บทที่ 1 ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว 3

ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

“แม่!!” เด็กชายปกป้องเรียกมารดาเสียงดังด้วยความดีใจ ก่อนจะรีบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปหา

“สวัสดีคุณครูด้วยสิครับลูก” คนเป็นแม่เอ่ยบอกเมื่อลูกวิ่งมาถึง ซึ่งเด็กน้อยก็หันกลับไปกระพุ่มมือไหว้คุณครูที่นั่งอยู่บนรถตามที่แม่บอกทันที กัญญาวีร์เองก็ไหว้เช่นกันพร้อมกับค้อมศีรษะขอบคุณที่อีกฝ่ายดูแลลูกชายให้

ครูหนุ่มรับไหว้พร้อมรอยยิ้ม “เจอกันวันอังคารนะครับหมูป้อง” ก่อนจะโบกมือบ๊ายบายหนุ่มน้อยแล้วปิดประตู ไม่นานรถตู้คันสีขาวก็เคลื่อนตัวออกไปส่งนักเรียนคนอื่น ๆ ต่อ

“เป็นไงบ้างครับ วันนี้ที่โรงเรียนสนุกไหม” กัญญาวีร์เอ่ยถามเจ้าตัวเล็กระหว่างเดินเข้าไปในบ้าน เธอมักจะถามอย่างนี้ทุกวันที่ไปโรงเรียน ด้วยอยากรู้ความรู้สึกและพัฒนาการของลูก

“สนุกมากกก” เด็กชายปกป้องตอบแม่ขณะก้มลงไปดึงสายรัดรองเท้าเพื่อจะถอดออก “วันนี้หนูเล่นกับเมลบี แล้วก็แซมตั้นด้วย”

“เหรอคะ แล้วเล่นอะไรกัน” คนเป็นแม่ถามต่อด้วยความกระตือรือร้นที่อยากจะรู้ สายตามองลูกชายที่หยิบรองเท้าที่ถอดแล้วไปวางบนชั้นด้วยความภูมิใจ แม้เธอจะไม่ใช่แม่ที่เจ้าระเบียบและเรียบร้อยนัก แต่เธอก็พยายามสอนลูกให้มีระเบียบวินัยอยู่เสมอ และอดภูมิใจไม่ได้ที่ลูกทำตามที่เธอคอยพร่ำสอนจนเริ่มจะกลายเป็นนิสัย

“เล่นวิ่งไล่จับฮะ หนูจับได้หมดทุกคนเลย เมลบีวิ่งช้ามาก หนูวิ่งแป๊บเดียวก็แปะได้แล้ว อ้อ แล้ววันนี้คุณพ่อครูก็ให้ต่อจิ๊กซอด้วย ต่อเป็นตัวยีราฟกับม้าลาย ตัวใหญ่มากกก...”  

ใบหน้าสวยของผู้เป็นแม่ระบายยิ้มเอ็นดู ก่อนจะอดใจไม่ไหวต้องย่อตัวลงไปฟัดแก้มซาลาเปาของลูกชายด้วยรู้สึกมันเขี้ยวในความช่างพูด กลิ่นแป้งเด็กที่ทาจากโรงเรียนส่งกลิ่นหอมให้แม่ชื่นใจ

จากนั้นสองแม่ลูกก็ต่อบทสนทนากันไปเรื่อย ๆ คนเป็นลูกก็ตั้งใจเล่า ส่วนคนเป็นแม่ก็เป็นผู้ฟังที่ดี คอยถามและคอยตื่นเต้นไปกับการเล่าเรื่องราวของแกอยู่ตลอด กระทั่งหนุ่มน้อยนึกขึ้นได้ว่าเมื่อเช้าแม่บอกว่าจะพาไปเที่ยวสวนสนุก

“แม่ แล้วแม่จะพาหนูไปเที่ยวสวนสนุกตอนไหนอ่า” เด็กน้อยทวงถามเสียงอ้อน ๆ

กัญญาวีร์หอมแก้มนุ่ม ๆ ของลูกชายอีกครั้ง ก่อนจะตอบ “ไปสวนสนุกวันอาทิตย์ครับ อีกสองวัน”

“ทำไมอีกสองวันอะ ไปพรุ่งนี้ไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้ครับ พรุ่งนี้เราต้องไปงานแต่งงานอาฝันเพื่อนแม่ไงครับ”

“ไม่ไปไม่ได้เหรอฮะ หนูอยากไปสวนสนุกพรุ่งนี้” เด็กชายออดอ้อน ด้วยตอนนี้จิตใจได้จดจ่ออยู่ที่สวนสนุกเรียบร้อยแล้ว

“ไม่ไปไม่ได้ครับ ก็เดี๋ยวเราไปงานแต่งงานอาฝันก่อน แล้ววันต่อไปเราค่อยไปสวนสนุกไงครับ แม่จะพาไปแต่เช้าเลยดีไหม” คนเป็นพยายามเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น

หนุ่มน้อยยู่ปากขัดใจเล็กน้อย ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หากสุดท้ายก็พยักหน้ายอมแต่โดยดี แต่ก็มิวายต่อลอง “ก็ได้ฮะ หนูอยากกินไอศกรีมด้วย แม่ซื้อไอศกรีมให้หนูด้วยน้า”

“ได้ครับ วันอาทิตย์แม่จะตามใจป้องทุกอย่างเลย” คุณแม่ยังสาวเอ่ยเอาใจ เพราะนาน ๆ ถึงจะมีเวลาว่างพาลูกออกไปเที่ยว ตามใจแกสักวันก็คงไม่เป็นไรหรอกกระมัง “แต่ว่าตอนนี้แม่ว่าเราไปอาบน้ำกันดีกว่า อีกหนึ่งชั่วโมงเราต้องไปกรุงเทพฯ กันแล้ว เดี๋ยวมันจะมืดตึ๊ดตื๋อก่อน”

“กรุงเทพฯ คือที่ไหนฮะแม่” ปกป้องเอียงคอถามระหว่างยืนให้แม่ถอดชุดนักเรียนให้ “มันไกลมากเลยเหรอ ทำไมมันต้องมืดตึ๊ดตื๋อ”

“มันไกลนิดหนึ่งครับ ตอนนี้ก็เย็นมากแล้วด้วย”

“แล้วทำไมเราต้องไปกรุงเทพฯ ด้วย” เด็กน้อยมุ่นคิ้วไม่เข้าใจ

“ก็เพราะอาฝันจัดงานแต่งที่นั่นไงครับ แล้วสวนสนุกที่ป้องอยากไปก็อยู่ที่กรุงเทพฯ ด้วย”

“จริงเหรอ” ดวงตากลม ๆ เบิกกว้างขึ้นทันทีด้วยความตื่นเต้น

“จริงครับ” กัญญาวีร์พยักหน้ายิ้ม ๆ ก่อนจะชะงักเมื่อนึกอีกเรื่องที่สำคัญขึ้นมาได้ “ลืมเลย ป้องมีการบ้านหรือเปล่าลูก”

“มีครับ”

“งั้นอาบน้ำแล้วมาทำการบ้านให้เสร็จก่อนนะครับ” ถ้าเป็นวันหยุดปกติและไม่ได้เดินทางไปไหน หญิงสาวจะอนุญาตให้ลูกทำการบ้านในวันเสาร์อาทิตย์ได้ แต่ในกรณีนี้ต้องได้เดินทางไกล ซึ่งไม่รู้ว่าจะกลับถึงบ้านกี่โมงหรืออาจจะถึงค่ำ อีกทั้งยังกลัวลูกจะเหน็ดเหนื่อยจากการเที่ยว ดังนั้นเธอจึงอยากให้ลูกทำการบ้านให้เสร็จตั้งแต่วันนี้เสียเลย เพื่อที่แกจะได้เที่ยวเล่นอย่างเต็มที่

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกชายเสร็จเรียบร้อยแล้ว กัญญาวีร์ก็หยิบสมุดการบ้านของเด็กอนุบาลหนึ่งออกมากาง ครั้นเห็นว่าไม่ได้ยากมาก หญิงสาวจึงสอนแบบคร่าว ๆ ก่อนที่เธอจะแยกตัวออกไปจัดการเก็บของ ปล่อยให้ลูกได้ฝึกคิดเอง ทำเอง ระหว่างนั้นก็คอยแวะเวียนมาตรวจเช็กความถูกต้องเรื่อย ๆ ใช้เวลาไม่นานเด็กชายปกป้องก็ทำเสร็จ

“เก่งมากครับ ถูกหมดทุกข้อเลย” คนเป็นแม่ชมเปาะ แล้วหอมแก้มซาลาเปาแรง ๆ ให้ชื่นใจ

พอทำการบ้านเสร็จปกป้องก็นั่งกระดิกเท้าดูการ์ตูนรอแม่เก็บของและอาบน้ำ ปากจิ้มลิ้มดูดน้ำโกโก้ของโปรดจากร้านป้าไก่อย่างเอร็ดอร่อย ราวสามสิบนาทีต่อมาสองแม่ลูกก็ขึ้นมานั่งอยู่บนรถ หญิงสาวเช็กความเรียบร้อยของคาร์ซีตจนมั่นใจ จากนั้นก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงของประเทศทันที 

ใช้เวลาขับรถประมาณสองชั่วโมงเศษ รถยนต์อีโคคาร์มือสองขนาดสี่ที่นั่งของกัญญาวีร์ก็เข้าสู่เขตของกรุงเทพมหานคร ขณะนี้เป็นเวลาเกือบสองทุ่ม หญิงสาวกลัวว่ารถจะติด จึงเลือกใช้ทางด่วนเพื่อความรวดเร็วในการเข้าสู่ใจกลางเมือง

เสียงสมาร์ตโฟนที่วางอยู่ในช่องว่างข้างเกียร์ดังขึ้น มือบางหยิบมันขึ้นมาก่อนจะกดรับทันทีเมื่อเห็นชื่อของสหดลซึ่งเป็นเพื่อนในกลุ่มที่สนิทกัน