Masukตอนที่4
“คุณชายถือฤกษ์ด้วยเหรอคะ? ฉันว่าฤกษ์มันเสียตั้งแต่พี่มุกหนีไปแล้วละค่ะ” ฉันบอกออกไป มองเขาไม่วางตาเพราะไม่ไว้ใจ ว่าเพลย์บอยตัวพ่อคนนี้จะทำอะไรที่ฉันคาดไม่ถึงหรือเปล่า
“ขวัญไม่อยากแต่งงานกับพี่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?” เขาถามฉันออกมาด้วยแววตาที่นิ่ง จนฉันอ่านไม่ออกว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรจากคำถามนี้กันแน่
เมื่อได้ที ฉันจึงเดินเลี่ยงออกมาจากความใกล้ชิดจนเกินพอดีของเขา
“ฉันเพิ่งจะเรียนจบนะคะ และฉันก็มีแพลนจะไปเรียนต่อโท ฉันไม่ได้ต้องการที่จะแต่งงานมีครอบครัวในเวลานี้”
“ถ้าอย่างนั้นพี่ก็ต้องขอโทษขวัญแทนหม่อมย่าด้วย ที่ทำให้ขวัญต้องมาเจอเหตุการณ์แบบนี้” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สลดลง สีหน้าและแววตาก็ดูเหมือนจะรู้สึกผิดจริงๆ
แต่นั่น มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด เพราะสิ่งที่ฉันต้องเสียไปคืออนาคตที่ฉันวาดฝันเอาไว้อย่างดิบดีต่างหากล่ะ
“ขวัญไม่ต้องออกไปนอนที่อื่นหรอกค่ะ นอนที่ห้องนี้แหละ เดี๋ยวพี่ไปนอนที่ห้องอื่นเอง” พูดจบเขาก็ทำท่าจะเดินออกจากห้องไปทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำ ยังอยู่ในชุดเจ้าบ่าวด้วยซ้ำ
“แล้วคุณจะไม่อาบน้ำก่อนเหรอคะ” ฉันเอ่ยถาม
“เดี๋ยวพี่ไปอาบอีกห้องก็ได้ค่ะ ขวัญก็พักผ่อนตามสบายนะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” คุณชายเดินไปเอาเสื้อผ้าที่ตู้ก่อนที่จะหอบชุดนอนเดินออกจากห้องไป
ฉันดูใจร้ายเกินไปหรือเปล่า? แต่เขาเสนอตัวที่จะไปนอนที่อื่นเอง จะมาโทษว่าฉันไม่ให้เขานอนที่นี่ไม่ได้นะ
เมื่อเขาออกจากห้องไปแล้ว ฉันจึงรีบเดินไปล็อกประตูห้องทันที กันไว้ดีกว่าแก้ เกิดเขาหน้ามืดเข้ามาปล้ำฉันกลางดึกขึ้นมาจะทำยังไง พวกเจ้าชู้ควงผู้หญิงไปทั่วแบบนี้ไว้ใจไม่ได้หรอก ต่อให้รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กก็เถอะ
ยิ่งเวลานี้ ฉันเสียเปรียบเขาทุกอย่าง เขามีสิทธิ์จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น
เอาละ ได้เวลาพักผ่อนซะทีขวัญนรี ทำไมวันนี้มันช่างยาวนานอะไรอย่างนี้นะ
เช้าแรกของฉันที่บ้านของคุณชาย หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จฉันก็เดินลงมาข้างล่าง ซึ่งคุณชายนั่งจิบกาแฟพร้อมกับดูไอแพดที่อยู่ตรงหน้าไปด้วย ในชุดที่น่าจะพร้อมไปทำงาน ภายในห้องอาหารของบ้าน
ฉันเลยเดินมานั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ไม่นานแม่บ้านก็ยกอาหารเช้ามาเสิร์ฟ ก่อนที่จะเลี่ยงออกไปทำงานของตัวเองต่อในครัว
“คุณชายจะไปทำงานเหรอคะ”
“ค่ะ ขวัญอยู่บ้านได้ใช่ไหม?” เขาละจากหน้าจอไอแพดมาถามฉัน
“ได้ค่ะ” ฉันตอบก่อนจะตักไส้กรอกเข้าปาก
“แต่ถ้าเบื่อๆ ไปคุยกับคุณแม่พี่ที่บ้านใหญ่ได้นะ ท่านอยู่บ้านตลอด อีกอย่างท่านใจดีไม่เหมือนหม่อมย่า”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่รู้จะคุยอะไรกับท่านด้วย”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจขวัญ เดี๋ยวตอนเย็นพี่จะกลับมาทานข้าวด้วยนะคะ” ฉันเพียงแค่พยักหน้าตอบ
หลังจากที่คุณชายออกไปทำงานแล้ว ฉันจึงถือโอกาสออกไปเดินดูรอบๆ บ้าน บ้านหลังนี้ตกแต่งเอาไว้อย่างสวยงาม มองเลยออกไปคือตึกใหญ่ที่หม่อมย่ากับคุณพ่อคุณแม่ของคุณชายอยู่
ตึกใหญ่ก็คือใหญ่สมชื่อจริงๆ อย่างกับวังแหนะ แต่ก็วังจริงๆ นี่นะ
จะว่าไปเรือนหอที่ฉันมาอยู่ ดูๆ ไปก็ไม่ต่างจากวังเลยสักนิด ถึงจะมีขนาดเล็กกว่าตึกของหม่อมย่านิดหน่อย แต่เมื่อเทียบกับที่จะต้องอยู่กันแค่สองคน บ้านหลังนี้ก็ถือว่าใหญ่เกินไปด้วยซ้ำ
แม่เคยเล่าให้ฉันฟังว่า ตระกูลวงศ์วรรณเดชา เป็นตระกูลผู้ดีเก่ามีเชื้อเจ้ามาตั้งรุ่นหม่อมแม่ของหม่อมจินดา ที่อยู่อาศัยก็เป็นมรดกตกทอดกันมาทั้งนั้น ไหนจะมีธุรกิจอีกหลายอย่าง จึงไม่แปลกที่ตระกูลนี้จะร่ำรวยเป็นลำดับต้นๆ ของประเทศ
ฉันเดินมาเรื่อยๆ จนถึงศาลาริมน้ำ ที่อยู่ในสวนหน้าบ้าน จึงเดินเข้าไปนั่งเล่นเพราะดูแล้วน่าจะเย็นสบาย พอหย่อนก้นลงนั่งไม่ถึงนาที มือถือของฉันก็มีสายเข้า
พี่มุก!
ตอนที่27ค่ำวันนี้ป๊านัดพวกเราทุกคนมาปาร์ตี้ที่บ้าน หลังจากที่เคลียร์เรื่องพี่มุกกับพี่ก้องจบ ป๊าอยากให้พี่มุกกับพี่ก้องจัดงานแต่งให้เป็นเรื่องเป็นราว ก่อนที่จะกลับไปฮ่องกง เพราะทั้งคู่ทำงานที่นั่นกันเป็นเรื่องเป็นราวแล้ว ซึ่งความจริงป๊าอยากให้ทั้งพี่มุกกับพี่ก้องมาทำงานที่บริษัทเหมือนเดิมแต่พี่ก้องเพิ่งจะเริ่มลงทุนเปิดบริษัทใหม่ที่นั่น จึงกลับมาทำงานกับป๊าไม่ได้ พี่มุกเองก็ต้องช่วยงานพี่ก้องอยู่ที่นั่นเหมือนกัน ป๊าเลยยอมเพราะถึงยังไงเฮียกรก็ช่วยงานอยู่ที่บริษัทอยู่แล้ววันนี้เป็นวันที่ฉันรู้สึกเหมือนได้ครอบครัวของตัวเองกลับมา หลังจากที่พี่มุกไม่อยู่ บ้านมันดูไม่เหมือนเดิมป๊าก็ดูไม่สดใส ผิดจากวันนี้ที่ป๊ายิ้มหัวเราะมากขึ้น ส่วนแม่ใหญ่ก็ดูจะปล่อยวางมากขึ้นไปด้วย ถึงพี่มุกจะไม่ได้แต่งงานกับตระกูลวงศ์วรรณเดชาอย่างที่แม่ใหญ่หมายมั่นเอาไว้แต่พี่ก้องก็เป็นถึงลูกชายคนเดียวของเจ้าของกิจการโรงแรมที่กระบี่ แถมตอนนี้ยังมีบริษัทเป็นของตัวเองแล้วด้วย พี่ก้องสามารถสร้างตัวเองโดยไม่ต้องอาศัยทางบ้านได้อย่างน่าภูมิใจอีกอย่างพี่ก้องเป็นคนดีรักพี่มุกมาก เพราะทั้งคู่คบหากันมาตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย ถึ
ตอนที่26“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวขวัญอาบเอง” เธอบอกพร้อมกับลุกออกจากเตียง ก่อนที่คนเจ้าเล่ห์จะตามเข้าไปอาบน้ำให้เธออย่างที่เขาบอกจริงๆปัณณทัตได้แต่มองตามร่างเล็กอย่างเสียดาย เสียดายที่ไม่ได้ตามเข้าไปอาบน้ำให้กับเธอ นี่เขาเป็นเอามากขนาดนี้เลยเหรอ?ทั้งคู่ลงมาทานมื้อเช้าด้วยกัน ก่อนที่จะมีสายเข้าจากมือถือของขวัญนรี ซึ่งเป็นชวกรที่โทรเข้ามา“ค่ะเฮียกร โทรหาขวัญแต่เช้ามีอะไรหรือเปล่า?”“มุกกับก้องกำลังจะเข้าไปหาป๊า” คำบอกเล่าของชวกรทำเอาขวัญนรีถึงกับวางช้อนลงบนชามข้าวต้มลงทันที ก่อนที่จะกดวางสายไป“มีอะไรคะ?” ปัณณทัตเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าภรรยาของตัวเองมีสีหน้าที่ไม่ปกติ“เฮียกรโทรมาบอกว่าพี่มุกจะเข้าไปหาป๊าวันนี้”ขวัญนรีแอบเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย ก่อนหน้านั้นที่ม่านมุกหนีออกจากบ้านและไม่ติดต่อกลับมาทรงพลโกรธมาก ถึงขั้นประกาศตัดขาดจากการเป็นพ่อลูกกัน แต่พอผ่านมาได้สักพักท่านก็ไม่พูดถึงม่านมุกอีกเลย จิตราแม่ของเธอบอกว่าทรงพลดูเงียบไปเพราะน่าจะคิดถึงม่านมุก แถมเธอก็ออกมาอยู่กับปัณณทัตที่บ้านอีก เลยอาจจะเหงาแต่ก็ไม่มีใครรู้ความคิดของทรงพลว่าความจริงแล้ว ตอนนี้ทรงพลคิดอะไรอยู่ แล้วหายโกรธม่านมุกหรือ
ตอนที่25แสงสว่างอ่อนๆ รอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา สองร่างที่นอนกกกอดกันตั้งแต่เมื่อคืน เวลานี้หญิงสาวยังหลับสบายอยู่เลย ในขณะที่ปัณณทัตกระชับอ้อมกอดเข้ามาจนจมอกผู้หญิงตรงหน้าคือคนที่เขารักหมดหัวใจ ยิ่งเวลานี้เขาก็ยิ่งรักเธอมากขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าจมูกโด่งจูบลงที่ขมับเบาๆ เพราะไม่อยากรบกวนเวลาแห่งการพักผ่อนของเธอ แต่แค่คิดถึงเมื่อคืนที่ผ่านมาเขากลับอยากจะฟัดเธอให้จมเขี้ยว เธอทำให้เขามีความต้องการเรื่องนั้นอีกแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านั้นความต้องการของเขายังไม่มีมากขนาดนี้แต่หลังจากที่ได้มีอะไรกับเธอเมื่อคืน ก็เหมือนว่าความต้องการของเขาจะเพิ่มมากขึ้นเข้าไปอีกต้องการแบบไม่มีที่สิ้นสุด แต่ตอนนี้ขวัญนรีบอบช้ำเกินกว่าที่เขาจะเห็นแก่ตัว เอาความต้องการของตัวเองเป็นใหญ่ร่างเล็กขยับขยุกขยิกอยู่ในอ้อมกอด เขาคงจะกวนจนเธอตื่นสินะ ก็คนในอ้อมกอดของเขาทั้งนุ่มทั้งหอมไปทั้งตัวแบบนี้ ใครมันจะอดใจไหว แค่ไม่จัดเธออีกรอบในตอนเช้า ก็ถือว่าเขาอดทนมากแล้ว“พี่ทำให้ขวัญตื่นหรือเปล่าคะ?” คนตัวเล็กเพียงแค่ส่ายหน้า ก่อนที่จะกอดตอบเขา ขยับตัวเล็กน้อยเพื่อที่จะเงยหน้าขึ้นมาหอมแก้มสากของเขาแล้วก็ซุกหน้ากับอกแกร่งอี
ตอนที่24“อ๊ะ~” ลิ้นร้อนตวัดเลียจุกนมสีสวย ทั้งดูดทั้งดุน อย่างกับของอร่อยที่เขาโปรดปราน ยิ่งเธอส่งเสียงครางออกมาเขาก็ยิ่งพอใจ ละเลงริ้นจนเธอสะท้านไปทั้งตัวมือหนาลูบไล้ส่วนเว้าส่วนโค้งที่ไร้เสื้อผ้าปกปิด ความนุ่มลื่นของผิวนวลทำให้เขาเพลินมือไปหมด ก่อนที่จะไปหยุดที่กึ่งกลางความเป็นสาวที่เธอพยายามหนีบขาของตัวเองเอาไว้“ไว้ใจพี่นะคะคนดี” เขากระซิบบอก จูบหน้าผากมนของคนตัวเล็กอย่างปลอบประโลมมือแกร่งค่อยๆ แยกขาขาวออกจากกัน ก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสที่กึ่งกลางความเป็นสาวของเธอก้านนิ้วแตะลงเบาๆ ที่กลีบกุหลาบสวย บดเบียดกลีบกุหลาบอย่างเย้ายวน ทำเอาขวัญนรีสะดุ้งเพราะความเสียวซ่าน“อ๊ะ~”ก้านนิ้วยาวบดขยี้ที่จุดกระสัน ถูไถรอยแยกที่บอบบางและอ่อนไหว ถึงจะไม่ได้ลงน้ำหนักมาก แต่ก็สร้างความเสียวสะท้านให้เธออยู่ไม่น้อย ในขณะที่ส่วนนั้นของเขาก็ตึงจนปวดร้าวไปหมดแล้วนิ้วของเขาค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปในตัวเธอ ยิ่งส่วนนั้นของขวัญนรีรัดแน่น เขาก็แทบจะอยากเปลี่ยนจากนิ้วเป็นท่อนเอ็นร้อนที่มันปวดร้าวอยู่ในขณะนี้แทน“อ๊ะ~” เสียงครางออกมาอย่างลืมอาย เมื่อเขาเร่งจังหวะเข้าออกถี่รัว สุดท้ายเขาก็ทำให้เธอสุขสมเพราะนิ้วข
ตอนที่23“ขวัญหึงพี่กับลูกจันทร์ใช่มั้ยคะ?” คำถามที่จี้โดนใจ ทำให้คนตัวเล็กถึงกับรีบตอบออกมาทันควัน“ขวัญไม่ได้หึง ทำไมจะต้องหึงด้วย” เธอหันมาตอบเขาอีกครั้ง“ก็ที่เป็นอยู่ตอนนี้ เขาเรียกว่าหึงค่ะ” ปัณณทัตมองภรรยาคนสวยอย่างเอ็นดู“แต่พี่ดีใจนะคะ ที่ขวัญหึงพี่”“โรคจิตเหรอคะ?”“ไม่ใช่โรคจิตค่ะ แต่เป็นโรคคลั่งรักเมียตัวเองต่างหาก” ไม่พูดเปล่า เขายังโน้มหน้าลงมาจนชิดคำว่าเมีย ที่ออกจากปากของเขา ทำเอาขวัญนรีถึงกับไปไม่เป็น เพราะเขาไม่เคยพูดคำนี้กับเธอเลยด้วยซ้ำ ส่วนมากจะพูดอย่างเป็นทางการว่าภรรยามากกว่าพอมาพูดคำว่าเมีย แก้มนวลก็ถึงกับขึ้นสีจางๆ“ขวัญคะ พี่คลั่งรักขวัญจะตายอยู่แล้ว พี่ไม่มีหน้าไปสนใจผู้หญิงคนอื่นหรอกนะ” เขาพูดแผ่วเบาที่ข้างหู จมูกโด่งซุกลงที่ซอกคอขาวหอมกรุ่น“พี่รักขวัญแค่คนเดียวนะคะ” คำบอกรักจากเขา ทำเอาขวัญนรีถึงกับเคลิ้ม ยิ่งสัมผัสของเขาในตอนนี้ ทำเอาเธอไม่เป็นตัวของตัวเองจมูกโด่งสูดดมแก้มนวลอีกครั้ง มองหน้าคนที่ได้ชื่อว่าภรรยาอย่างหลงใหล ในขณะที่เธอก็มองเขาไม่วางตาเช่นกันเรียวปากร้อนชื้นประกบทาบทับลงมาที่กลีบปากนุ่ม บดคลึงขบเม้มทั้งบนและล่าง ลิ้นร้อนเริ่มรุกล้ำเข้าไ
ตอนที่22“แต่ตอนนี้พี่ขอกำลังใจก่อนเข้าประชุมหน่อยนะคะ” สิ้นคำพูด เรียวปากร้อนชื้นของเขาก็ประกบลงมาที่ปากของฉัน จูบเบาๆ ก่อนจะบดคลึงลงมาย้ำๆ ขบเม้มริมฝีปากของฉันอย่างอ้อยอิ่งมือของฉันยกขึ้นเกาะที่ไหล่กว้างของเขาอย่างต้องการหาที่ยึด ต่อให้เราจะเคยจูบกันไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง แต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่ฉันจะชินกับมัน ฉันยังคงตื่นเต้นและเขินอายกับสัมผัสของเขาเสมอมือหนาของพี่ปัณลูบไล้ส่วนเว้าส่วนโค้งของฉันอย่างห้ามไม่อยู่ และเขาก็มักจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่เราจูบกัน จนฉันต้องรีบท้วงเมื่อเห็นว่ามันชักจะเลยเถิด“พอแล้วค่ะ” เขามองหน้าฉันอย่างเสียดาย“ขวัญจะไปทำงานต่อแล้ว” พูดจบฉันก็ลุกออกมาจากตักของเขา แล้วตรงมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองด้วยอาการที่ไม่ปกติเท่าไหร่ตกเย็น หม่อมย่าตามเราสองคนไปทานข้าวที่บ้าน ซึ่งวันนี้มีแขกมาร่วมทานมื้อค่ำกับพวกเราด้วยก็คือ คุณลูกจันทร์กับคุณย่าของเธอ และก็เหมือนเดิมที่คุณลูกจันทร์จะแสดงความรู้ใจพี่ปัณจนออกนอกหน้าพี่ปัณชอบทานอันนั้น พี่ปัณชอบทานอันนี้ ชอบนั่นนี่ เธอรู้ใจไปเสียหมด ตักอาหารใส่จนเต็มจานโดยไม่ได้สนใจฉันที่นั่งหัวโด่อยู่ข้างๆ เขาแม้แต่นิดเดียวก็เข้าใ







