บทที่ 2

เตติณห์กัดฟัน เตรียมจะใช้มืออีกข้างงัดท่อนแขนของเธอออกด้วยแรงแบบแพทย์กระดูก

แต่แล้ว... เสียงฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอก็ดังขึ้น

หืม... หืม... ฮือ...

มันเป็นท่วงทำนองไร้ทิศทาง ไม่เป็นเพลง ไม่มีความไพเราะ เป็นเพียงเสียงสั่นสะเทือนของเส้นเสียงในลำคอที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ผสานไปกับลมหายใจอุ่นชื้นที่เป่ารดลงบนท้องแขนของเขา ลมหายใจเข้า... สองวินาที ลมหายใจออก... สามวินาที ช้า เนิบ และมั่นคง

เสียงนาฬิกาแขวนผนังที่เคยดังก้องในหูของเตติณห์จู่ๆ ก็ถูกกลบหายไปด้วยเสียงฮัมเพลงเพี้ยนๆ นั่น

เตติณห์หยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมด

เขานั่งคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่บนพื้นพรม สายตาใต้กรอบแว่นจ้องมองใบหน้ายามหลับของเดือนหนาว แพขนตายาวทาบทับลงบนพวงแก้มที่มีริ้วสีแดงระเรื่อจากพิษสุรา จมูกรั้นที่เชิดขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความดื้อรั้นตามนิสัย ริมฝีปากสีพีชขยับขมุบขมิบเป็นระยะ

แปลก...

ความตึงเครียดที่ขมับขวาของเขาลดระดับลงอย่างน่าประหลาด เสียงหวีดแหลมในหูที่เกิดจากความดันโลหิตและความเครียดสะสมเริ่มเงียบเสียงลงอย่างช้าๆ จังหวะการหายใจของเดือนหนาวเหมือนคลื่นความถี่ต่ำที่ค่อยๆ ดึงจังหวะการเต้นของหัวใจเขาให้ชะลอลงตามหลัก Entrainment ทางชีววิทยา

เตติณห์ควรจะลุกขึ้น

เขามีเคสผ่าตัดพรุ่งนี้เช้าตอนเก้าโมงครึ่ง เขาควรกลับไปที่เตียงของตัวเอง หรือไม่ก็ไปหยิบยานอนหลับซาเน็กซ์มากินสักครึ่งเม็ดเพื่อตัดการรับรู้

แต่แขนขาของเขากลับหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

เปลือกตาที่เคยแห้งผากเริ่มทิ้งตัวลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ่นแชมพูเด็กหวานปนกลิ่นเหงื่อจางๆ จากซอกคอของหญิงสาวไม่ได้ทำให้เขารังเกียจอย่างที่คิดไว้ในตอนแรก ตรงกันข้าม... มันให้ความรู้สึกเหมือนห้องที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่จริงๆ ไม่ใช่ห้องเย็นเก็บศพที่เขาขังตัวเองไว้ทุกค่ำคืน

"บ้าชะมัด..." เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำ

เตติณห์ไม่ได้ดึงแขนออก เขาทรุดตัวลงนั่งพิงกับขอบโซฟา ปล่อยให้แขนข้างหนึ่งยังคงถูกหญิงสาวกอดรัดแนบอก ศีรษะได้รูปของเขาเอนพิงลงบนเบาะหนังใกล้กับศีรษะของเธอ ปอยผมของเดือนหนาวระระบายอยู่ตรงปลายจมูกของเขา

เสียงฮัมเพลงในลำคอของเธอดับลงแล้ว เหลือเพียงเสียงหายใจเข้าออกที่ลึกและสม่ำเสมอ

และในวินาทีต่อมา โลกของเตติณห์ก็ดับวูบลงสู่ความมืดสนิท

แสงแดดสีส้มจัดสาดส่องผ่านรอยแยกของม่านหน้าต่างห้องนั่งเล่น กระทบเข้าที่เปลือกตาของเตติณห์อย่างจัง

ศัลยแพทย์หนุ่มกระพริบตาถี่ๆ สู้กับความสว่าง ลำคอแห้งเป็นผง อาการมึนงงแบบคนที่หลับลึกเกินไปแล่นเข้าจู่โจมสมองจนต้องใช้เวลาหลายวินาทีกว่าจะประมวลผลได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน

เขายังคงนั่งอยู่บนพื้นพรมข้างโซฟา

เตติณห์ยกมือซ้ายขึ้นมาดูเวลาตามสัญชาตญาณ นาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูสายสเตนเลสสตีลสะท้อนแสงแดดระยิบระยับ

07:35 น.

ร่างสูงสะดุ้งสุดตัว ดวงตาเบิกกว้างใต้กรอบแว่นที่เบี้ยวไปข้างหนึ่ง

เจ็ดโมงครึ่ง?

เขาหลับไปตั้งแต่ตีสองกว่า... รวดเดียวเกือบหกชั่วโมงเต็ม?

ไม่มีการสะดุ้งตื่นกลางดึก ไม่มีความฝัน ไม่มีอาการสะดุ้งตกใจจากภาวะหยุดหายใจขณะหลับ และไม่มีอาการปวดตึบที่ขมับขวาเลยแม้แต่น้อย สมองของเขาปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในรอบเกือบสี่ปี มันโล่งจนเขารู้สึกโหวงเหวงในอก

เตติณห์หันขวับไปมองร่างบนโซฟาทันที

เดือนหนาวยังคงนอนอยู่ที่เดิม แต่เปลี่ยนท่านอนเป็นนอนหงาย ขาข้างหนึ่งยังคงก่ายขึ้นมาบนพนักพิง เสื้อยืดร่นขึ้นไปจนเห็นสะดือกลมสวยและหน้าท้องขาวเนียน ผมเผ้ายุ่งเหยิงยิ่งกว่าเมื่อคืน และที่สำคัญที่สุด... ริมฝีปากอิ่มนั่นกำลังส่งเสียงกรนเบาๆ ฟี้... ฟี้... ออกมาอย่างสบายอารมณ์

มุมปากของเธอมีคราบน้ำลายแห้งกรังติดอยู่จางๆ

ภาพตรงหน้านั้นไร้ซึ่งความสวยงาม ผิดหลักสรีระศาสตร์ และสกปรกในสายตาของแพทย์อย่างสิ้นเชิง

แต่สายตาของเตติณห์ที่มองเธอกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เขายืนขึ้นเต็มความสูง จัดเสื้อนอนผ้าไหมให้เข้าที่ ปรับกรอบแว่นให้ตรงสันจมูก หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นเต้นแบบนักวิทยาศาสตร์ที่เพิ่งค้นพบสมมติฐานใหม่โดยบังเอิญ

เขาลองมาหมดแล้ว ทั้งยานอนหลับทุกกลุ่ม ทั้งเมลาโทนิน ชาสมุนไพร การทำสมาธิ เครื่องปล่อยคลื่นเสียงไวท์นอยส์ราคาหลักหมื่น ที่นอนปรับอุณหภูมิได้ ไม่มีอะไรหยุดยั้งอาการตื่นตัวผิดปกติของสมองเขาได้สักอย่าง ยานอนหลับทำให้เขาสมองตื้อ ตื่นมาแล้วมือสั่นจนกระทบต่อความแม่นยำในการผ่าตัด เขาจึงต้องทนทรมานอยู่กับความเงียบและอาการอดนอนเรื้อรังมาตลอด

แต่ผู้หญิงซกมกคนนี้... แค่เสียงหายใจกับเสียงฮัมเพลงเพี้ยนๆ ของเธอ กลับปิดสวิตช์สมองของเขาได้สนิท

เตติณห์ยืนกอดอก มองดูเดือนหนาวที่ขยับตัวดึงหมอนไปกอดแล้วส่งเสียงงึมงำในลำคอ

มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ สมองส่วนการวิเคราะห์ของเขาเริ่มประมวลผล จังหวะหายใจของเธอ ความถี่เสียงในลำคอ อุณหภูมิร่างกาย... มันทำหน้าที่เป็นตัวเหนี่ยวนำให้ระบบประสาทพาราซิมพาเทติกทำงาน

มุมปากหยักลึกของศัลยแพทย์หนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาที เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีใครเคยเห็น—รอยยิ้มของคนที่เพิ่งเจอทางรอดชีวิต