LOGINตอน...พิเศ๊ษพิเศษวันนี้ครอบครัวของสุดโปรดกับสุพรรณวดีถือโอกาสมาทำบุญที่วัด เพื่อระลึกถึงบิดาที่ล่วงลับทั้งสองคน โดยมีคุณแก้วมณีกับคุณสุนีย์เป็นธุระ จัดหาอาหารและข้าวของต่าง ๆ มาถวายพระประเสริฐกับชินภัทรจากไปคนละปี ทว่าจากไปในเดือนที่ไล่เลี่ยกัน ทั้งสองครอบครัวเลยตกลงกันว่าต่อไปนี้จะทำบุญระลึกถึงร่
“เรามีน้องให้เจ้าปลื้มกันนะ เจ้าปลื้มอยากมีน้อง พี่ก็อยากมีเอยตัวน้อย ๆ อีกคน” สุดโปรดเอ่ยขอด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล“แล้วถ้ารอบนี้ได้ผู้ชายอีกล่ะ”“ก็ไม่เป็นไร ถ้าได้ผู้ชาย เราก็ทำใหม่อีก”“แล้วถ้ายังได้ผู้ชายอีกล่ะคะ” สุพรรณวดีลองพูดอีก แล้วรีบพูดดักหน้าก่อนที่เขาจะพูดถึงลูกคนที่สี่ “แต่บอกไว้ก่อนนะว่
ตอนพิเศษ“พี่โปรด เอยถามได้ไหม ทำไมยังเก็บรูปพวกนี้กับของของเอยเอาไว้” เธอผละออกมาเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา อันที่จริงเธอตั้งใจจะถามหลายครั้งแล้ว หากไม่มีจังหวะได้ถามเลยพอนึกได้เขาก็ไม่อยู่ให้ถาม พอเขาอยู่เธอก็ดันลืม“ทิ้งไม่ลง” เพราะมันเป็นห้องนอนของเราสองคน ข้าวของมากกว่าครึ่งเป็นของสุ
ตอนพิเศษ 2“อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปฝรั่งเศสนะ รอบนี้ว่าจะพาเอยกับลูกไปด้วย” สุดโปรดเอ่ยขึ้นมาในคืนหนึ่ง หลังจากกินข้าวเสร็จและขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เด็กชายปุณยวีร์เห่อนอนกับพ่อแม่แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น ผ่านไปไม่ถึงเดือนหนุ่มน้อยก็แยกไปนอนห้องของตัวเอง หากก็มีบ้างที่ขอมานอนด้วยอีก แต่ก็ไม่บ่อยนัก
“แล้วตอนนี้ปลื้มอายุเท่าไรฮะ”“แปดขวบแล้วค่ะ”ปุณยวีร์ยกนิ้วทั้งสิบของตนเองขึ้นมากาง แล้วมุ่นคิ้วคิดอยู่สักพัก “เหลืออีกสิบสองปีเหรอฮะ ปลื้มถึงจะเข้าร้านอาพัฒน์ได้”“ใช่แล้วครับ” สุพรรณวดียิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ แม้การนับเลขจะเป็นเรื่องปกติของเด็กวัยนี้ หากเธอก็อดชื่นชมลูกไม่ได้อยู่ดี“ก็ได้ฮะ อีกสิ
ตอนพิเศษ 1หลังจากสังเกตพฤติกรรมการเล่นโทรศัพท์และแท็บเล็ตของลูกชายมาสักระยะ ก็พบว่าปุณยวีร์ชักจะติดงอมแงมมากขึ้นทุกวัน สุดโปรดกับสุพรรณวดีที่ใจอ่อนผ่อนปรนให้ลูกเล่นมาตลอด จึงตกลงกันว่าต้องหาทางแก้ไขปัญหานี้อย่างจริงจังก่อนที่ลูกจะติดไปมากกว่านี้ ซึ่งอาจจะส่งผลเสียต่อตัวลูกในอนาคตโดยวิธีแก้แบบเบสิก
บทที่ 11ไม่ใช่ความฝันระหว่างที่คุณหมอกำลังสอบถามอาการ สายตาของผู้ป่วยสาวไม่ได้ละไปจากใบหน้าของหนุ่มน้อย ซึ่งเดินมาเกาะขาและยืนหลบอยู่ข้างหลังของผู้เป็นพ่อเลยแม้แต่วินาทีเดียว แกโผล่หน้าออกมาเล็กน้อย ลอบมองคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นครั้งเป็นคราว ครั้นเห็นว่าอีกฝ่ายยังจ้องตนอยู่ก็รีบหลุบตาลงอย่างไม่กล้
“ฮัลโหล”[เป็นไงบ้าง เอยฟื้นหรือยัง] น้ำเสียงห่วงใยดังมาจากปลายสาย“ยัง” ครั้นนึกถึงหญิงสาวที่ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น ใจของคนที่เฝ้ารอก็ห่อเหี่ยวลง แต่กระนั้นก็ยังรอด้วยความหวัง เขาเชื่อว่าสุพรรณวดีจะต้องตื่นมาหาลูกแน่นอน[ถือว่าปกติแหละ เอยเสียเลือดไปมากเลยต้องพักฟื้นนานเป็นธรรมดา ยังไงก็ต้องฟื้นแหล
ยอมทุกอย่าง“…คุณแม่นี่ฮะ”“ปลื้มจำได้เหรอลูก” สุดโปรดหันหน้ามาถามลูกชายกลับด้วยความทึ่ง เพราะไม่คิดว่าลูกจะจำได้ ชายหนุ่มไม่ได้ปิดบังลูกเรื่องแม่ผู้ให้กำเนิด ด้วยรู้ว่าวันหนึ่งแกก็ต้องรู้ความจริงอยู่ดี ครั้งหนึ่งเขาเคยเอารูปที่เคยถ่ายคู่กันกับสุพรรณวดีตอนแต่งงานให้ปุณยวีร์ดู พร้อมบอกว่าผู้หญิงคนนี้
ยอมทุกอย่าง[คุณโปรดเป็นยังไงบ้างคะ มีใครเป็นอะไรไหม] น้ำเสียงห่วงใยของผู้ช่วยสาวแทรกเข้ามาในสาย เธอคงนั่งอยู่ข้าง ๆ เด็กชายปุณยวีร์ และที่ณิชารู้ว่าตอนนี้เขากำลังเผชิญเรื่องอะไรอยู่ ก็เพราะเขาโทร. ไปบอกเธอตั้งแต่มาถึงโรงพยาบาลว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นและคืนนี้อาจจะไปรับลูกช้า“ตอนนี้ยังไม่รู้เลยครับ







