LOGINตอน...พิเศ๊ษพิเศษวันนี้ครอบครัวของสุดโปรดกับสุพรรณวดีถือโอกาสมาทำบุญที่วัด เพื่อระลึกถึงบิดาที่ล่วงลับทั้งสองคน โดยมีคุณแก้วมณีกับคุณสุนีย์เป็นธุระ จัดหาอาหารและข้าวของต่าง ๆ มาถวายพระประเสริฐกับชินภัทรจากไปคนละปี ทว่าจากไปในเดือนที่ไล่เลี่ยกัน ทั้งสองครอบครัวเลยตกลงกันว่าต่อไปนี้จะทำบุญระลึกถึงร่
“เรามีน้องให้เจ้าปลื้มกันนะ เจ้าปลื้มอยากมีน้อง พี่ก็อยากมีเอยตัวน้อย ๆ อีกคน” สุดโปรดเอ่ยขอด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวล“แล้วถ้ารอบนี้ได้ผู้ชายอีกล่ะ”“ก็ไม่เป็นไร ถ้าได้ผู้ชาย เราก็ทำใหม่อีก”“แล้วถ้ายังได้ผู้ชายอีกล่ะคะ” สุพรรณวดีลองพูดอีก แล้วรีบพูดดักหน้าก่อนที่เขาจะพูดถึงลูกคนที่สี่ “แต่บอกไว้ก่อนนะว่
ตอนพิเศษ“พี่โปรด เอยถามได้ไหม ทำไมยังเก็บรูปพวกนี้กับของของเอยเอาไว้” เธอผละออกมาเล็กน้อย แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าเขา อันที่จริงเธอตั้งใจจะถามหลายครั้งแล้ว หากไม่มีจังหวะได้ถามเลยพอนึกได้เขาก็ไม่อยู่ให้ถาม พอเขาอยู่เธอก็ดันลืม“ทิ้งไม่ลง” เพราะมันเป็นห้องนอนของเราสองคน ข้าวของมากกว่าครึ่งเป็นของสุ
ตอนพิเศษ 2“อาทิตย์หน้าพี่ต้องไปฝรั่งเศสนะ รอบนี้ว่าจะพาเอยกับลูกไปด้วย” สุดโปรดเอ่ยขึ้นมาในคืนหนึ่ง หลังจากกินข้าวเสร็จและขึ้นมาอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอน เด็กชายปุณยวีร์เห่อนอนกับพ่อแม่แค่ช่วงแรก ๆ เท่านั้น ผ่านไปไม่ถึงเดือนหนุ่มน้อยก็แยกไปนอนห้องของตัวเอง หากก็มีบ้างที่ขอมานอนด้วยอีก แต่ก็ไม่บ่อยนัก
“แล้วตอนนี้ปลื้มอายุเท่าไรฮะ”“แปดขวบแล้วค่ะ”ปุณยวีร์ยกนิ้วทั้งสิบของตนเองขึ้นมากาง แล้วมุ่นคิ้วคิดอยู่สักพัก “เหลืออีกสิบสองปีเหรอฮะ ปลื้มถึงจะเข้าร้านอาพัฒน์ได้”“ใช่แล้วครับ” สุพรรณวดียิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ แม้การนับเลขจะเป็นเรื่องปกติของเด็กวัยนี้ หากเธอก็อดชื่นชมลูกไม่ได้อยู่ดี“ก็ได้ฮะ อีกสิ
ตอนพิเศษ 1หลังจากสังเกตพฤติกรรมการเล่นโทรศัพท์และแท็บเล็ตของลูกชายมาสักระยะ ก็พบว่าปุณยวีร์ชักจะติดงอมแงมมากขึ้นทุกวัน สุดโปรดกับสุพรรณวดีที่ใจอ่อนผ่อนปรนให้ลูกเล่นมาตลอด จึงตกลงกันว่าต้องหาทางแก้ไขปัญหานี้อย่างจริงจังก่อนที่ลูกจะติดไปมากกว่านี้ ซึ่งอาจจะส่งผลเสียต่อตัวลูกในอนาคตโดยวิธีแก้แบบเบสิก
“โหย...ฉันอยากเห็นบ้างอะ” ภิญญาโอดครวญ ทว่าวินาทีต่อมาก็นึกเอะใจอะไรบางอย่าง “เดี๋ยวนะเอย แกบอกว่าปลื้มกลับมาอยู่ไทยแล้ว…”“ใช่ ปลื้มกลับมาอยู่ไทยแล้ว เข้าโรงเรียนที่ไทยคงจะกลับมาอยู่ถาวร” สุพรรณวดีว่าไปตามที่เห็น“แล้วทำไมแกถึงยังต้องเพิ่มขนาดยา แกควรจะดีขึ้นไม่ใช่เหรอ” พยาบาลสาวถามอย่างไม่เข้าใจ ท
บทที่ 9ยื่นข้อเสนอปัจจุบัน...“นอกจากอาการที่เล่ามาเมื่อสักครู่แล้วยังมีอาการอื่นอีกไหมครับ คนไข้ยังมีความคิดที่จะฆ่าตัวตายอยู่ไหม”“มีแวบเข้ามาชั่วขณะหนึ่งค่ะ แต่ได้สติขึ้นมาก่อน…” จากนั้นสุพรรณวดีก็เริ่มถ่ายทอดเรื่องราวในวันที่เธอนั่งร้องไห้กับผู้เป็นมารดาให้จิตแพทย์ฟัง ซึ่งเป็นวันที่สุดโปรดปฏิเ
“กลางคืนลูกงอแงไหมคะ” เสียงหวานที่เอ่ยถามเรียกให้คุณพ่อลูกอ่อนละสายตาออกจากบ่อปลา แล้วหันไปมองสองแม่ลูกอีกครั้ง“ไม่ค่อย ก็ตื่นตามเวลา กินนมแล้วก็นอน” เขาตอบง่าย ๆ ทั้งที่การเลี้ยงเด็กทารกมันไม่ง่ายอย่างที่พูดสุพรรณวดีพยักหน้า รู้สึกโล่งใจนิด ๆ ที่ลูกชายของเธอเลี้ยงง่าย เพราะวันที่เธอนอนด้วย ไม่ว่า
ความกดดัน“โปรด นายโอเคไหม” นายแพทย์สุดเขตที่ลงมารอที่รถก่อนเอ่ยถามน้องชายด้วยความเป็นห่วงเมื่ออีกฝ่ายเดินมาถึงรถที่จอดเอาไว้หน้าศาล“…ไม่ค่อยโอเค” สุดโปรดตอบไปตามความรู้สึกที่แท้จริง ในหัวสมองอื้ออึงยังคิดอะไรไม่ออก“ยังไงก็ต้องเคารพคำตัดสินของศาลนะ” คนเป็นพี่ตบบ่าน้องชายอย่างปลอบใจ“นายคิดว่าคุณอา







