บทที่ 5 ผมมีลูกแล้ว 3

ผมมีลูกแล้ว

“สวัสดีครับ”

[สวัสดีครับคุณเขต ตอนนี้ผมอยู่ที่ ส.น. ผมเข้าไปสอบถามเจ้าหน้าที่ตามที่คุณเขตสั่งแล้วนะครับ] ปลายสายเอ่ยเข้าประเด็นทันทีเมื่อแพทย์หนุ่มกดรับสาย

“ครับ ได้เรื่องยังไงบ้าง” สุดเขตถามวุฒิชัยซึ่งเป็นหนึ่งในทีมทนายของบริษัทผลิตชิ้นส่วนยานยนต์ยักษ์ใหญ่ของครอบครัวตน ด้วยเมื่อคืนนี้หลังจากที่ไม่ได้คิดอะไร จู่ ๆ เขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าควรช่วยเหลือกัญญาวีร์ในเรื่องนี้ด้วย เพราะเธอได้รับบาดเจ็บและมีสภาพจิตใจที่ไม่ค่อยดีสักเท่าไร จึงไม่อยากให้เธอต้องมากังวลเรื่องนี้อีก เขาเลยตัดสินใจส่งข้อความไปไหว้วานให้วุฒิชัยช่วยไปติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจ เพื่อสอบถามความคืบหน้าและขั้นตอนของการดำเนินการ ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำตามที่สั่งได้อย่างรวดเร็ว

[เจ้าหน้าที่บอกว่าต้องให้เจ้าตัวมาร้องทุกข์ครับ หรือทำหนังสือมอบอำนาจแล้วส่งตัวแทนมาก็ได้ครับ อีกอย่างฝั่งเรายังไม่มีใครมาลงบันทึกประจำวัน มีแต่ฝ่ายคู่กรณี และดูเหมือนว่าจะโยนความผิดมาที่ฝั่งเราครับ]

“ได้ยังไงกัน วันที่เกิดเหตุทั้งเจ้าหน้าที่พยาบาล ทั้งคนของมูลนิธิพูดเป็นเสียงเดียวกับว่าอีกฝ่ายเมาแล้วขับ แถมยังขับเร็วเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด แซงเบียดขึ้นมาจนเกิดอุบัติเหตุ”

[เราไม่ชัวร์ข้อมูลตรงนี้ครับ จำเป็นต้องถามหรือไม่ก็ให้เจ้าตัวเดินทางมาร้องทุกข์ด้วยตัวเอง]

“อืม” สุดเขตตอบรับเสียงเครียด รู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่ไม่ชอบมาพากล “ถ้าผมได้ยินมาไม่ผิด คนที่ขับรถคันนั้นเป็นดาราด้วยใช่ไหมครับ”

[ใช่ครับ คนขับคือคุณธนินธ์ ลูกชายของคุณเอกธนัช นักการเมืองและเป็นคณะรัฐมนตรีชุดปัจจุบันด้วยครับ”

แพทย์หนุ่มพยักหน้ารับทราบ ก่อนจะถามต่อ “แล้วพอจะรู้ไหมครับว่าอีกฝ่ายลงบันทึกประจำวันว่ายังไง”

“สรุปใจความสั้น ๆ นะครับ ฝ่ายนั้นบอกว่าเขาขับรถมาดี ๆ และกำลังจะแซงรถอีกคัน แต่อยู่ ๆ รถของคุณกัญญาวีร์ก็หักมาชน]

“งั้นเหรอ” ชายหนุ่มขบคิด ยังไม่กล้าตัดสินอะไรทั้งสิ้นเพราะเขาไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ความจริงกัญญาวีร์อาจจะเป็นคนผิดอย่างที่ฝ่ายนั้นว่าก็ได้ เพราะตัวเธอเองก็ยังไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ มีแต่เขาที่เหมือนจะใจร้อนกว่าเจ้าตัว “ถ้ายังไงรบกวนคุณวุฒิชัยติดตามเรื่องนี้ให้หน่อยนะครับ เดี๋ยวช่วงบ่ายผมจะบอกให้เจ้าตัวไปลงบันทึกประจำวันที่สถานีตำรวจ ขอบคุณมากครับ”

สุดเขตรู้สึกข้องใจกับอุบัติเหตุของกัญญาวีร์และลูกชาย หลังวางสายจากผู้ช่วยทางกฎหมายชายหนุ่มจึงรีบใช้อินเตอร์เน็ตค้นหาข่าวคืนนั้นทันที เพราะได้ยินเจ้าหน้าที่ฉุกเฉินพูดถึงสื่อที่ลงข่าวเมื่อสองคืนก่อน แต่เขาได้ยินไม่ชัดเพราะตอนนั้นกำลังพูดคุยกับคนไข้อยู่

ใบหน้าหล่อเหลาฉายความตึงเครียดออกมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อไม่เจอหัวข้อข่าวที่ต้องการปรากฏตามหน้าสื่อ ใช้คีย์เวิร์ดค้นหาก็ไม่เจอ ไม่ว่าจะเป็นสื่อเล็กสื่อใหญ่ ทำให้สุดเขตเริ่มสัมผัสถึงความไม่ชอบมาพากลมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะเป็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นในเมืองหลวง อีกทั้งคนขับยังเป็นดาราที่มีชื่อเสียง อย่างน้อย ๆ ก็น่าจะมีสักคอลัมน์ที่เขียนถึงข่าวนี้ แต่นี่กลับไม่มีเลย ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจมาก ๆ

หรือไม่แน่ข่าวนี้อาจจะถูกลบไป ? 

ชายหนุ่มตัดสินใจต่อสายกลับไปยังผู้ช่วยฝ่ายกฎหมายอีกครั้ง เพราะเริ่มแน่ใจแล้วว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่ปกติ

“คุณวุฒิชัยครับ ผมมีเรื่องจะรบกวนอีกเรื่อง”

[เรื่องอะไรครับ]

“ช่วยหาคนตามสืบเรื่องอุบัติเหตุของกัญญาวีร์ทีครับ ผมรู้สึกว่ามันแปลก ๆ เพราะแทบจะไม่มีสื่อสำนักไหนทำข่าวเลย”

[คุณเขตคิดว่าอาจจะมีคนจงใจทำให้เกิดอุบัติเหตุหรือครับ]

สุดเขตยกมือข้างหนึ่งขึ้นลูบท้ายทอยพลางใช้ความคิดอย่างหนัก หากจงใจให้เกิดอุบัติเหตุ ก็แปลว่ากัญญาวีร์อาจมีศัตรูที่คิดปองร้าย ซึ่งคงจะมีแค่เธอที่ตอบเรื่องนี้ได้ หากคิดอีกมุมก็ไม่น่าใช่การจงใจ ด้วยอีกฝ่ายเป็นดารา ทั้งยังเป็นลูกชายนักการเมือง คงไม่มีทางทำให้ตัวเองเสียชื่อเสียงหรอกกระมัง

“ไม่แน่ใจครับ แต่ที่แน่ ๆ ผมคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะพยายามกลบเกลื่อนหลักฐาน”

[เดี๋ยวผมจัดการให้ครับ]

“ขอบคุณมากครับ”

สุดเขตกดวางสายและกำลังจะเดินกลับไปรวมตัวกับครอบครัวที่ริมน้ำ ทว่าก็เป็นจังหวะเดียวกันกับทุกคนที่กำลังเดินมายังรถพอดี แพทย์หนุ่มเก็บสมาร์ตโฟนเข้ากระเป๋ากางเกง ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วยิ้มรับปุณยวีร์ที่เดินเข้ามาเกาะแข้งเกาะขาตามนิสัยที่ชอบอ้อน

“จะกลับกันแล้วเหรอครับ” สุดเขตวางมือบนศีรษะหลานแล้วเอ่ยถามผู้เป็นแม่

“ใช่ลูก เขตจะกลับบ้านกับแม่หรือจะไปโรง’บาล”

“ไปโรง’บาลครับ เดี๋ยวให้โปรดแวะส่ง ทางผ่านพอดี” เขาไม่ได้ขับรถมาเพราะจอดไว้ที่บ้านแล้วให้คนขับรถขับมาส่ง จึงต้องวานให้น้องชายมารับไปส่ง เพราะโรงพยาบาลที่เขาทำงาน เป็นทางผ่านกลับบ้านของสุดโปรดพอดี

แก้วมณีหันไปพูดกับลูกชายคนเล็กที่เพิ่งส่งลูกน้อยให้ภรรยาอุ้ม “โปรดแวะส่งพี่ด้วยนะลูก” แม้ลูกจะโตกันหมดทุกคนแล้ว แต่หล่อนก็ยังเป็นห่วงอยู่เหมือนเดิม

“ครับแม่” สุดโปรดรับคำมารดา สุนีย์มองภาพครอบครัวของลูกเขยด้วยรอยยิ้มปลาบปลื้มและอดที่จะชื่นชมไม่ได้

“คุณแก้วเลี้ยงลูกได้ดีทุกคนเลยนะคะ เติบโตมาอย่างดีทุกคนคงไม่มีอะไรน่าห่วง”

“แต่ก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละค่ะ” แก้วมณีถอนหายใจ เบา ๆ อดห่วงไม่ได้ตามประสาคนเป็นแม่ “เจ้าคนน้องไม่เท่าไร มีลูกมีครอบครัวไปแล้ว ตอนนี้จะห่วงก็แต่เจ้าคนพี่นี่แหละค่ะ ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีเลย”

สุดโปรดหันไปมองพี่ชายยิ้ม ๆ เมื่อแม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมา “บอกแล้วให้รีบหาเมีย แม่จะได้ไม่เป็นห่วง”

แพทย์หนุ่มที่ตกเป็นประเด็นสนทนาหันไปมองหน้าน้องชาย เขาไม่ได้สนใจประโยคเย้าแหย่ แววตาเขาเต็มไปด้วยความหนักใจ พลันคิดว่าควรใช้จังหวะนี้บอกทุกคนไปเลยดีไหม เพราะอย่างไรสุดท้ายก็ต้องรู้กันอยู่ดี อีกทั้งยังมีหลายเรื่องที่เขาต้องจัดการ อาจจะต้องขอความช่วยเหลือจากมารดาให้ช่วยดูแลเด็กชายปกป้อง เนื่องจากกัญญาวีร์ได้รับบาดเจ็บ คงจะดูแลลูกไม่ไหวและไม่สะดวก

สุดเขตคิดว่าตนจัดการเรื่องทั้งหมดคนเดียวไม่ได้แน่ จึงตัดสินใจเอ่ยออกไปให้ทุกคนได้รับรู้พร้อม ๆ กัน โดยเฉพาะคนเป็นแม่

“แม่ครับ...”

“ว่าไงลูก”

“ผมมีลูกแล้ว เป็นผู้ชายอายุสี่ขวบ ตอนนี้กำลังนอนแอดมิตอยู่ที่โรงพยาบาล”