LOGINตอน...พิเศ๊ษพิเศษวันนี้ครอบครัวของสุดโปรดกับสุพรรณวดีถือโอกาสมาทำบุญที่วัด เพื่อระลึกถึงบิดาที่ล่วงลับทั้งสองคน โดยมีคุณแก้วมณีกับคุณสุนีย์เป็นธุระ จัดหาอาหารและข้าวของต่าง ๆ มาถวายพระประเสริฐกับชินภัทรจากไปคนละปี ทว่าจากไปในเดือนที่ไล่เลี่ยกัน ทั้งสองครอบครัวเลยตกลงกันว่าต่อไปนี้จะทำบุญระลึกถึงร่
“เรามีน้องให้เจ้าปลื้มกันนะ เจ้าปลื้มอยากมีน้อง พี่ก็อยากมีเอยตัวน้อย ๆ อีกคน” สุดโปรดเอ่ยขอด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล“แล้วถ้ารอบนี้ได้ผู้ชายอีกล่ะ”“ก็ไม่เป็นไร ถ้าได้ผู้ชาย เราก็ทำใหม่อีก”“แล้วถ้ายังได้ผู้ชายอีกล่ะคะ” สุพรรณวดีลองพูดอีก แล้วรีบพูดดักหน้าก่อนที่เขาจะพูดถึงลูกคนที่สี่ “แต่บอกไว้ก่อนนะว่
ตอนพิเศษ“พี่โปรด เอยถามได้ไหม ทำไมยังเก็บรูปพวกนี้กับของของเอยเอาไว้” เธอผละออกมาเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา อันที่จริงเธอตั้งใจจะถามหลายครั้งแล้ว หากไม่มีจังหวะได้ถามเลยพอนึกได้เขาก็ไม่อยู่ให้ถาม พอเขาอยู่เธอก็ดันลืม“ทิ้งไม่ลง” เพราะมันเป็นห้องนอนของเราสองคน ข้าวของมากกว่าครึ่งเป็นของสุ
ตอนพิเศษ 2“อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปฝรั่งเศสนะ รอบนี้ว่าจะพาเอยกับลูกไปด้วย” สุดโปรดเอ่ยขึ้นมาในคืนหนึ่ง หลังจากกินข้าวเสร็จและขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เด็กชายปุณยวีร์เห่อนอนกับพ่อแม่แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น ผ่านไปไม่ถึงเดือนหนุ่มน้อยก็แยกไปนอนห้องของตัวเอง หากก็มีบ้างที่ขอมานอนด้วยอีก แต่ก็ไม่บ่อยนัก
“แล้วตอนนี้ปลื้มอายุเท่าไรฮะ”“แปดขวบแล้วค่ะ”ปุณยวีร์ยกนิ้วทั้งสิบของตนเองขึ้นมากาง แล้วมุ่นคิ้วคิดอยู่สักพัก “เหลืออีกสิบสองปีเหรอฮะ ปลื้มถึงจะเข้าร้านอาพัฒน์ได้”“ใช่แล้วครับ” สุพรรณวดียิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ แม้การนับเลขจะเป็นเรื่องปกติของเด็กวัยนี้ หากเธอก็อดชื่นชมลูกไม่ได้อยู่ดี“ก็ได้ฮะ อีกสิ
ตอนพิเศษ 1หลังจากสังเกตพฤติกรรมการเล่นโทรศัพท์และแท็บเล็ตของลูกชายมาสักระยะ ก็พบว่าปุณยวีร์ชักจะติดงอมแงมมากขึ้นทุกวัน สุดโปรดกับสุพรรณวดีที่ใจอ่อนผ่อนปรนให้ลูกเล่นมาตลอด จึงตกลงกันว่าต้องหาทางแก้ไขปัญหานี้อย่างจริงจังก่อนที่ลูกจะติดไปมากกว่านี้ ซึ่งอาจจะส่งผลเสียต่อตัวลูกในอนาคตโดยวิธีแก้แบบเบสิก
ความรู้สึกเก่า ๆ“บ้านอะไร” สุดโปรดยังคงถามต่ออย่างไม่เข้าใจ“เอยกับแม่จะซื้อบ้านใหม่ ไม่อยากเช่าอยู่แล้ว”ร่างสูงได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มใจไม่ดี เพราะเขาคิดเอาไว้ว่าถ้าง้อเธอสำเร็จ เขาจะให้เธอพาแม่มาอยู่ด้วยกัน ด้วยบ้านที่อาศัยอยู่ตอนนี้ก็มีพื้นที่กว้างขวาง ห้องหับก็ยังเหลือว่าง ถ้าให้แม่มาอยู่ใกล้ ๆ
“ใช่ฮะ นี่ไงแม่ มีเยอะเลย มีแต่ของเมพ ๆ ทั้งนั้นเลย” ปุณยวีร์ภูมิใจนำเสนอสุพรรณวดีไล่มองไอเทมในจอ ก็พบว่ามีเยอะจริงดังที่ลูกบอก เธอปรายตามองพ่อของลูกครู่หนึ่งโดยไม่พูดอะไร แล้วหันกลับมาสนใจลูกต่อ“ถ้าไม่มีไอเทมนี้มันจะเป็นอะไรไหมลูก”“ปลื้มก็จะไม่เก่งไงฮะ แล้วก็จะสู้ตัวอื่น ๆ ไม่ได้ เล่นทีไรก็จะแพ้
บทที่ 20ความรู้สึกเก่า ๆ“เอาแค่นั้นเหรอ สั่งอะไรเพิ่มอีกหน่อยไหม” สุดโปรดถามขึ้นเมื่อหญิงสาวส่งแฟ้มเมนูอาหารคืนพนักงาน หลังจากสั่งอาหารไปเพียงไม่กี่อย่าง“แค่นั้นก็กินไม่หมดแล้วค่ะ”“แต่พี่ว่ามันน้อยไป สั่งเพิ่มอีกสิ”“แล้วทำไมพี่ไม่สั่งเองล่ะคะ” สุพรรณวดีมองพ่อของลูกด้วยสีหน้ายุ่ง ๆพอได้รับหน้าท
คลี่คลาย“ยังไม่มีวี่แววเลยเหรอครับ” วินทร์เอ่ยถาม ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าตอนนี้สุดโปรดกำลังตามง้อสุพรรณวดีอยู่ หากก็ไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาดีกันในเร็ววัน“ยังเลยครับ อีกอย่างเราไม่ค่อยมีเวลาอยู่ด้วยกันด้วย” กว่าเขาจะกลับถึงบ้านก็ดึก พอเขามาถึงเธอก็รีบขอตัวกลับบ้าน เจอหน้ากันก็ได้พูดคุยแค่ไม่กี่ประโยค







