บทที่ 1 ภาค 1

ตีสองสิบห้านาที

ตัวเลขดิจิทัลสีเขียวหม่นบนหน้าปัดนาฬิกาหัวเตียงยังคงสว่างนิ่ง ท่ามกลางความมืดสนิทที่ไม่มีแสงจันทร์เล็ดลอดผ่านม่านกันแสงสองชั้นเข้ามาได้แม้แต่ลักซ์เดียว

เตติณห์ลืมตาโพลง

ลูกตาทั้งสองข้างแห้งผากและร้อนผ่าวเหมือนมีเม็ดทรายฝังอยู่ใต้เปลือกตา อาการปวดหนึบแล่นริ้วจากท้ายทอยขึ้นมาบีบขมับข้างขวาเป็นจังหวะตามการเต้นของหลอดเลือดเทมพอรัล เขารู้กลไกทางสรีรวิทยาของมันดี—ภาวะตื่นตัวผิดปกติของระบบประสาทซิมพาเทติก การหลั่งคอร์ติซอลและอะดรีนาลีนที่ค้างเติ่งจากการยืนผ่าตัดยึดกระดูกสะโพกหักซับซ้อนนานหกชั่วโมงเมื่อช่วงบ่าย ร่างกายเหนื่อยล้าจนกล้ามเนื้อทุกมัดส่งสัญญาณประท้วง แต่สมองของเขากลับปฏิเสธที่จะปิดสวิตช์

นี่คือคืนที่สี่ในรอบสัปดาห์ที่เขาหลับไม่ลง

เสียงเครื่องปรับอากาศแบบฝังฝ้าส่งเสียงครางหึ่งเบาๆ ในระดับความดังไม่เกินยี่สิบเดซิเบล แต่มันกลับดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเตติณห์ราวกับเสียงเครื่องยนต์กังหัน ทุกสิ่งในห้องนอนขนาดหกสิบตารางเมตรนี้ได้รับการคำนวณมาอย่างแม่นยำ อุณหภูมิยี่สิบเอ็ดจุดห้าองศาเซลเซียส ที่นอนเมมโมรีโฟมเกรดการแพทย์ที่รองรับแนวกระดูกสันหลังได้ตามหลักกายศาสตร์ และความเงียบสงัดระดับห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์

แต่เขาก็ยังนอนไม่หลับ

ศัลยแพทย์หนุ่มวัยสามสิบห้าปีถอนหายใจยาว เสียงลมหายใจของตัวเองในห้องมืดฟังดูน่าสมเพช เขายกมือขึ้นปลดแว่นสายตากรอบเงินที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงมาเสียบไว้ที่เดิม ก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียง ผ้าปูที่นอนผ้าไหมสีเทาเข้มไร้รอยยับย่น สะท้อนวินัยที่ฝังแน่นอยู่ในไขกระดูกของคนที่ใช้ชีวิตกับความเป๊ะมาตลอดทั้งชีวิต

เตติณห์ก้าวลงจากเตียง เท้าเปลือยเปล่าเหยียบลงบนพื้นไม้เอ็นจิเนียร์ขัดเงา ความเย็นเฉียบแล่นปราดขึ้นมาตามฝ่าเท้า แต่ไม่ได้ช่วยให้เส้นประสาทที่ตึงเปรี๊ยะในกะโหลกศีรษะคลายลงแม้แต่น้อย

เขาต้องการน้ำเย็นสักแก้วเพื่อล้างรสฝาดเฝื่อนในลำคอ

ประตูห้องนอนเปิดออกโดยไร้เสียงบานพับ เตติณห์ก้าวผ่านทางเดินสลัวที่ทอดตัวยาวสู่ห้องนั่งเล่นของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางสุขุมวิท พื้นที่เปิดโล่งถูกจัดวางด้วยเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์นมินิมอล ทุกชิ้นจัดวางทำมุมฉากขนานกับแนวระนาบของห้อง ไม่มีขยะ ไม่มีฝุ่นผง ไม่มีสิ่งแปลกปลอม

ยกเว้นสิ่งมีชีวิตบนโซฟาหนังสีดำตัวยาวกลางห้อง

ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งนอนคว่ำหน้า จมูกฝังอยู่กับเบาะหนัง ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักพิงหลัง ส่วนขาอีกข้างตกลงมาห้อยแกว่งอยู่เหนือพื้นพรม หมอนอิงกำมะหยี่ใบละหลายพันบาทตกกระจัดกระจายอยู่ที่พื้นราวกับเพิ่งผ่านศึกสงครามย่อยๆ เสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวมอซอเปิดเลิกขึ้นจนเห็นแผ่นหลังเนียนขาวและขอบกางเกงขาสั้นรุ่ยๆ ผมดัดลอนคลายสีน้ำตาลเข้มแผ่สยายเต็มพนักพิงเหมือนรังนกที่พังทลาย

เตติณห์ยืนนิ่ง คิ้วเข้มใต้กรอบแว่นกระตุกเป็นจังหวะ

เดือนหนาว

ยัยตัวปัญหาที่ป่าน—เพื่อนรุ่นน้องที่เปิดคาเฟ่—หอบหิ้วมาทิ้งไว้ที่ห้องเขาเมื่อตอนห้าทุ่มครึ่ง ด้วยข้ออ้างสุดจะสิ้นคิดว่าห้องเช่าของยัยนี่โดนล็อกกุญแจกะทันหันเพราะเจ้าของห้องเก่าโกงเงินมัดจำ แถมยังโดนลูกค้ายกเลิกสัญญางานฟรีแลนซ์กลางอากาศ สภาพตอนมาถึงคือเมาแอ๋ กลิ่นเบียร์หึ่งจนแทบจุดไฟติด ร้องไห้สะอึกสะสะอื้นไม่เป็นภาษา ป่านไม่มีที่ไปเพราะอยู่คอนโดกับแฟนหนุ่มที่เพิ่งทะเลาะกัน จึงแบกหน้าพารุ่นพี่คนนี้มาขอพึ่งบารมีหมอหน้านิ่งอย่างเขา

ตอนนั้นเขาเหนื่อยเกินกว่าจะปฏิเสธ จึงอนุญาตให้ทิ้งร่างไว้บนโซฟา โดยมีข้อแม้ว่าห้ามส่งเสียงดังและต้องย้ายออกไปก่อนแปดโมงเช้า

แต่สภาพที่เห็นตอนนี้... มันช่างคุกคามมาตรฐานสุขอนามัยและความเป็นระเบียบของเขาจนแทบรับไม่ได้

กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นแชมพูเด็กหวานเอียนลอยฟุ้งอยู่ในรัศมีสองเมตร เตติณห์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มสติ เดินตรงเข้าไปหยุดยืนข้างโซฟา ตั้งใจจะปลุกให้เธอจัดท่านอนให้ถูกสรีระก่อนที่เส้นเอ็นคอจะอักเสบ หรือไม่ก็เพื่อขับไล่ความยุ่งเหยิงนี้ให้พ้นสายตา

"คุณ... คุณหนาว" เขาเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและห้วนสนิท

ไม่มีการตอบสนอง ร่างบนโซฟายังคงหายใจเข้าออกเสียงดังฟี้ๆ ริมฝีปากอิ่มเผยอน้อยๆ มีเสียงครางงึมงำในลำคอเหมือนลูกแมวคราง

เตติณห์ย่อตัวลง ขมวดคิ้วมองหมอนอิงที่นอนแอ้งแม้งบนพื้น เขาก้มลงหยิบมันขึ้นมาวางบนโต๊ะกลาง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะที่ต้นแขนเปลือยเปล่าของเธอ ตั้งใจจะเขย่าตัวเบาๆ

"ตื่น จัดท่านอนใหม่ ขาคุณจะเกร็งจนเป็นตะคริว"

แต่จังหวะที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสลงบนผิวเนื้อนุ่มที่อุ่นจัด ร่างบนโซฟากลับขยับฮึดฮัด เดือนหนาวพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แขนเรียวทั้งสองข้างตวัดคว้าท่อนแขนแกร่งของเตติณห์เข้าไปกอดแนบอกแน่นราวกับคว้าหมอนข้างตัวโปรด

"อือ... เย็นจัง..." เธอพึมพำ ใบหน้าหวานซุกลงกับข้อมือของเขา ปลายจมูกรั้นเฉียดผ่านชีพจรตรงข้อมือเตติณห์ไปเพียงมิลลิเมตรเดียว

ร่างกายของเตติณห์แข็งทื่อไปในวินาทีนั้น

"เฮ้ย..." เสียงสบถหลุดรอดจากไรฟันของศัลยแพทย์ผู้สุขุม "ปล่อย เดี๋ยวนี้"

เขาพยายามดึงแขนออก แต่แรงกอดของคนเมาที่ไม่รู้สติกลับเหนียวแน่นเกินคาด แขนของเขาถูกกดจมลงไปในความนุ่มหยุ่นของหน้าอกใต้เสื้อยืดตัวบาง ไออุ่นจากร่างกายของเธอแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสผิวเขาอย่างชัดเจน ผิวของเธอเนียนละเอียดและร้อนรุ่ม จังหวะชีพจรที่เต้นตุบๆ อยู่ตรงข้อพับของเธอดังสะท้อนเข้ามาในประสาทการรับรู้ของเขา