ตอนที่ 4

ตอนที่ 4

ร่างของเว่ยฉิงซวงลอยหวือปลิวจากพื้น เพราะถูกแรงถีบมหาศาลส่งกระแทกเข้ากับประตูไม้บานหนาเต็มแรง ราวกับร่างของเธอไม่มีน้ำหนักแม้แต่น้อย

ตึง!

เสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่วห้อง บานประตูไม้ที่ทั้งหน้าและหนักสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง บานพับด้านหนึ่งหลุดกระเด็น เศษไม้แตกปลิวกระจาย ประตูทั้งบานเอียงกะเท่เร่ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะพังลงมาได้ทุกเมื่อ

โครม!

ในพริบตาเว่ยฉิงซวง ก็ร่วงลงมากองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างทั้งร่างชาไปหมด เลือดสดไหลออกจากมุมปากพร้อมเสียงไอสำลัก ความเจ็บปวดแล่นพล่านตั้งแต่แผ่นหลังจนถึงทรวงอก ราวกับกระดูกหลายซี่แตกหักในคราวเดียว ทุกลมหายใจแสบลึกจนแทบขาดใจ

หญิงสาวพยายามยันตัวลุกขึ้นทั้งที่มือยังสั่น ก่อนเงยหน้ามองชายตรงหน้า ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจเมื่อครู่ บัดนี้เหลือเพียงความตื่นตระหนกและหวาดกลัว

เว่ยฉิงซวงเพิ่งตระหนักว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยคิดจะแตะต้องเธอเลยแม้แต่น้อยต่อให้เขาตกอยู่ในฤทธิ์ยานรกก็ไม่ยอมแพ้ เขายังซื่อสัตว์กับเมียจนวินาทีนี้จริงๆ

ลู่จิ่นเฉิงก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าผู้หญิงไม่รู้จักเจียมตัว ก้มมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองเศษขยะชิ้นหนึ่งที่ถูกเหยียบเปื้อนโคลน

เขาล้วงผ้าเช็ดหน้าสีขาวออกจากกระเป๋า สูดลมหายใจนิ่ง ๆ ก่อนค่อย ๆ เช็ดฝ่ามือ นิ้วมือ และลำแขนทุกส่วนที่เว่ยฉิงซวงเคยแตะต้องอย่างละเอียดถี่ถ้วน

ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความรังเกียจ ราวกับสิ่งที่ติดอยู่บนผิวกายไม่ใช่สัมผัสของมนุษย์ แต่เป็นเชื้อโรคร้ายที่น่าขยะแขยง

"เป็นไง"

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเฉียบเสียจนไร้อารมณ์ ก่อนยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ

"คิดฝันสูง ตกลงมาแค่นี้ยังถือว่ากูปรานี"

สายตาคมกริบกวาดมองหญิงสาวที่นอนจมกองเลือด ก่อนหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"ไม่จับโยนลงจากชั้นสามก็บุญหัวมึงแล้วครับ"

เขาโยนผ้าเช็ดหน้าที่ใช้แล้วลงบนพื้นตรงหน้าเธอ ก่อนพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่ทุกคำกลับเย็นยะเยือกจนทำให้คนฟังขนลุก

"ได้ถีบของผมแล้ว มึงรู้สึกดีไหมครับ อีเวร"

ปึ้ง!

โครม!

ยังไม่ทันสิ้นเสียงของรองประธานลู่ ประตูที่เอียงค้างอยู่ก็ถูกผลักเข้ามาเต็มแรง

หวังเซวียเย่กับเจียงจื่อฉีรีบวิ่งพรวดเข้ามาพร้อมกัน จนไหล่ชนกันอย่างแรง

เพราะทั้งคู่ได้ยินเสียงโครมครามจากด้านใน จึงรีบพุ่งเข้ามาโดยไม่คิดอะไร แต่ดันลืมสังเกตว่า ประตูบานนั้นใกล้พังเต็มทีแล้ว

ผลลัพธ์คือ...

ประตูทั้งบานหลุดออกจากวงกบ ล้มครืนลงกับพื้นเสียงดังสนั่นต่อหน้าทุกคน ยังดีที่ไม่ทับร่างของเว่ยฉิงซวง

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน หวังเซวียเย่มองประตู เจียงจื่อฉีเองก็เหลือบสายตามองประตูเช่นกัน จากนั้นทั้งคู่ค่อย ๆ เงยหน้ามองเจ้านายของตัวเองพร้อมกัน

"..."

"..."

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาของทั้งคู่กวาดมองสภาพห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนหยุดอยู่ที่เว่ยฉิงซวงซึ่งนอนกองอยู่กับพื้น เลือดเปรอะมุมปาก สีหน้าซีดเผือด

ภาพทั้งหมดอธิบายเหตุการณ์เมื่อครู่ได้ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูด

แต่...

"อะไร"

ลู่จิ่นเฉิงเลิกคิ้วมองลูกน้องทั้งสอง ก่อนพูดหน้าตาเฉย

"มองกูทำไมครับพวกมึง"

เขาชี้ไปทางเว่ยฉิงซวงอย่างสบายอารมณ์

"กูเปล่านะ"

เว้นจังหวะเพียงครู่เดียว ก่อนพูดต่อด้วยสีหน้าไร้เดียงสาเสียจนน่าโมโห

"เป็นอีเวรนี่ต่างหากที่ทำประตูพัง"

"..."

"..."

พูดจบ เขาก็ยักไหล่เบา ๆ ล้วงมือทั้งสองข้างกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็กสีน้ำเงินเข้ม เดินยืนอย่างสงบนิ่ง ราวกับคนที่เพิ่งถีบผู้หญิงจนลอยไปกระแทกประตูเมื่อครู่ไม่ใช่ตัวเอง

หวังเซวียเย่กับเจียงจื่อฉีถึงกับพูดไม่ออก ทั้งคู่ยืนมองประตูที่หลุดออกจากวงกบ สลับกับเว่ยฉิงซวงที่นอนกองจมเลือดอยู่บนพื้น ก่อนหันกลับมามองเจ้านายของตัวเองอีกครั้ง

สีหน้าของรองประธานลู่เรียบเฉยเสียจนเหมือนคนที่เพิ่งถีบผู้หญิงปลิวไปกระแทกประตูจนพังทั้งบาน ไม่ใช่ตัวเขาเอง หากไม่เห็นกับตา พวกเขาคงเชื่อคำแก้ตัวนั้นไปแล้ว

แต่ปัญหาคือเห็นเต็มสองตา หวังเซวียเย่แอบถอนหายใจในใจ ส่วนเจียงจื่อฉีกลอกตาเงียบ ๆ ถ้าใครเชื่อคำแก้ตัวของรองประธานลู่ คนนั้นคงมีเขางอกอยู่บนหัวจริง ๆ

"ลากมันออกไป"

น้ำเสียงของลู่จิ่นเฉิงราบเรียบ เย็นชา และไร้อารมณ์เหมือนกำลังสั่งให้เอาขยะไปทิ้งมากกว่าสั่งลากคนออกจากห้อง เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเว่ยฉิงซวงอีก

"ครับ"

เจียงจื่อฉีรับคำทันที

"ส่วนมึง..."

ลู่จิ่นเฉิงหันไปมองหวังเซวียเย่ สีหน้าที่แข็งกระด้างเมื่อครู่ผ่อนลงเพียงเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงภรรยา

"รีบตามไปดูเมียกู หรงหรงเพิ่งออกไป" เขาหยุดและถอนหายใจสั้น ๆ ก่อนกล่าวต่อ

"กูต้องมั่นใจว่าเธอเข้าพักที่โรงแรมลู่ฉางโอเรียนเต็ลอย่างปลอดภัย"

แม้ใบหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง แต่หวังเซวียเย่กลับเห็นเส้นเลือดที่ขมับยังเต้นเป็นจังหวะ ลมหายใจยังหนักกว่าปกติ ไม่ต้องอยู่ในเหตุการณ์ต้น ทว่าดูจากสารภาพของคุณเลขาเว่ยเขาที่ทำงานกับลู่จิ่นเฉิงก็แน่ใจ เจ้านายตนคงถูกวางยาอีกแล้วเป็นแน่

"ทำ...ไม..."

ทั้งสองคนสนิทยังไม่ทันแยกย้ายทำตามคำสั่ง เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากพื้น เว่ยฉิงซวงใช้สองมือยันพื้นอย่างยากลำบาก เลือดไหลออกจากมุมปากไม่หยุด ดวงตาแดงก่ำ ทั้งเจ็บ ทั้งอับอาย และทั้งไม่เข้าใจ

เมื่อครู่เขายังหอบจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ เหตุใดตอนนี้กลับนิ่งเสียราวกับไม่เคยถูกยาเล่นงานมาก่อน

ลู่จิ่นเฉิงก้มลงมองเธอ รอยยิ้มบางเบาแต่ดูเจ้าเล่ห์ ผุดขึ้นตรงมุมปากเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวมากกว่าสบายใจ

"แล้วมึงคิดว่าไงละครับ"

หวังเซวียเย่กับเจียงจื่อฉีหันมาสบตากันทันที ทั้งคู่คิดเหมือนกันเป๊ะ จะพูด ‘มึง’ พูด ‘กู’ ขนาดนี้ ไม่ต้องลงท้ายว่า ‘ครับ’ ก็ได้มั้งครับท่านรอง กวนตีนชิบหาย...

 ลู่จิ่นเฉิงหัวเราะในลำคอเบา ๆ หลังเห็นลูกน้องคนสนิทมองสบตากัน อยู่กันมาเกินสิบปีพวกมันนินทาเขาในใจจะไม่รู้ได้อย่างไร

"กูดูแลไนต์คลับมาเป็นสิบกว่าปี"

เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย สายตาคมเย็นจับจ้องเว่ยฉิงซวงราวกับกำลังมองสัตว์ตัวหนึ่ง

"กับอียาชั้นต่ำแค่นี้ มึงคิดว่าจะเล่นงานรองประธานลู่ได้จริงเหรอครับ"

เว่ยฉิงซวงนิ่งงัน ก่อนริมฝีปากจะเริ่มสั่นเทา สมองว่างเปล่า อย่างไม่เคยเป็น เธอไม่เคยคิดและไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการว่าเขาจะเตรียมรับมือเอาไว้ล่วงหน้า

ลู่จิ่นเฉิงล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก ก่อนหยิบซองยาสีเงินขนาดเล็กออกมา เขาใช้สองนิ้วคีบมันขึ้น โบกไปมาตรงหน้าเว่ยฉิงซวงอย่างจงใจ

"พอเห็นท่าทางมึงไม่น่าไว้ใจ ตั้งแต่สามเดือนก่อน"

ลู่จิ่นเฉิงหัวเราะหยันเบา ๆ ระหว่างเอ่ยประโยคนั้น สายตาคมกริบมองเว่ยฉิงซวงอย่างเหยียดหยัน คนอย่างผู้หญิงคนนี้น่าขยะแขยงเสียจนเขาเสียดายแทนเมียตัวเอง ที่เคยทุ่มเททั้งความจริงใจและมิตรภาพให้อีกฝ่ายมาตั้งยี่สิบเอ็ดปี

"กูก็เลยให้หมอประจำตัวเตรียมยาแก้ไว้ตลอด"

พูดจบ เขาก็ล้วงซองยาขนาดเล็กเก็บกลับเข้ากระเป๋ากางเกงสแล็กอย่างไม่รีบร้อน

"เมียกูพูดถูกจริง ๆ"

รอยยิ้มที่มุมปากค่อย ๆ เลือนหายไปจนหมด เหลือเพียงแววตาเย็นเยียบ เมื่อภาพดวงตาแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความผิดหวังของเพ่ยหรงอวี้ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

"มึงมันอีงูพิษ"

คำพูดสั้น ๆ นั้นราวกับค้อนเหล็กหนักฟาดลงกลางแสกหน้าของเว่ยฉิงซวงจนความหยิ่งทะนงแตกเป็นเสี่ยง ๆ

ตลอดมาเธอเชื่อว่าตัวเองฉลาดกว่าเพ่ยหรงอวี้ วางแผนเก่งกว่า มองเกมขาดกว่า และเหนือกว่าคุณหมอสาวทุกด้าน

แต่วันนี้...

ทุกความมั่นใจถูกลู่จิ่นเฉิงบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี

"อึก..."

เว่ยฉิงซวงกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะแรงเตะเมื่อครู่ทำให้ช้ำใน หรือเพราะความแค้นที่อัดแน่นจนแทบระเบิดอกกันแน่

"อ้วก!"

เลือดสีแดงสดพุ่งกระเซ็นเปื้อนปลายรองเท้าหนังอิตาลีของลู่จิ่นเฉิงพอดี ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ลู่จิ่นเฉิงก้มลงมองรองเท้าของตัวเอง ก่อนหลับตาสูดลมหายใจยาวอย่างคนทำใจ

"อีห่าเอ๊ย..."

เขาพึมพำด้วยน้ำเสียงเสียดายเกินจริง เพราะออกจากห้องนี้ไปรองเท้าคู่นี้ก็ถูกทิ้งแน่นอน

"รองเท้ากูราคาหมื่นกว่าหยวนเชียวนะ" สิ้นเสียง ปลายเท้าของมาเฟียหนุ่มก็สะบัดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ผลัวะ!

ปลายรองเท้าพุ่งเสยเข้าปลายคางของเว่ยฉิงซวงเต็มแรง ศีรษะของหญิงสาวหงายผึง ก่อนร่างทั้งร่างอ่อนยวบ หมดสติไปทันที

"..."

หวังเซวียเย่แข็งค้าง

"..."

เจียงจื่อฉีอ้าปากหวอ

ทั้งคู่ก้มมองเว่ยฉิงซวงที่สลบเหมือด ก่อนค่อย ๆ เงยหน้ามองเจ้านายพร้อมกัน สีหน้าเหมือนกำลังถามว่า...

เอาจริงดิ?

ส่วนลู่จิ่นเฉิงกลับกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา ก่อนยกมือขึ้นเล็กน้อยราวกับเด็กที่เพิ่งทำแก้วแตก

"อุ๊ป"

เขายิ้มแห้ง ๆ ส่งให้ลูกน้องทั้งสอง รอยยิ้มนั้นดูไม่จริงใจเสียจนคนมองอยากถอนหายใจ

เว้นจังหวะเพียงอึดใจเดียว จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ขอโทษครับ"

ก่อนจะเสริมหน้าตาเฉย

"กูตีนลั่นครับ"

"เชี่ย..."

หวังเซวียเย่หลุดสบถออกมาโดยไม่รู้ตัว

"ใช่ครับ"

เจียงจื่อฉีพยักหน้าหงึกหงักทันที

"เชี่ยมาก"

ลู่จิ่นเฉียงเลิกคิ้วมองทั้งสองคน

"พวกมึงด่าใครครับ"

หวังเซวียเย่ชี้นิ้วไปทางเว่ยฉิงซวงที่นอนสลบอยู่กับพื้นทันที

"ด่าเธอครับ"

เจียงจื่อฉีพยักหน้ารัวเหมือนกลัวเจ้านายไม่เชื่อ

"ใช่ครับ ด่าเธอ"

ลู่จิ่นเฉิงหรี่ตาลงอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก หวังเซวียเย่กับเจียงจื่อฉีจึงรีบพยักหน้าพร้อมกันโดยไม่ต้องนัด ราวกับซักซ้อมกันมาล่วงหน้า

ใช่...พวกเขาด่าผู้หญิงคนเดียวในห้องจริง ๆ

ใครจะกล้าด่ามาเฟียขาโหดที่ทั้งเหี้ยม ทั้งกวนตีน และยังหน้าตายได้ขนาดนี้กันล่ะ

ส่วนเว่ยฉิงซวง หมดสติไปแล้ว จึงไม่มีโอกาสรู้เลยว่า ต่อให้สลบอยู่ เธอก็ยังถูกทุกคนในห้องพร้อมใจกันโยนความผิดมาให้เหมือนเดิม