บทที่ 1 ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว 4

ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

“ฮัลโหลว่าไงตง”

[ฟางถึงไหนแล้ว]

“ขึ้นทางด่วนมาแล้ว ตอนนี้อยู่แถว ๆ ดอนเมือง” กัญญาวีร์บอกพิกัดของตัวเองไป ก่อนจะเหลือบไปมองลูกชายซึ่งหลับปุ๋ยไปตั้งแต่สามสิบนาทีแรกที่ออกเดินทาง

[อ๋อ งั้นก็แปลว่าใกล้จะถึงแล้ว]

“ใช่ ๆ ข้างบนรถไม่ค่อยติดเท่าไร อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงถ้าข้างล่างรถไม่ติดก็น่าจะถึงโรงแรม” หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาหน้ารถ ครั้นเห็นว่าถึงเวลาที่เพื่อน ๆ นัดกันแล้วจึงถามต่อ “แล้วแกเจอเพื่อนคนอื่น ๆ หรือยัง”

[ยังเลย เพิ่งออกบ้านมาเอง รถติดมาก น่าจะถึงพร้อม ๆ กับแกแหละ]

“แกโดนพวกนั้นด่าแน่ ๆ บ้านอยู่ใกล้แค่นี้ยังไปสาย” หญิงสาวกระเซ้าขำ ๆ แต่ก็คงจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ เพราะเพื่อนของเธอแต่ละคนนั้นค่อนข้างปากแซ่บ ด่าและจิกกัดกันเพื่อความบันเทิงจนเป็นเรื่องปกติ แน่นอนว่าสหดลคือคนที่โดนด่าบ่อยที่สุด

[ทำไงได้ ก็ทำงานเพิ่งเสร็จนี่หว่า รีบสุด ๆ ได้เท่านี้แหละ]

“อ้าง” กัญญาวีร์ว่าอย่างรู้ทัน เพราะเป็นเพื่อนกันมาหลายปีทำให้เธอรู้จักนิสัยของสหดลดี เขาเป็นผู้ชายเจ้าสำอางและมีความประณีตในการแต่งตัว เรียกได้ว่าต้องเป๊ะตั้งแต่หัวจดเท้า นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาชอบมาเป็นคนท้าย ๆ ในยามที่เพื่อนนัดเจอกัน

[เปล่า ไม่ได้อ้าง วันนี้ติดงานจริง ๆ งานเสร็จก็รีบกลับบ้าน อาบน้ำแล้วก็รีบออกมาเนี่ย] ปลายสายบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“โอเค ฉันเชื่อแกก็ได้ แต่ไม่รู้ว่าพวกนั้นจะเชื่อหรือเปล่านะ” หญิงสาวเอ่ยขำ ๆ เพื่อนแต่ละคนใช่ย่อยกันเสียที่ไหนล่ะ บางคนเพียงแค่เห็นหน้าก็ด่าก่อนจะถามถึงเหตุผลด้วยซ้ำ

[เตรียมใจไว้ละ แกก็อย่าผสมโรงกับพวกนั้นล่ะ]

กัญญาวีร์หลุดหัวเราะเบา ๆ เพราะสกิลปากของเธอก็ไม่ได้น้อยไปกว่าเพื่อนคนอื่น ๆ เลย เรียกได้ว่าศีลเสมอกันทั้งกลุ่ม ไม่งั้นคงไม่คบกันมานานถึงขนาดนี้ “ไม่รับปาก”

[ถ้าแกด่าฉัน ฉันจะยุเพื่อนให้มอมเหล้าแก] สหดลขู่ ซึ่งเป็นการขู่ที่น่ากลัวมากสำหรับกัญญาวีร์ ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธอคงจะชิลล์ ๆ กับการขู่แบบนี้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เพราะเธอมีลูกน้อยที่ต้องดูแล ฉะนั้นการควบคุมลิมิตแอลกอฮอล์จึงเป็นเรื่องที่สำคัญมาก ๆ

“เลวมาก งั้นเอางี้ฉันสัญญาว่าจะไม่ด่าแกก็ได้ แต่แกต้องช่วยฉันเวลาที่เพื่อนบังคับให้หมดแก้ว โอเคไหม”

[ดูก่อน] อีกฝ่ายดึงเชิง ไม่ยอมรับปากง่าย ๆ

“ป้องมาด้วยไง ถ้าฉันเมาใครจะดูแล ป้องดูแลฉันไม่ได้หรอกนะ” หญิงสาวยกลูกขึ้นมาอ้าง หันไปมองแกแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับมาสนใจถนนตรงหน้าต่อเมื่อเห็นว่าแกยังหลับอย่างสบายใจเฉิบ

[เดี๋ยวฉันดูแลให้เอง] สหดลรีบอาสาอย่างไม่ได้คิดอะไรมาก จากนั้นก็โดนกัญญาวีร์ก็สวนกลับทันที

“แกเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ”

ในค่ำคืนสังสรรค์ที่มีเครื่องดื่มมึนเมาเป็นจุดศูนย์กลางเช่นนี้ กัญญาวีร์ไม่ไว้ใจให้ใครดูแลแทนเด็ดขาด และจะไม่หวังพึ่งใครทั้งนั้น แม้คนคนนั้นจะเป็นเพื่อนสนิทก็ตาม เพราะเธอรู้ดีว่าอย่างไรคืนนี้พวกมันต้องเมา แต่โชคดีที่ร้านอาหารที่เราจะไปปาร์ตี้กันสามารถพาเด็กไปได้และอยู่ติดกับโรงแรมที่พัก ทำให้คนเป็นแม่อย่างเธอคลายกังวลไปได้มากเลยทีเดียว

[เอาน่า ก็ช่วย ๆ กันดู สบาย ๆ ไม่ต้องซีเรียส] ปลายสายบอกอย่างง่าย ๆ อีกครั้ง [แล้วนี่ลูกหลับเหรอ ทำไมไม่ได้ยินเสียงเลย] ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย เขาเคยเจอเด็กชายปกป้องสองครั้ง ครั้งแรกคือตอนที่แกยังพูดไม่ได้ ทว่าที่เจอครั้งล่าสุดเมื่อประมาณหกเดือนก่อน เห็นได้ชัดว่าแกเป็นเด็กที่ช่างพูดช่างคุย ตอนนี้เขาจึงแปลกใจเล็กน้อยที่ไม่ได้ยินเสียงของหนุ่มน้อยเลย

“อือ หลับตั้งแต่ออกจากบ้านโน่น แต่ก็ดีแล้วล่ะ คืนนี้จะได้ไม่งอแง” แต่ก็ไม่แน่ใจว่าจะงอแงตอนตื่นแทนหรือเปล่า เพราะนอนผิดเวลา คงต้องลุ้นกันอีกที 

[อ๋อ ๆ งั้นแกขับไปเถอะ ไว้เจอกันที่ร้าน]

“โอเค แล้วเจอกัน”

หลังวางสายจากเพื่อนกัญญาวีร์ก็เก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิม หันไปมองลูกชายแล้วยื่นมือออกไปลูบศีรษะแกเบา ๆ จากนั้นก็หันกลับมาตั้งใจมองถนนต่อ แต่ในขณะที่เธอกำลังขับรถบนทางด่วนด้วยความเร็วตามที่กฎหมายกำหนด กลับมีรถอีกคันที่อยู่ข้างหลังพุ่งทะยานขึ้นมาด้วยความเร็วแสง

ดวงตากลมโตเหล่มองกระจกหลัง เสียงเครื่องยนต์ที่ดังกระหึ่มและความเร็วของรถคันนั้นทำให้หญิงสาวเกิดความหวั่นกลัว จึงตั้งใจจะเปลี่ยนเลนเพื่อให้คันที่อยู่ข้างหลังซึ่งดูเร่งรีบได้แซงขึ้นไปก่อน

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้หมุนพวงมาลัยหลบให้ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเสียก่อน...

“กรี๊ด!”

ปึ้ง! โครม!!!

...