้นเข้ามาในปากจนเต็ม

"อ้าา" ชายหนุ่มค่อยๆ โยกสิ่งที่เขาส่งเข้าไปด้านในช้าๆ

อ๊อก อ๊อก อื้ออ อึก อึก คนตัวเล็กจะขยับหนีก็ไม่ได้เพราะหลังชนฝา ปากก็ถูกเขาพันธนาการไว้

ความใหญ่โตยังคงถูกกระแทกเข้าไปไม่หยุดยั้ง ถึงแม้ว่าฟันของเธอจะเสียดสีแต่ก็เพิ่มความเสียวให้อีกฝ่าย ทีแรกคิดว่าแค่จะทำเล่นๆ

"ซี๊ดด อ้าา า " พอมันถึงที่สุดแล้วกองทัพกดแช่ไว้ครู่หนึ่งก่อนที่จะชักมันออกมา

แอะ แอะ แอะ มโนราห์ถึงกับสำลัก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่พ่นมันเข้ามาในปาก แต่ก็ยังมีเล็กน้อยที่มันพุ่งออกมาก่อน หญิงสาวรีบวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อไปล้างสิ่งสกปรกออก

"หึ" ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกองทัพจงใจทำ เธอจะได้รู้ว่าถ้าแต่งงานกับเขามันจะเจอกับอะไร "แสดงเนียนเลยนะ" เห็นท่าทางของเธอเหมือนรังเกียจ แต่ในใจคงชอบล่ะสิ คิดไปคิดมาไม่น่าทำเลยเผื่อติดใจขึ้นมาจะทำยังไง

มโนราห์ชำระร่างกายอยู่ในห้องน้ำได้ครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงรถสตาร์ทเครื่องแล้ววิ่งออกไป

"??" หญิงสาวรีบออกมาจากห้องน้ำ เป็นเขาที่ขับรถไปจริงๆ เขาจะทิ้งเธอไว้ที่นี่เหรอ?

มโนราห์มองซ้ายมองขวาเพราะมันมืดมาก เธอเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวก็ต้องกลัวอยู่แล้ว

เขาคงรังเกียจเดียดฉันท์เธอมาก แต่เธอก็ไม่ได้ต้องการให้เขารักอยู่แล้วนี่ ถ้าพรุ่งนี้เช้าเขาไม่กลับมาค่อยหาทางออกไปจากที่นี่แล้วกัน ตั้งแต่เกิดมาเธอก็มีแค่ตัวเองที่เป็นเพื่อน เรื่องแค่นี้เหรอที่จะทำให้กลัวได้ มโนราห์ปิดประตูล็อกบ้านไว้อย่างดี และก็คอยฟังอยู่ว่าเผื่อรถคันนั้นจะกลับมา ใจหนึ่งก็ยังคงคิดว่าเขาออกไปหาซื้ออะไรเข้ามาทานหรือเปล่า

เช้าวันต่อมา.. หญิงสาวเผลอหลับอยู่โซฟาใกล้ประตูห้อง นี่เขาไม่กลับเข้ามาจริงๆ

มโนราห์เปิดประตูออกมาดูด้านนอก หญิงสาวถูกสะกดไปครู่หนึ่งจากบรรยากาศที่สวยงามแห่งนี้ ถ้าที่นี่มีอาหารมากพอ เธอคงอยากใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตลอดไป แต่นี่แม้แต่น้ำยังไม่มีให้กินเลย

หญิงสาวเริ่มเดินเท้าออกมาจากบ้านหลังนั้น ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่จังหวัดไหน เพราะขับรถนานขนาดนั้นมันต้องออกมาต่างจังหวัดแล้วแน่เลย

"พ่อให้น้าพุดตาลหาฤกษ์ให้แล้วนะ"

"หาฤกษ์อะไรครับ"

"หาฤกษ์แต่งงานไง ได้อีกสองวันข้างหน้า"

"คุณพ่อดูจริงจังมากเลยนะครับ"

"เราก็อายุเยอะแล้วสงสัยพรหมลิขิตนำพา พ่อว่ามีครอบครัวได้แล้ว" เกษมราษฎร์ก็เห็นดีเห็นงามด้วย ยิ่งฝ่ายหญิงเป็นลูกสาวของเพื่อนรักด้วยแล้ว

"หึ! พรหมลิขิตนำพา หรือนรกนำพากันแน่ เรื่องนี้แล้วแต่คุณพ่อจะจัดการแล้วกัน..ถ้าวันนั้นมีเจ้าสาวนะ"

"แกหมายความว่ายังไง"

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมไปทำงานล่ะ" เขาทำถึงขนาดนั้นแล้วถ้าเธอยังใส่ชุดเจ้าสาวมาร่วมงาน นั่นแสดงว่าผู้หญิงคนนี้คงหนักกว่าที่เขาคิดไว้มาก

เรื่องแต่งงานพุดตาลขอเป็นแม่งานให้ เพราะนางถือว่าไถ่โทษเรื่องเมขลา

[กรมทหารราบ]

"ผมว่าจะถามท่านผู้พันอยู่ครับ คืนก่อน ท่านหายไปกับ น้องโมนาของผม ท่านได้ไปกับเธอไหมครับ"

"หญ้ารอบค่ายขึ้นรกมากเลยตอนนี้"

"อะไรนะครับ?" 

"หวังว่าตอนเย็นหญ้าพวกนี้คงจะไม่มีให้เห็นแล้วนะ"

"ท่านผู้พันครับ ผมแค่ถามเอง"

"หรือแรงยังเหลือ"

"ตัดหญ้าปฏิบัติครับผม" ผู้กองฉลามรับคำสั่งในแบบทหารแล้วก็เริ่มปฏิบัติ

วันต่อมาโรงแรมที่ใช้จัดงาน..

วันนี้พุดตาลแค่มาเตรียมงาน ถึงแม้นางจะไม่ติดต่อไปที่ผู้ใหญ่ฝ่ายหญิงแต่ก็คิดว่าทางนั้นคงรู้แล้ว หูตาไวซะขนาดนั้น