บทที่ 5 ผมมีลูกแล้ว

บทที่ 5

ผมมีลูกแล้ว

วันต่อมาสุดเขตตื่นนอนและออกมาจากห้องพักผู้ป่วยตั้งแต่เช้าตรู่ โดยไม่ลืมแวะไปฝากฝังพยาบาลประจำวอร์ดให้ช่วยสอดส่องหญิงสาวที่ต้องอยู่คนเดียว จากนั้นก็แวะไปติดตามอาการเด็กชาย ก่อนจะกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องพักส่วนตัวของตน วันนี้ชายหนุ่มลางานเฉพาะกิจหนึ่งวัน เพราะต้องไปทำบุญกับครอบครัว เพื่อระลึกถึงผู้เป็นบิดาที่จากไปเมื่อหลายปีก่อน

หลังจากเตรียมตัวเสร็จและได้รับข้อความจากน้องชายอย่างสุดโปรดที่ส่งมาบอกว่าใกล้ถึงแล้ว แพทย์หนุ่มจึงลงลิฟต์มารอที่หน้าแฟลตซึ่งเป็นตึกสูงสิบห้าชั้น ใช้เป็นที่พักสำหรับบุคลากรของโรงพยาบาล  

รอไม่ถึงห้านาทีรถ BMW X3 สีดำขลับคันเก่งของน้องชายก็เคลื่อนเข้ามาจอดตรงหน้า สุดเขตเปิดประตูเข้าไปนั่งตอนหลังของรถ ก่อนจะยิ้มและเอ่ยทักทายหลานชายวัยแปดขวบ

“สวัสดีฮะลุงเขต”

“สวัสดีครับ”

พอดึงประตูรถปิดเสร็จ สุดเขตก็รั้งร่างของเด็กชายปุณยวีร์เข้ามากอด พร้อมกับหอมแก้มทั้งฝั่งซ้ายและขวาจนชื่นใจให้สมกับที่ไม่ได้เจอกันนาน 

“สวัสดีค่ะพี่เขต” สุพรรณวดีซึ่งเป็นภรรยาของสุดโปรดเอ่ยทักทายพี่ชายสามีบ้าง

“สวัสดีครับเอย” แพทย์หนุ่มทักทายกลับ พลางยื่นหน้าไปมองเจ้าตัวเล็กอีกคนที่นอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนผู้เป็นแม่ “นอนเก่งจริง ๆ เจ้าเด็กคนนี้”

“นอนเก่งแค่ตอนกลางวันนี่แหละ กลางคืนตาใสแจ๋ว พ่อกับแม่แทบไม่ได้นอน” คนที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยอดบ่นขึ้นมาไม่ได้ แต่ถึงแม้ปากจะพร่ำบ่น ทว่าดวงตากลับเป็นประกาย ซึ่งใครมองก็รู้สึกได้ว่าคนพูดรู้สึกอิ่มใจมากแค่ไหนกับการมีชีวิตน้อย ๆ เพิ่มเข้ามาในชีวิต

“เลี้ยงเด็กยากไหมเอย” สุดเขตถามน้องสะใภ้ สมองไพล่นึกถึงใครอีกคน ขณะที่แขนแกร่งกอดร่างของหลานชายคนโตไว้หลวม ๆ

“บอกไม่ถูกเหมือนกันค่ะ จะว่ายากก็ยากนะคะ แต่ที่แน่ ๆ คือเหนื่อยแน่นอนค่ะ เพราะเด็กวัยนี้เราต้องอยู่กับแกตลอด ปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้เลยค่ะ”

คนถามพยักหน้าเข้าใจ อันที่จริงด้วยความที่เป็นหมอเขาก็พอรู้อยู่บ้างว่าการมีลูกนั้นเหนื่อย เพียงแต่เขายังไม่เคยสัมผัสความรู้สึกนั้นด้วยตัวเอง จึงไม่รู้ว่าความเหนื่อยที่หลาย ๆ คนพูดนั้นมันอยู่ในระดับไหน

“แต่ว่าเอยดีหน่อยที่มีพี่โปรดกับป้ามาลัยเลี้ยงช่วย ไม่งั้นคงเหนื่อยกว่านี้มาก ๆ” สุพรรณวดีพูดต่อ ทำให้สุดเขตนึกถึงกัญญาวีร์ ขนาดสุพรรณวดีมีคนช่วยเลี้ยงมากขนาดนี้ยังมีสีหน้าอิดโรย ดูเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอน

แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะ ที่ผ่านมาเธอมีคนคอยช่วยเลี้ยงหรือไม่ เธอผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้อย่างไร

พอคิดถึงจุดนี้คนที่เพิ่งรู้ว่ามีลูกก็รู้สึกสะท้อนในอก เห็นใจกัญญาวีร์ที่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวตั้งหลายปี เธอคงจะเหนื่อยกว่าน้องสะใภ้ของเขามาก ๆ 

“ปลื้มก็ช่วยแม่เลี้ยงน้องด้วยนะฮะ” ปุณยวีร์ขอความดีความชอบบ้าง เพราะหลายครั้งที่แม่ไปเข้าห้องน้ำ เขาก็มักจะถูกใช้ให้นั่งเฝ้าน้องที่นอนหลับ หรือไม่ก็ช่วยแม่ประคองขวดนมเวลาที่น้องดูด

“ช่วยอะไรอะเรา ไม่ใช่ไปแกล้งน้องนะ” คนเป็นลุงกระเซ้าอย่างมันเขี้ยว เป็นอันรู้กันทั้งวงตระกูลว่าปุณยวีร์เห่อน้องชายมากแค่ไหน ถ้าวันไหนไม่ต้องไปโรงเรียนหรือถ้าไม่ออกไปเล่นกับเพื่อนในละแวกบ้าน ก็มักจะวอแวอยู่รอบตัวน้องตลอดเวลา

“ไม่ได้แกล้งอะไรสักหน่อย มีแต่น้องนั้นแหละที่ดึงผมปลื้ม” เด็กชายวัยยู่ปากว่าอย่างงอนนิด ๆ เรียกเสียงหัวเราะจากผู้เป็นพ่อเป็นแม่ซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้า

“พ่อบอกปลื้มใส่ถุงมือให้น้องแล้วไง แต่ปลื้มไม่ยอมใส่เอง” สุดโปรดเอ่ยกลั้วหัวเราะ สบตากับลูกชายคนโตผ่านกระจกมองหลัง

“น้องไม่ชอบนี่ฮะ ใส่ทีไรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ทุกที”

“ไม่ชอบก็ต้องใส่นะ ไม่งั้นเล็บน้องอาจจะข่วนหน้าตัวเอง” ผู้เป็นหมอพูดขึ้นมาบ้าง

“จอมสปอยล์ค่ะพี่เขต น้องร้องแค่แอะเดียวก็ไม่กล้าทำอะไรต่อละ” สุพรรณวดีแฉลูกตัวเองด้วยความเอ็นดู “นี่ขนาดยังไม่โตนะคะ ถ้าโตกว่านี้ก็ไม่รู้จะเป็นยังไง หรืออาจจะไม่อยากเล่นกับน้องแล้วก็ไม่รู้”

“เล่นสิฮะ ปลื้มอยากให้น้องโตไว ๆ ปลื้มอยากเล่นกับน้อง อยากให้น้องโตขึ้นวันพรุ่งนี้เลย”

คนเป็นแม่กับพ่อหลุดหัวเราะอีกครั้งให้กับความไร้เดียวสาของลูก  

“เห็นน้องเป็นไอรอนแมนหรือไง จะได้โตเร็วขนาดนั้น” สุดโปรดยิ้มส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

“เป็นไอรอนแมนก็ดีสิฮะพ่อ น้องจะได้แข็งแรงไง กล้ามโต ๆ” ไม่ได้แค่พูดเปล่า เพราะหนุ่มน้อยยกแขนขึ้นมาเบ่งกล้ามน้อย ๆ โชว์ทุกคนเป็นท่าทางประกอบด้วย 

สุดเขตระบายยิ้ม มือหนาลูบศีรษะทุยของหลานชายอย่างเอ็นดูความช่างพูดช่างจา สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวจนต้องโน้มใบหน้าลงไปหอมแก้มกับหน้าผากของแกด้วยความมันเขี้ยว พร้อมคิดไปด้วยว่าลูกชายของตนซึ่งอายุน้อยกว่าปุณยวีร์ราวสี่ปีนั้นจะมีนิสัยใจคออย่างไร และจะพูดเก่งหรือจะดื้อจะซนแบบเจ้าปลื้มหรือไม่

แต่ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร เขาก็รับได้ทั้งนั้นแหละ

รัก...ตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้ว่ามี

รัก...ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ทำความรู้จักกัน

รัก...แม้ไม่รู้ว่าลูกจะเป็นคนแบบไหน

...นี่สินะความรักของพ่อ รักแบบไม่มีข้อแม้มันเป็นแบบนี้นี่เอง