บทที่ ๓ ครอบครัว

หนูนาเดินตัวลีบตามหลังแม่ต้อย ๆ ดวงหน้างดงามที่ใครเห็นเป็นต้องตกหลุมเสน่ห์ในยามนี้ดูเจี๊ยมเจี้ยมไร้ความดื้อด้านเหมือนเคย

“แม่จ๋า อย่าตีน้องเลยนะ”

“พ่อช้างไม่ต้องขอร้องแทนน้อง อย่างไรวันนี้หนูนาก็ต้องถูกทำโทษ”

“แต่ว่า..”

“พี่ช้าง ไม่เป็นไร หนูนาทำผิด คนทำผิดก็ต้องถูกตี”

ราชันเบือนหน้าหนี ตัวเขานั้นไม่ใจกล้าพอให้ลงไม้ลงมือกับลูก หากทำผิดอย่างมากก็แค่ตักเตือน แต่ใบบัวนั้นไม่ใช่ ถ้าเป็นความผิดเพียงเล็กน้อยเหมือนเคย อย่างมากก็แค่ให้อดข้าวเย็นหรือไม่ก็กักบริเวณสักวันสองวัน แต่ครานี้ความผิดของหนูนาใหญ่หลวงเกินไป ใบบัวไม่อาจปล่อยให้เลยตามเลยได้

“ปื๊ด ไปหยิบหวายมาให้แม่”

หนุ่มน้อยเจ้าของชื่อปื๊ดน้ำตาไหลพราก ๆ ทั้งกลัวแม่ใบบัว ทั้งสงสารพี่หนูนาจับใจ โทษครั้งนี้ปื๊ดโดนกักบริเวณ และหนูนาต้องถูกตี แต่แม่ใบบัวไม่เคยลงโทษพวกเราหนักแบบนี้มาก่อน ต่อให้ดื้อด้านแค่ไหนก็ไม่เคยตีลูกสักแปะ

“ตะ แต่ว่า แม่ใบบัวจ๋า”

“ปื๊ด แม่บอกให้ไปหยิบหวายมาให้แม่”

“แม่ใบบัว..”

“ไปเถอะปื๊ด”

หนูนาพยักหน้าเบา ๆ หนุ่มน้อยยกมือขึ้นปาดน้ำตาป้อย ๆ ก่อนจะคลานไปที่ห้องเก็บของ หยิบเอาหวายที่ไม่เคยถูกใช้งานเลยสักครั้งออกมา ปื๊ดยื่นหวายให้แม่ใบบัวทั้งน้ำตาที่นองเต็มหน้า

“ใบบัว พี่ว่า..”

“พี่ราชันไม่ต้องเข้าข้างลูก” เสียงหวานเฉียบขาดจนคนเป็นทนายรีบหุบปากฉับ “หากวันนี้ใบบัวไม่ทำโทษ หนูนาก็จะไม่สำนึก ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดร้ายแรงแค่ไหน พวกเราตามใจเด็กคนนี้มากเกินไป.. เกินไปจริง ๆ”

“แม่จ๋า แต่เรื่องนี้น้องไม่ผิดนะ น้องถูกคนชั่ววางยา”

“หากไม่ซุกซนหนีเที่ยวโดยไม่บอกพ่อกับแม่ก่อนจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นหรือ? พ่อช้างตอบแม่ที”

“หนู.. หนู” ช้างอึกอัก เรื่องนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะแก้ตัวให้น้องยังไงดี ในเมื่อสิ่งที่แม่พูดมามันถูกทุกคำ

แต่ถึงอย่างนั้นหัวใจคนเป็นพี่มันก็ทนไม่ได้อยู่ดี ช้างทนเห็นน้องรักถูกทำโทษด้วยการเฆี่ยนตีไม่ได้ เพราะตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยมีใครถูกแม่ตีมาก่อน ไม่ว่าจะเป็นช้างเอง หนูนา หรือแม้แต่ปื๊ด ถูกพ่อราชันตียิ่งไม่เคย ใบบัวและราชันเลี้ยงลูกด้วยเหตุผลมากกว่ากำลัง ให้ลูก ๆ ได้เรียนรู้กันเองว่าสิ่งใดผิด สิ่งใดถูก จนบางครั้งก็กลายเป็นการตามใจจนเคยตัว

พ่อกับแม่ไม่เคยต่อว่าแม้ช้างจะเป็นนักเลง ไม่เคยต่อว่าแม้หนูนาจะแก่นแก้วเกินหญิง ไม่เคยรังเกียจที่ปื๊ดอ้อนแอ้นไม่สมชาย ขอเพียงอย่างเดียว อย่าทำให้ตัวเองต้องเดือดร้อนก็เป็นพอ

ครั้งนี้มันเกินไป เกินไปจริง ๆ

มือที่ถือหวายสั่นระริก ใบบัวไม่อยากคิดเลยว่าถ้าหากหนูนาเจอคนไม่ดี ถูกรังแกทำร้ายจนย่อยยับจนเสียผู้เสียคน หากเป็นเช่นนั้นเธอจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร

“ถ้าอย่างนั้นแม่ก็ตีหนูด้วยเถอะจ้ะ”

“พ่อช้าง!”

ใบบัวเบิกตากว้าง เมื่อลูกชายคนโตทรุดตัวลงข้างน้องสาว เอ่ยร้องขอให้แม่ตีด้วยดวงตาเด็ดเดี่ยวแน่วแน่

ถ้าจะเจ็บก็ต้องเจ็บด้วยกัน ช้างไม่อยากให้น้องต้องเจ็บคนเดียว และเขาหวังเหลือเกินว่าถ้าแม่ตีเขาด้วยแล้ว น้องจะได้รับโทษน้อยลง

หนูนาตัวแค่นี้เอง ถึงภายนอกจะดูเข้มแข็ง ทว่าร่างกายยังคงเป็นหญิง ผิวพรรณอ่อนใสและบอบบางเหมือนแก้ว โดนตีเพียงครั้งเดียวคงแตกจนได้เลือด ช้างทนไม่ได้หรอก เขาทนเห็นน้องเป็นแบบนั้นโดยที่ตนเองได้แต่ยืนมองไม่ได้

“ฮึก แม่ใบบัวตีหนูด้วยนะจ๊ะ”

“ปื๊ด!”

ไม่ใช่แค่ช้าง แต่เด็กหนุ่มรูปร่างอ้อนแอ้นก็ทิ้งตัวลงข้างหนูนา แม้จะร้องไห้จนตัวโยนแต่กลับไม่มีท่าทีจะเปลี่ยนใจ

“พี่ช้าง! ปื๊ด! ไม่เอา อย่าทำแบบนี้ ลุกออกไปให้หมดเลย ไปสิ” หนูนาส่ายหน้า เรื่องนี้เธอผิด เธอยอมถูกตีคนเดียว พี่และน้องไม่ควรถูกตีด้วยแบบนี้

“ไม่! ถ้าแม่จะตีน้อง แม่ก็ต้องตีพี่ด้วย”

“ปื๊ดเองก็ผิด ปื๊ดไม่ได้ห้ามพี่หนูนาให้ดี ทั้งยังปล่อยให้พี่อยู่ในห้องน้ำคนเดียวอีก หากพี่หนูนาจะถูกตีปื๊ดก็ต้องถูกตีด้วย”

“พี่ช้าง.. ปิ๊ด”

จากที่ตอนแรกไม่มีน้ำตาสักหยด ในตอนนี้คนที่ทำผิดมหันต์เริ่มร้องไห้ออกมา หนูนาโอบกอดทั้งพี่และน้องเอาไว้ พากันร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็ก ๆ

ใบบัวมองภาพสามพี่น้องที่กอดกันกลมด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ถูก จะว่าดีใจที่เห็นพี่น้องรักกันก็พูดได้ไม่เต็มปาก เพราะยังโกรธเคืองที่ลูกดื้อด้านจนเกิดเรื่องขึ้น ทั้งยังมีพี่น้องคอยให้ท้ายแบบนี้อีก

“ใบบัว”

“มีอะไรพี่ราชัน” ใบบัวไม่รู้เลยว่าตัวเองเสียงแข็งจนอดีตจอมโจรสะดุ้งโหยง “อยากถูกใบบัวตีด้วยหรือ ถ้าอยากก็นั่งลง ใบบัวจะตีทั้งพ่อทั้งลูกนี่แหละ”

ราชันหน้าเสีย เขารักลูกก็จริง แต่ถ้าต้องถูกเมียตี..

ไม่เอาดีกว่า

“พี่แค่อยากเตือนใบบัวว่าอย่าตีลูกแรงเลยนะ เดี๋ยวจะปวดแขนเอาได้”

พ่อช่วยได้เท่านี้แหละลูกเอ้ย..

ใบบัวเลิกสนใจผัว เธอหันกลับไปมองลูกทั้งสามที่ยังกอดกันกลม แม้ว่าเด็ก ๆ จะพากันนั่งคุกเข่าร้องไห้ใบบัวก็ไม่ใจอ่อน อยากโดนตีกันนักเธอก็จะจัดให้อย่างเท่าเทียม

“ใครอยากโดนก่อน”

“หนูจ้ะ” พี่คนโตเสียสละทันที ช้างลุกขึ้นยืนทั้ง ๆ ที่น้อง ๆ พากันฉุดแขนให้นั่งลง

“พี่ช้าง ให้หนูนาก่อน หนูนาคือคนผิดนะ”

“ให้แม่ตีพี่ก่อน ตีพี่แล้วแม่จะได้มีแรงน้อยลง หนูนากับปื๊ดจะได้ไม่เจ็บมาก”

“โธ่.. พี่ช้าง”

ร่างสูงเหมือนยักษ์เดินออกมาตรงหน้า ช้างหันข้างให้ใบบัว กอดอก หลับตาลงรอรับความเจ็บปวดที่ก้น..

เพียะ!

“อึก!”

“ต่อไปใคร”

ช้างเดินกลับไปนั่ง ส่วนหนูนาลุกขึ้นมาแทนที่ ใบบัวมองลูกสาวที่แสนดื้อดึง ก่อนจะฟาดหวายลงบนก้นเต็มแรง

เพียะ!

“ต่อไป”

ปื๊ดลุกขึ้นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ดูจากพี่ ๆ แล้วแม่ใบบัวคงไม่ได้ออมแรงสักนิด เพราะขนาดช้างยังนั่งไม่ติดพื้น ส่วนหนูนาน้ำตาซึมออกมาอีกระลอกใหญ่

“หันมาปื๊ด”

“แม่ใบบัวจ๋า”

“มีอะไร”

“หนูรักแม่ใบบัวนะ”

หัวใจของคนเป็นแม่อ่อนยวบ ใบบัวจ้องมองหน้าตาหมดจดของเด็กหนุ่มนิ่ง ๆ ปื๊ดมีหน้าตาน่ารัก ผิวขาวน่าถนอม ตัวพอ ๆ กันกับหนูนาแต่นิสัยอ่อนหวานกว่า เธอรู้ว่าลูกคนเล็กที่รับมาเลี้ยงชอบพอผู้ชายหาใช่ผู้หญิง แต่แล้วอย่างไร ในเมื่อไม่ได้ฆ่าใครตายก็ไม่ใช่เรื่องผิด

“แม่ก็รักลูกทุก ๆ คน เพราะรัก.. ถึงได้สั่งสอน”

เพียะ!

ช้างประคองปื๊ดกลับไปนั่งเพราะเด็กหนุ่มเจ็บจนถึงขั้นทรุดฮวบ เมื่อทำโทษลูก ๆ เสร็จใบบัวก็รีบโยนไม้หวายออกไปไกล ๆ ก่อนจะทรุดตัวนั่งโอบกอดลูก ๆ ทั้งสามแล้วร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ

ตีลูกที่รักกว่าชีวิต มันเจ็บยิ่งกว่าตีตัวเองไม่รู้กี่เท่า คล้ายกับฟาดหวายลงกลางหัวใจซ้ำ ๆ ใบบัวไม่ได้อยากทำแบบนี้เลยสักนิด ตีลูกไม่ใช่ความสุขของคนเป็นแม่ ลูกเจ็บ แม่เจ็บยิ่งกว่าพันหมื่นล้านเท่า แต่ถ้าไม่ทำ ลูกก็จะทำให้ตัวเองต้องอยู่ในอันตรายอีก

หวายนี้จะเป็นเครื่องเตือนใจเด็ก ๆ ว่าเมื่อใดที่คิดจะทำผิดอีก ให้รู้ไว้ว่าแม่คนนี้จะเจ็บปวดยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่าพันเท่า

“แม่ขอโทษนะลูก ฮึก”

“แม่ไม่ผิดเลย หนูนาดื้อเอง”

“แม่ตีเพราะแม่รัก หนูรู้”

“หนูไม่เจ็บเลยแม่ใบบัว ไม่เจ็บเลย ฮึก”

ราชันมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม ทนายคนเก่งลอบเช็ดน้ำตาที่หางตาเงียบ ๆ เขารู้ดีว่าใบบัวรักลูกสุดหัวฝจ ลูกเองก็รักใบบัวมาก และพี่น้องทั้งสามนั้นรักกันเพียงใด ไม่มีใครโกรธที่ถูกใบบัวตี และใบบัวเองก็โกรธลูก ๆ ได้ไม่นาน อีกเดี๋ยวก็คงรีบลงไปที่ครัว เตรียมอาหารที่ลูกชอบมาง้อ

สุดท้ายแล้วไม่ว่าอย่างไรครอบครัวก็คือครอบครัว ราชันนึกขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่างที่ส่งใบบัวมาให้เขา ส่งลูกทั้งสามมาเพิ่มสีสันให้บ้านหลังนี้ เกือบสามสิบปีก่อนเขาไม่เคยนึกอยากมีครอบครัวเลย ไม่คิดจะรักตัวเองด้วยซ้ำ แต่ในวันนี้เขาต้องการจะมีชีวิตที่ยืนยาว เฝ้ามองลูกเมียแบบนี้ไปจนกว่าจะหมดลมหายใจ

.

.

(ศิลาล้อแม่เล่นหรือ แหม.. ล้อกันแบบนี้แม่ไม่ตลกเลยนะจ๊ะ)

“คุณแม่ครับ ผมไม่ได้ล้อเล่น”

(ยังอีก แม่บอกแล้วว่า..)

“ผมกำลังจะแต่งงานครับ อาทิตย์หน้า”

(ศิลา!)

ปลายสายเริ่มเสียงแข็ง ศิลาได้ยินเสียงลมหายใจฟืดฟาด คล้ายกับกำลังระงับความโกรธของแม่บังเกิดเกล้า

คนที่ศิลากำลังพูดสายด้วยคือคุณหญิงแจ่มจันทร์ แม่แท้ ๆ ของสารวัตรศิลา ภรรยาหลวงของพลตำรวจเอกศักดิ์ พ่อแท้ ๆ ของเขา

(แม่ไม่ตลกนะ) คุณหญิงแจ่มจันทร์พยายามบังคับเสียงให้มั่นคง (ลูกเต้าเหล่าใคร ตระกูลไหน พ่อเป็นข้าราชการชั้นไหน แม่เป็นคุณหญิงหรือเปล่า หรือว่า..)

“คุณแม่ครับ หนูนาเป็นลูกของทนายอาสาและหมอสมุนไพรพื้นบ้านที่เก่งที่สุดในอำเภอครับ”

(แค่นี้?)

“แค่นี้ครับ”

(ศิลาต้องล้อแม่เล่นแน่ ๆ) คุณหญิงแจ่มจันทร์ไม่อยากจะเชื่อว่าเรื่องที่ได้ยินจะเป็นเรื่องจริง (ลูกกำลังจะบอกแม่ว่า.. ลูกไม่ยอมหมั้นกับหนูพราวฟ้า ลูกสาวคนเดียวของท่านรัฐมนตรีพิสุทธิ์ แต่กลับจะแต่งงานกับเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า ชื่ออะไรนะ หนูนาอย่างนั้นหรือ? แค่ชื่อก็ไม่น่าฟังแล้ว)

“เธอชื่อจริงว่าคะนึงนิจครับ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ คุณแม่ครับ หนูนาเธอไม่ได้ไร้หัวนอนปลายเท้า เธอมีพ่อมีแม่ คุณพ่อเธอเป็นทนายที่เก่งกาจ คุณแม่ก็เป็นหมอยาที่เชี่ยวชาญสมุนไพรไม่มีใครเทียบได้ แค่นี้มันยังไม่พออีกหรือครับ”

(ไม่พอ ทนายแล้วอย่างไร หมอสมุนไพรแล้วอย่างไร มีอะไรสู้ลูกสาวคนเดียวของรัฐมนตรีได้)

“คุณแม่..”

(ผู้หญิงคนนั้นเกื้อหนุนอะไรลูกได้บ้างศิลา หน้าที่การงาน ฐานะทางสังคม แค่แม่ฟังที่ลูกพูดแม่ก็รู้แล้วว่าเทียบไม่ได้เลยกับหนูพราวฟ้า หนูพราวฟ้าทำให้ลูกเป็นพลตำรวจเอกเหมือนพ่อได้ ความฝันของลูกไม่ใช่หรือ ศิลาคิดให้ดี ๆ นะลูก)

“ไม่ครับ ผมไม่อยากเป็นเหมือนคุณพ่อแล้ว ผมอยากไต่เต้าด้วยความสามารถของตัวเอง ไม่ใช่ยอมรับลูกสาวลับ ๆ ของรัฐมนตรีมาเป็นบ้านน้อย แลกกับตำแหน่งใหญ่โตที่ทำให้คุณแม่ต้องเสียใจ”

(ศิลา!!)

“ที่ผมโทรมาบอกเพราะผมไม่ต้องการทำอะไรข้ามหน้าข้ามตาคุณแม่ ถ้าคุณแม่อยากมางานอาทิตย์หน้าผมก็ยินดีครับ แต่ถ้าไม่มาก็ไม่เป็นไร ไว้ผมจะพาภรรยาไปแนะนำตัวกับคุณแม่เอง”

(ไม่ต้องพามา ที่นี่ไม่ต้อนรับสะใภ้ที่แม่ไม่ยอมรับ)

“คุณแม่..” ศิลาถอนหายใจ รู้อยู่แล้วว่าไม่ง่าย แต่เขาก็อดเหนื่อยไม่ได้อยู่ดี

(แล้วลูกจะต้องเสียใจที่ตัดสินใจแบบนี้)

ปลายสายวางไปแล้ว สารวัตรหนุ่มถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบ้าง ไม่ผิดจากที่คิดไว้เลยสักนิด แม่ไม่ยอมรับภรรยาของเขา อ้างแต่เรื่องเดิม ๆ ที่ศิลาไม่อยากฟัง

ตั้งแต่เล็กจนโตศิลามีความฝันว่าอยากเป็นตำรวจมาตลอด เพราะเขาเกิดมาในครอบครัวตำรวจ ปู่ พ่อ ลุง ทุกคนล้วนเป็นตำรวจทั้งนั้น เขามีความฝันที่ยิ่งใหญ่ว่าอยากรับใช้ประชาชน ช่วยเหลือทุกคนอย่างเท่าเทียม ทั้งชีวิตเอาแต่วิ่งตามความฝันจนไม่เคยสนใจอาชีพอื่น เขามุ่งมั่นจนสอบติด ทำผลงานต่าง ๆ มากมายจนเลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นสารวัตรได้ด้วยตัวเอง

เมื่อก่อน ความฝันสูงสุดของศิลาคือการได้เป็นพลตำรวจเอกเหมือนพ่อ แต่นั่นมันก็แค่อดีต หลังจากรู้ว่าตำแหน่งที่พ่อได้มานั้นต้องแลกกับอะไรบ้าง เขาก็ไม่สนใจมันอีก

ในช่วงที่เขาได้รู้ความลับเน่าเฟะนั้น แม่ก็เริ่มพาหญิงสาวคนหนึ่งมาให้ศิลารู้จัก คอยย้ำเตือนว่าผู้หญิงคนนี้จะช่วยทำให้เป้าหมายของเขาเป็นจริงได้ นั่นทำให้ศิลายิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนเหลือเกิน เขารีบทำเรื่องขอย้ายตัวเองจากเมืองหลวงมาที่นี่โดยไม่บอกใครจนกว่าจะได้รับอนุมัติ เมื่อมีคำสั่งลงมาแล้วแม่ก็ไม่สามารถขัดขวางเขาได้อีกต่อไป อำเภอเล็ก ๆ ที่ไม่ได้เจริญมากเป็นสถานที่ที่ศิลาเลือก

ใครจะไปคิด ว่าที่นี่จะกลายเป็นที่ ๆ เขาได้มีภรรยาเป็นตัวเป็นตนโดยไม่ได้ตั้งใจ..