บทที่ 2

“อืม... อย่ากวน” เสียงหวานแหบพร่าพึมพำงัวเงีย ก่อนที่เจ้าตัวจะซุกหน้าลงกับท่อนแขนของเขา ถูไถแก้มไปมาเพื่อหาตำแหน่งที่สบายที่สุด แล้วหลับต่อหน้าตาเฉย

เตติณห์ตัวแข็งทื่อ

ผิวแก้มของเธอที่แนบอยู่กับท่อนแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อนอนของเขามีอุณหภูมิสูงกว่าปกติเล็กน้อย น่าจะเป็นผลจากการดื่มแอลกอฮอล์ ลมหายใจอุ่นจัดเป่ารดผิวเนื้อของเขาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มือสองข้างของเธอกอดรัดแขนเขาไว้แน่นราวกับเป็นหมอนข้างใบโปรด

ความหงุดหงิดตีตื้นขึ้นมาในอก ชายหนุ่มเกลียดการถูกเนื้อต้องตัวโดยไม่จำเป็น เขาพยายามออกแรงดึงแขนกลับ การสลัดผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังเมาไม่ได้ใช้แรงมากมายอะไรเลยสำหรับผู้ชายสูงร้อยแปดสิบสามเซนติเมตรอย่างเขา

แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะกระชากแขนออกนั้นเอง เสียงบางอย่างก็ดังขึ้น

“อืม... ฮืม...”

มันคือเสียงฮัมเพลง

ผู้หญิงที่กอดแขนเขาอยู่ไม่ได้ละเมอพูดเป็นคำ แต่กำลังฮัมทำนองเพลงป๊อปจังหวะช้าๆ ออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นไม่ได้ไพเราะอะไรมากมาย ติดจะแหบและขาดห้วงด้วยซ้ำ แต่มันกลับเป็นเสียงที่มีความถี่สม่ำเสมอ เป็นคลื่นเสียงรบกวนต่ำๆ ที่ดังแทรกเข้ามาในความเงียบสงัดของห้อง

เตติณห์ชะงักการออกแรงดึงแขนตัวเอง สายตาคมกริบมองลอดกรอบแว่นลงไปยังใบหน้าของคนที่กำลังใช้แขนเขาเป็นหมอน

ลมหายใจของเธอเข้าและออกยาวลึก หน้าอกขยับขึ้นลงเป็นจังหวะที่เชื่องช้ามาก เขามองการขยับตัวนั้น ประเมินอัตราการหายใจของเธอในใจ... สิบสองครั้งต่อนาที เป็นอัตราการหายใจของคนที่อยู่ในสภาวะหลับลึกและผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์แบบ

ร่างกายของเธอร้อน แต่จังหวะการเต้นของชีพจรที่เขาสัมผัสได้จากข้อมือเล็กที่กอดทับแขนเขาอยู่กลับเต้นเป็นจังหวะที่มั่นคง ไม่มีอาการกระสับกระส่าย ไม่มีความเครียดแฝงอยู่เลยแม้แต่น้อย

สมองของเตติณห์ที่เคยวุ่นวายอยู่กับภาพฟิล์มเอ็กซ์เรย์และรายชื่อยา ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยการนับจังหวะลมหายใจของผู้หญิงตรงหน้า

หนึ่ง... สอง... สาม...

เสียงฮัมเพลงในลำคอของเธอค่อยๆ เงียบลง เปลี่ยนเป็นเสียงลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอแทน มันไม่ใช่เสียงกรนที่น่ารำคาญ แต่เป็นเสียงของสิ่งมีชีวิตที่กำลังเข้าสู่โหมดพักผ่อนอย่างแท้จริง

ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ในท่านั้นเป็นนาที ท่อนแขนของเขายังถูกจับยึดไว้ ขาของเขาเริ่มล้าจากการยืนโค้งตัว แต่สิ่งที่แปลกประหลาดคือ อาการปวดหนึบที่ขมับขวาดูเหมือนจะทุเลาลงไปบ้าง ความตึงเครียดในเส้นประสาทที่ขึงตึงมาตลอดทั้งวันค่อยๆ คลายตัวออกช้าๆ

เขาไม่ได้ดึงแขนออก แต่เลือกที่จะทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิกับพื้นกระเบื้องยางหน้าโซฟาแทน

ความเย็นของพื้นส่งผ่านกางเกงนอนขึ้นมา แต่ความอุ่นจากแก้มที่แนบอยู่กับท่อนแขนของเขายังคงอยู่ เตติณห์เอนหลังพิงกับฐานโซฟา ปล่อยให้แขนข้างนั้นถูกกอดยึดไว้ตามใจชอบ เขาขยับคอเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้า สายตายังคงจับจ้องไปที่ใบหน้ายามหลับของคนแปลกหน้า

แสงไฟสลัวจากด้านนอกสาดส่องให้เห็นโครงหน้าของเธอชัดขึ้น ผิวขาวเหลืองเนียนละเอียด แพขนตายาวที่ปิดสนิท ริมฝีปากที่เผยอออกน้อยๆ เพื่อระบายลมหายใจ ผมยาวดัดลอนคลายๆ ที่ยุ่งเหยิงตกลงมาปรกหน้าผาก

เขาไม่รู้จักเธอ ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อ รู้แค่ว่าเป็นเพื่อนของป่าน

เตติณห์หลับตาลง ไม่ได้ตั้งใจจะหลับ เพียงแค่พักสายตาและรอให้ผู้หญิงคนนี้คลายอ้อมกอดออกเองเมื่อเธอขยับตัว เขาตั้งใจจะนั่งอยู่ตรงนี้สักห้านาทีเพื่อรับฟังเสียงลมหายใจที่เป็นเหมือนจังหวะเมโทรนอมธรรมชาติ มันช่วยดึงความสนใจของเขาออกจากความเครียดเรื่องงานได้ดีกว่าการนอนนับแกะหรือพยายามข่มตาในความมืด

เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาๆ ผสมกับเสียงลมหายใจเข้าออกยาวๆ ของคนบนโซฟา

ความคิดเรื่องเคสผ่าตัดพรุ่งนี้เริ่มเลือนราง ความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตาค่อยๆ คืบคลานเข้ามา ท่ามกลางกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และกลิ่นแชมพูดอกไม้ราคาถูกที่เขาเคยคิดว่าน่ารำคาญ กำแพงความสมบูรณ์แบบที่เขาสร้างไว้กางกั้นตัวเองจากโลกภายนอกค่อยๆ ลดระดับลง

จังหวะการหายใจของเขาเริ่มปรับประสานเข้ากับจังหวะของคนข้างๆ โดยไม่รู้ตัว

แค่ขอพักสายตาสักสิบนาที... เขาบอกตัวเองในใจ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดที่สงบเงียบที่สุดในรอบหลายเดือน

ความรู้สึกแรกที่ปลุกระบบประสาทของเตติณห์ให้ทำงานคือความปวดเมื่อยที่ต้นคอและหัวไหล่

ชายหนุ่มนิ่วหน้า เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดขึ้น แสงแดดสีทองสว่างจ้าส่องผ่านช่องว่างของผ้าม่านเข้ามากระทบตาจนต้องหยีตาสู้ เขาพบว่าตัวเองกำลังนั่งพิงฐานโซฟาอยู่บนพื้น ท่อนแขนข้างซ้ายชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก

เตติณห์กะพริบตาถี่ๆ ขับไล่ความงุนงง สมองที่เคยตื่นตัวตลอดเวลาตอนนี้กลับรู้สึกปลอดโปร่งอย่างประหลาด อาการปวดหัวที่ทรมานเมื่อคืนหายไปสนิท ไม่มีความรู้สึกหนักอึ้ง ไม่มีอาการสมองตื้อเหมือนตอนที่ต้องพึ่งยานอนหลับ

เขาก้มลงมองท่อนแขนตัวเองที่ยังถูกกอดรัดไว้แน่นโดยผู้หญิงคนเดิม เธอเปลี่ยนท่าจากนอนหงายเป็นนอนตะแคงเข้าหาพนักพิง แต่ยังคงใช้แขนเขาต่างหมอนหนุน ใบหน้าซุกอยู่กับท่อนแขนของเขา ลมหายใจยังคงเข้าออกสม่ำเสมอ

ชายหนุ่มขยับมือขวาที่ยังเป็นอิสระ ยกขึ้นดูนาฬิกาข้อมือ