บทที่ 1 ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว 2

ชีวิตคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

“แต่เดี๋ยวเร็ว ๆ นี้ฟางว่าจะให้น้องที่อยู่บ้านใกล้ ๆ กันมาช่วย คงจะทำได้เยอะขึ้นอีกนิดหน่อย” หญิงสาวเกริ่นไว้คร่าว ๆ เพราะยังไม่แน่ใจและยังไม่ได้ทาบทามเด็กหญิงคนนั้น แต่เธอคิดว่าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร ด้วยเด็กคนนี้มักออกไปทำงานพิเศษข้างนอกอยู่แล้ว หากชวนมาทำงานด้วยกันช่วงปิดเทอมหรือหลังเลิกเรียน เจ้าหล่อนคงไม่ปฏิเสธ

“ดี ๆ รีบชวนมาเลย พี่พร้อมเพิ่มออเดอร์มาก ๆ” พี่ไก่รีบบอกทันที

“ได้ค่ะ ถ้าพร้อมเมื่อไร ฟางจะบอกพี่ไก่เป็นคนแรกเลย” กัญญาวีร์ว่ายิ้ม ที่จริงขนมจากร้านของเธอไม่พอขายมาสักพักแล้วละ ทว่าที่หญิงสาวยังไม่เพิ่มกำลังการผลิตเป็นเพราะว่าเธอยังไม่แน่ใจว่ามันยังจะขายดีอย่างนี้ไปตลอดหรือไม่ ด้วยกลัวว่าขนมอาจจะติดกระแสแค่บางช่วง กระทั่งตอนนี้เธอเริ่มมั่นใจขึ้นมาบ้าง และคิดว่าควรขยับขยายเสียที

“แล้วช่วงนี้ยอดออนไลน์เป็นไงบ้างล่ะ”

“ก็มีออเดอร์เข้ามาทุกวันนะคะ แต่ก็รับได้จำนวนจำกัด”

“นั่นไง รีบ ๆ หาคนมาช่วยได้แล้ว ทำได้มากก็ได้เงินเยอะ”

“ฟางก็คิด ๆ เรื่องนี้อยู่เหมือนกัน แต่ก็กลัวจะไม่มีเวลาให้ลูก” สิ่งที่ทำให้กัญญาวีร์คิดหนักและยังลังเลก็คือลูก หากเธอผลิตขนมในจำนวนที่เยอะขึ้น เธอก็จะมีเวลาให้ลูกน้อยลงไปอีก แน่นอนว่าการหาเงินเป็นสิ่งสำคัญและดีต่ออนาคต แต่ถ้าละเลยการดูแลเอาใจใส่ลูกในวันนี้ก็อาจจะส่งผลระยะยาวต่อลูกด้วยเช่นกัน

แน่นอนว่าเรื่องนี้มีทางออก ทว่าคงต้องใช้เวลาวางระบบการทำงานใหม่อีกสักพัก

“แต่ยังไงเงินก็สำคัญนะฟาง รู้ใช่ไหมว่าพอเจ้าป้องโตขึ้นยิ่งจะต้องใช้เงินเยอะ”

หญิงสาวพยักหน้า เธอเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ต้องทำงานหาเงินเลี้ยงลูกคนเดียว ไม่มีสามีคอยช่วยหาหรือช่วยแบ่งเบาค่าใช้จ่าย อีกทั้งยังถือได้ว่ามีกันแค่สองคนแม่ลูก ส่วนพ่อแม่ของเธอนั้น แม้ไม่ได้ตัดขาด แต่พวกเขาก็ไม่ได้มาสนใจหรือมาดูดำดูดีเธอกับลูก เรียกได้ว่าต่างคนต่างอยู่ หนำซ้ำยังไม่ลงรอยกันสักเท่าไร ซึ่งกัญญาวีร์ไม่ได้รู้สึกแย่แต่อย่างใด ออกจะรู้สึกดีเสียด้วยซ้ำที่พวกเขาไม่มาขอเงินเพิ่มหรือนำความเดือดร้อนมาให้เหมือนตอนที่เธอยังไม่มีปกป้อง

ทุกวันนี้เธอแค่จ่ายให้เป็นรายเดือนตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ ไม่มีพวกเพิ่มให้ได้ใจอย่างแต่ก่อน

“แค่ตอนนี้ก็กินเก่งจนฟางจะเลี้ยงไม่ไหวอยู่แล้วค่ะ” กัญญาวีร์พูดยิ้ม ๆ เจ้าหมูปกป้องของเธออยู่ในวัยที่กำลังเจริญอาหาร เพราะฉะนั้นเรื่องกินเรื่องใหญ่มาก

“เด็กวัยนี้กำลังกินเก่งเลยล่ะ นึกภาพเจ้าหมูป้องแล้วพี่ก็สงสารพ่อของแกเนอะ จะรู้ไหมเนี่ยว่ามีลูกชายน่ารักน่าชังขนาดนี้”

กัญญาวีร์เพียงแค่ปล่อยรอยยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ตอบโต้ใด ๆ กลับไป เพราะไม่รู้จะพูดอะไร สมองพลันนึกตามคำถามของพี่ไก่ นั่นสินะ...พ่อของเจ้าป้องจะรู้ไหมว่ามีลูกชายน่ารักขนาดนี้ หรือถ้ารู้เขาจะดีใจหรือเสียใจ...ซึ่งเป็นเรื่องที่เธอไม่อาจคาดเดาได้เลย

“วันหลังพามาเล่นที่ร้านบ้างสิ พี่คิดถึง ไม่ได้เจอนานละ อยากฟัดพุง” พี่ไก่ว่าต่ออย่างมันเขี้ยว ไม่ได้สงสัยหรือพูดอะไรถึงพ่อของปกป้องต่อ เพราะกัญญาวีร์เคยบอกไปแบบตัดปัญหาไปตั้งแต่แรกแล้วว่าเลิกกัน และเธอสะดวกที่จะเลี้ยงลูกคนเดียวมากกว่า ทั้งที่จริง ๆ แล้วเธอกับเขาไม่น่าจะเรียกว่าเลิกกันได้ เพราะไม่ได้เป็นอะไรกันตั้งแต่ต้น 

“ได้ค่ะ ไว้เสาร์หน้าฟางจะพามาส่งขนมด้วย” หญิงสาวตอบรับด้วยรอยยิ้ม ดีใจที่มีคนเอ็นดูลูกชายของตน จากนั้นคุณแม่ยังสาวก็ก้มมองนาฬิกาข้อมือ ครั้นเห็นว่าถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้ว จึงเงยหน้าขึ้นไปสั่งกาแฟหนึ่งแก้วเพื่อดื่มแก้ง่วงระหว่างขับรถกลับบ้าน “เดี๋ยวฟางต้องกลับบ้านแล้ว วันนี้ขอเป็นอเมริกาโน่มะพร้าว เอาแบบจ่ายตังค์นะคะ”

เจ้าของร้านกาแฟระบายยิ้มพลางส่ายหน้าอ่อนใจเมื่อโดนดัก เพราะเห็นว่าเป็นคนกันเอง อีกทั้งกัญญาวีร์ยังแถมขนมให้มาขายเพิ่มกำไรอยู่บ่อย ๆ หล่อนจึงมักจะให้เครื่องดื่มฟรีเป็นการตอบแทนน้ำใจ หากอีกฝ่ายก็รั้นอยากจะจ่ายเงินแทบทุกครั้ง

“ก็ได้จ้ะ แต่เดี๋ยวพี่แถมโกโก้เย็นไปให้หมูป้องด้วย”

“ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งเหรอคะ” ลูกค้าสาวแซวยิ้ม ๆ แม้จะรู้สึกเกรงใจ เพราะเป็นของซื้อของขายและเธอก็อยากอุดหนุน แต่ก็ยอมรับข้อเสนอพิเศษนี้แต่โดยดี เพราะได้จ่ายหนึ่งแก้วก็คงดีกว่าไม่ได้จ่ายทั้งสองแก้ว

หลังจากได้เครื่องดื่มทั้งสองแก้วมาแล้ว กัญญาวีร์ก็ขับรถตรงกลับบ้านซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองราวสามกิโลเมตรเลยทันที บ้านที่เธออาศัยอยู่ตอนนี้เป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียวในหมู่บ้านจัดสรรโครงการเล็ก ๆ แรกเริ่มเดิมทีบ้านหลังนี้เป็นบ้านของรุ่นพี่ที่รู้จักตอนเรียนมัธยม และปล่อยเช่าให้เธอในราคาคนกันเอง ต่อมาประมาณสองปีรุ่นพี่คนนี้มีเหตุให้ต้องใช้เงินจำนวนมาก จึงเสนอขายบ้านหลังนี้ให้

ตอนนั้นกัญญาวีร์คิดหนักมาก เพราะเพิ่งคลอดลูกชายได้ปีกว่า ๆ เงินเก็บก็แทบไม่มีเลย อีกทั้งเธอเพิ่งลงทุนทำโฮมเบเกอรีไปและเพิ่งเปิดรับออเดอร์ได้เพียงเดือนเดียว เงินที่ได้จากการขายก็ต้องหมุนเวียนซื้อวัตถุดิบก่อน ยังไม่มีความมั่นคงทางการเงิน จึงไม่แน่ใจว่าจะยื่นกู้เพื่อซื้อบ้านผ่านหรือไม่ หรือถ้าผ่านแล้วจะมีปัญญาผ่อนไหวหรือเปล่า

แต่สุดท้ายหญิงสาวก็ตัดสินใจลองเสี่ยงยื่นคำร้องดู ผลปรากฏว่าเธอผ่านเกณฑ์แบบงง ๆ อาจเป็นเพราะมีรุ่นพี่ที่เป็นเจ้าของบ้านซึ่งสนิทกับพนักงานฝ่ายสินเชื่อของธนาคารคอยช่วยดำเนินการให้ด้วย การกู้เลยดูง่ายกว่าที่คิดไว้มาก

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ กัญญาวีร์ก็ต้องทำงานหนักเป็นสองเท่า เพราะค่าผ่อนบ้านสูงกว่าตอนที่เช่าเกือบเท่าตัว บวกกับเธออยากรีบผ่อนให้หมดเร็ว ๆ จึงโปะเพิ่มไปอีกเล็กน้อยในแต่ละเดือน นอกจากนั้นยังต้องแบ่งเก็บไว้เผื่อลูกในอนาคตอีกด้วย

ชีวิตของการเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวมันไม่ง่ายเลยจริง ๆ

กัญญาวีร์โคตรจะนับถือซิงเกิลมัมอีกหลาย ๆ คนที่ทำงานหาเลี้ยงตัวเองและสามารถซัปพอร์ตความฝันของลูกได้ ซึ่งเธอก็หวังว่าตนเองจะทำได้อย่างนั้น ตราบใดที่เธอยังมีลมหายใจ เธอก็จะกัดฟันสู้ให้ถึงที่สุด เพื่อให้ลูกของเธอได้มีชีวิตตามที่เขาต้องการ ไม่ต้องมาทนใช้ชีวิตแบบมีข้อจำกัดมากมายเหมือนกันเธอ

...เสียงแตรรถตู้ที่คุ้นหูดังมาจากหน้าบ้าน ทำให้คุณแม่ยังสาวในวัยสามสิบปีวางมือจากการทำความสะอาดเตาอบขนม แล้วรีบเดินออกไปเปิดประตูรั้วบ้าน ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นหนุ่มน้อยในชุดนักเรียนกางเกงสีแดงรูปร่างจ้ำม่ำลงมาจากรถตู้รับส่งของทางโรงเรียน

“แม่!!”