บทที่ 5 ผมมีลูกแล้ว 2

ผมมีลูกแล้ว

“ขอบตาดูคล้ำ ๆ ช่วงนี้ทำงานหนักมากหรือลูก” แก้วมณีถามลูกชายคนโตด้วยความเป็นห่วงขณะเดินลงมาจากศาลาวัดพร้อมกัน หลังจากพิธีถวายภัตตาหารเช้าแด่พระสงฆ์เสร็จสิ้นแล้ว

“นิดหน่อยครับแม่ มีทำวิจัย” สุดเขตตอบผู้เป็นมารดา โดยปกติช่วงที่ต้องทำงานวิจัยควบคู่ไปด้วยก็แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนอยู่แล้ว ทว่าสองวันที่ผ่านมากลับมีเรื่องมีเรื่องมาทำให้เขาต้องคิดมากจนถึงขั้นนอนไม่หลับ

แม้จะบอกอีกฝ่ายไปแล้วว่าจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าตนจะต้องทำอะไรบ้าง ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะเริ่มบอกมารดาอย่างไร ด้วยกลัวว่าท่านอาจจะตกใจหรืออาจจะรับไม่ได้ และผิดหวังที่เขาทำตัวอย่างนี้

“พักผ่อนบ้างสิลูก ทำงานหนักไปเดี๋ยวร่างกายก็แย่เอา เรายิ่งไม่มีใครดูแลอยู่ด้วย” ด้วยอายุที่ไม่ใช่น้อย ๆ ซึ่งใกล้จะเข้าเลขสี่เข้าทุกปีของลูกชายคนโต แก้วมณีจึงค่อนข้างเป็นกังวล หล่อนอยากให้สุดเขตเป็นฝั่งเป็นฝา มีใครสักคนอยู่เคียงข้าง คอยดูแลและคอยให้กำลังใจ อยากเห็นสุดเขตมีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนกับน้องชายอย่างสุดโปรด

“ไม่ต้องให้ใครมาดูแลหรอกครับ ผมดูแลตัวเองได้” แพทย์หนุ่มตอบเหมือนอย่างที่เคยตอบหลายครั้ง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาถูกมารดากดดันเรื่องคู่ชีวิต ทว่าเป็นครั้งที่เท่าไรแล้วเขาก็ไม่เคยนับ เพราะเจอหน้ากันทีไรแม่ก็มักจะพูดถึงแต่เรื่องนี้ ในมุมหนึ่งเขาก็เข้าใจความเป็นห่วงของท่าน แต่ส่วนเขาไม่ได้เร่งรีบในเรื่องนี้ ที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ก็ถือว่าชีวิตมีความสุขมากแล้ว

“เราก็เป็นเสียอย่างนี้ไง แล้วจะไม่ให้แม่เป็นห่วงได้ยังไง” แก้วมณีมองลูกชายด้วยความขัดใจนิด ๆ รู้ว่าบ่นไปก็คงไร้ประโยชน์ เพราะดูเหมือนว่าเจ้าลูกคนนี้จะเห็นเรื่องงานมาเป็นอันดับหนึ่ง 

สุดเขตยิ้มประจบพร้อมโอบกอดร่างสมส่วนของผู้เป็นมารดา แก้วมณีทั้งขัดใจทั้งอ่อนใจจึงแสร้งทำเป็นฮึดฮัดเล็กน้อย ทว่าสุดท้ายก็ยอมให้ลูกชายกอดแต่โดยดี ทว่าก็มิวายฟาดมือหนาเบา ๆ ด้วยรู้สึกมันเขี้ยว

“คุณย่า!”

“ว่าไงตัวแสบ”

แพทย์หนุ่มคลายวงแขนออก แล้วขยับไปยืนข้าง ๆ เพื่อให้คนเป็นย่าย่อตัวลงไปอ้าแขนรับหลานชายที่วิ่งเข้ามาหา

“ไปให้อาหารปลากันครับ” ปุณยวีร์จับมือเหี่ยวย่นแล้วแกว่งไปมา พร้อมทำตาปริบ ๆ ใส่อย่างออดอ้อน

“ครับ” แก้วมณีพยักหน้าพลางยิ้มเอ็นดู ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองครอบครัวของลูกชายคนเล็กที่เดินเข้ามาสมทบ หลังจากอาสาไปจัดการเรื่องอาหารการกินในโรงครัว “เรียบร้อยแล้วหรือคะ”

“เสร็จหมดแล้วค่ะ ที่เหลือทางร้านจะเป็นคนจัดการเอง” สุนีย์ซึ่งเป็นมารดาของสุพรรณวดีที่รับหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารตอบ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปมองหลานชายที่ตอนนี้ขยับไปเกาะขาลุงเขตแล้ว “ดูเหมือนว่าแกจะอยากไปให้อาหารปลาเต็มแก่แล้ว เห็นวอแวแม่ตั้งแต่มาถึงวัด”

“ตื่นเต้นอย่างกับบ้านตัวเองไม่มีปลา” สุดเขตแขวะหลานตัวเองขำ ๆ ไม่ได้จริงจังอะไร

“ก็ปลาที่บ้านมันไม่เยอะเหมือนปลาที่นี่ไงฮะ ที่นี่มีแต่ตัวใหญ่ ๆ” เด็กชายปุณยวีร์รีบแก้ตัว ที่บ้านเลี้ยงปลาไว้เพื่อความสวยงาม อีกอย่างมันไม่ได้มีเยอะเป็นฝูง หนำซ้ำยังไม่แย่งงับอาหารกันอย่างดุเดือดเหมือนปลาที่วัด

“ไป ถ้าจะไปก็มา เดี๋ยวถ้าสายแดดก็จะยิ่งร้อน สงสารน้อง” สุดโปรดซึ่งอุ้มลูกน้อยอยู่พูดขึ้น สุพรรณวดีจึงกวักมือเรียกลูกให้เดินเข้าไปหา ก่อนจะจูงมือกันเดินไปยังศาลาซึ่งตั้งอยู่ริมน้ำ โดยมีมารดาทั้งสองซึ่งเป็นคุณย่าและคุณยายเดินตามหลังไปด้วย “นายไม่ไปเหรอ” สุดโปรดหันไปถามพี่ชายที่ยังยืนอยู่กับที่

“ไป...” สุดเขตกำลังจะตอบว่าไปสิ หากเสียงสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงกลับดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน แพทย์หนุ่มล้วงออกมาดูว่าใครโทร. มา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปบอกน้องชายที่ยืนรอ “นายไปก่อนเลย ฉันคุยธุระแป๊บ”

ได้ยินพี่บอกเช่นนั้นสุดโปรดจึงพยักหน้ารับรู้ มองตามหลังพี่ชายที่เดินไปทางลานจอดรถ ก่อนที่ตัวเองจะเดินไปสบทบภรรยาและลูกที่กำลังซื้ออาหารปลากันอยู่ริมท่าน้ำ